ببار اِی نَم نَم باران
که من امشب دلم تَنگه ...

از وقتی من حالِ آدمارو نپرسیدم، دورم خالیِ خالی شد و من تنها و تنهاتر.

ازینکه همش صبر کردم تا ادما جوری بهم ثابت شن که برن، خیلی خستم.

راس میگفتی؛ لیاقت نداشتی.

میدونی چیه عزیزم؟

من همه تلاشمو کردم که داشته باشمت؛ دریغ از یه قدم از سمتِ تو. هی ناامید شدم و دوباره، خودم امیدو توو خودم متولد کردم و ادامه دادم به دوست داشتنت. ولی تو دوباره و دوباره ناامیدم کردی. یجایی با همه مهر و علاقه ای که بهت داشتم تصمیم گرفتم بزارم بری. دلی که زوری باهات باشه، ینی درواقه اصلا باهات نباشه، نگه داشتنش مثل جلوگیری از مردن میمونه. فقط یچیزی این وسط اذیتم میکنه. اینکه ادعا میکردی هستی و حسمون دو طرفست. اینم یادمه یبار بهت گفتم، به خودت مغرور میشی من انقد دوسِت دارم؟ گفتی مغرور شدن چیزیه ک دلیلش باعث افتخار و بالا گرفتن سرت باشه ، ن چیزی ک باعث ضایع و دل شکستن کسی باشه. و بعد من گفتم این ینی اینکه هرکس به تو نزدیک بشه با دلِ شکسته برمیگرده و تو سکوت کردی ... انگار تو روو بازی کرده بودی و من نمیخواستم تا این لحظه باورش کنم. هیچوقت حس عجیب و دلچسبی که با تو داشتمو یادم نمیره. با اینکه خیلی کم بود - شاید اصلا دوطرفه نبود - ولی خیلی دوسِش داشتم. انقدری که تا آخر عمرم یادم میمونه. رها شدم. برای بارِ نمیدونم چندم. اینبار توسط تو. من پوست کلفت شدم دیگه. قول میدم کنار بیام. چون این حقیقته که من آدمیو از دست دادم که هیچ وقت و علاقه و حضوری واسم و کنارم نداشت و تو آدمیو از دست دادی که حتی نبودنتم زندگی میکرد؛ با همه وجود و از ته دل و واقعی.

من؛ رها شده ای که برایِ بارِ هزارم یاد گرفته امیدِ الکی، همیشه ناامیدت میکنه.

- کدعین

متاسفم کسی که دوسش داشتی،
باعث شد فکر کنی دوست داشتنت سخته..

از دوست داشته شدن های مقطعی و پر ادعا متنفرم.
از دوست داشته شدن های مقطعی و پر ادعا متنفرم.
از دوست داشته شدن های مقطعی و پر ادعا متنفرم.
از دوست داشته شدن های مقطعی و پر ادعا متنفرم.
از دوست داشته شدن های مقطعی و پر ادعا متنفرم.
از دوست داشته شدن های مقطعی و پر ادعا متنفرم.
از دوست داشته شدن های مقطعی و پر ادعا متنفرم.
از دوست داشته شدن های مقطعی و پر ادعا متنفرم.
از دوست داشته شدن های مقطعی و پر ادعا متنفرم.
از دوست داشته شدن های مقطعی و پر ادعا متنفرم.

پروسه رها شدن انقد قراره تکرار بشه، تا بلخره یاد بگیرم بیخودی دلمو به ادمایی که حتی خودشون واسه خودشون نمیمونن خوش نکنم.

زندگیِ من 90% نداشتنا و نرسیدنامه، بقیشم توو دسشویی میگذره.

اینکه یکی جلو مامان بابات بهت جسارت کنه و دلتو بشکنه، بعد تو حتی مجبور باشی گریه کردنتو قایم کنی چون ممکنه یه تهمت دیگه بهت زده بشه، من واقعا دیگه حرفی ندارم.

اگه خواب هم نبود، تقریبا هیچ راه فراری از فکر کردنای مستمر و نفس گیرم نداشتم.

بشنویمش امروز بخاطر امام رضامون.

هدیه نمیدین به اقا؟

گرمایِ تنت پخته کند خامیِ من را
بی تجربه ام، میوه کالم، بغلم کن :)

- یدالله شهریاری

باید یکی باشه بشه دلیلِ انتخاب کردنت؛
نه اینکه تنهایی باعث بشه دنبالِ کسی بگردی.

وقتی واسه کسی با همه توانت تلاش میکنی که اون یه صدم توانشم خرجت نمیکنه، فقط یه دلیل داره که دست از تلاش نمیکشی؛ نَپَذیرفتنِ اینکه تمایلی به با تو بودن نداره.

جالب عه ولی امن نیست ...

درسته بعضی وقتا چایی نجات دهندست، کتاب نجات دهندست، فیلم نجات دهندست، موزیک نجات دهندست ولی امان از روزی که هیچ کدومِ اینا جواب نمیده؛ اون روز دیگه چایی که هیچی، حتی بغلم نمیتونه نجات دهنده باشه ... فقط یه سکوتِ کُشنده کش دار تا خرخره وجودتو میگیره ...

هیچ وقت
هیچ جا
جایِ من
نبود
که
نبود.

معلومه که هیچی "خاطرات" نمیشه؛ گوشش کنیم باهم.