امروز ازون شنبه هاست که از جمعه عم جمعه تره.

"یه چایی بریز بخوریم" همون تمایل به مایل نیس مگه؟

یه حمد شفا میخونین بیزحمت؟(:

اونجام که دِ دان میگه: من تنهااااااااام.

اگه کائنات و زمین و زمان و عرش و موجودات زنده و غیر زنده و همه جهانیان و جنیان و فرشتگان و شیاطین دست به دست هم ندادن و از همه مهتر اگه خودت خواستی و موندی و عاشقم شدی و عاشقت موندم، قول میدم یه روز قشنگ که باهم چایی میخوردیم، واست تعریف کنم این روزا چقد دور و دیر و سخت و فرساینده و طاقت فرسا و اشکبار و ملال اور و پراز فکر و خیال و فشردگی سینه و حواسپرتی و انتظار و غمِ فقدان و هجران گذشت عزیزِ دلم.

ادمارو دوس داشته باش. اره.

حتی اگه سودی برات ندارن یا عزیز و نزدیکِ تو نیستن. ولی به اندازه ای که همنوع توعن و مثل تو مشکلات و احساسات دارن. به اندازه ای که اگه خودشون تمایل داشتن کمکشون کنی. التماس نکنی که اجازه بدن رفیق روزای سرد و گرمشون بشی. یه عمر چشم انتظارت نزارن که یه لحظه داشته باشیشون. نادیده گرفته نشی توو روزای تلخت و بعد که روزای تلخ اونا شد به چشمشون بیای کلی. وقتی صدات زدن جوابشونو بدی و وقتی صداتو نشنیدن فقط رها کنی. نه بحث، نه دلخوری، نه توقع. از آدما انتظار نداشته باش توو هر شرایطی کنارت باشن و دوست داشته باشن. هیچکس موظف به دوست داشتن تو نیست. ولی تو از آدما بیزار نباش. نزار اون حس بیزاری از آدما، روح و قلب مثل آینَتو کدر و خاکی کنه. آدمارو دوس داشته باش ولی واسشون اندازه ظرفیتشون مایه بزار. تو مسئول رسیدگی و توجه بی حدو حصر به آدما نیستی. خودِ خدا به همه بنده هاش یه اندازه توجه و محبت نمیکنه. هرکسی یه ظرفیتی داره. غم و رنج آدمارو محترم بشمر و هواشونو داشته باش. ولی ازشون انتظار جبران نداشته باش. بزار خودشون با میل خودشون واست باشن که اون حضورِ خالصانه و واقعیه و بهت میچسبه. واسه اینکه دوست داشته بشی، التماس نکن‌‌. چون بیشتر از چشم میفتی. بیشتر از چشم خودت‌.

ادمارو دوس داشته باش.اره.

- کدعین

پسرای دهه هشتادی سرزمینم قدِ رحمت عم نمیفهمن که باید به شکل رمانتیک و شگفت اور از یه خانوم خاستگاری کنن که جذابتر بشه.

کسی که از تنهایی فرار میکنه عاشق نمیشه؛ وابسته میشه.

- امید امانی

میدونم خیلی جاها میتونستی مچمو بگیری ولی دستمو گرفتی.

- دودکش

محبوبِ من؛ صدای گنجشکان می آید. بهار است. دلم خواست از جایی که نمیدانم به جایی که نمیدانمت، به تو سلامی بدهم.

رهام کن که این از تظاهرت به بودن هزار بار صادقانه تره.

کل روزو تلاش میکنی و سرتو گرم میکنی، آخرِ شب که میشه تنهاییت یجوری خودشو بهت یاداوری میکنه که هزاربار دلت میخواست شب نمیشد.

احساس رها شدگی دارم. از سمت تمام آدمهای زندگیم.

من میخوام آدمارو به هرقیمتی نگه داشتنو تموم کنم.

اگه چایی خوردنی توو دلت گفتی جای تو خالی، بهت تبریک میگم چون: "💍" .

میخوام خودمو بسپرم به عروسکام. به لباسام. به کتابام. اونا تنها چیزاییَن که بهم حس امنیت میدن.

یه فاتحه میخونین؟...(:

بعضی وقتا تا به مو نرسه و پاره نشه، تو نمیدونستی هرچند سخت، ولی بلدی گره بزنی.

تا وقتی چیزی واسه کشف کردن داری، ادما نشون میدن دوسِت دارن. کافیه آدم بی شیله پیله ای باشی و رو بازی کنی. ولی تو بی شیله پیله باش و رو بازی کن. چون اونوقت حداقل یه آدم هست که میدونی واقعی دوسِت داره؛ آینه رو نگا کن تا ببینیش.

کلمه "واقعا" و "واقعی" واقعا باهم فرق دارن. "واقعی"حس واقعی تری میده نسبت به "واقعا".

من دوسِت نداشتم؟ من حتی خونَمونو باهات تصور کرده بودم.