چنلِ کُدی :»
تولدم؛
24 سال گذشت. چیزی که ازش مطمئنم اینه که هرچقدرم تجربه کنم و یاد بگیرم بازم جا داره. مهم ترین نعمت کنارِ هم بودنه. زندگی سخته ولی انقد میرزه که دلت بخواد ادامش بدی؛ شاید اون اتفاق خوبه که منتظرشی توو روزای آینده برات بیفته. آرزو میکنم زندگی رو زندگی کنیم. دووم بیاریم و روزای قشنگشو بغل کنیم و روزای تلخشو طاقت بیاریم. و در اخر بهار واقعا قشنگه مگه نه؟
بعضی وقتا بعضی ادما تنهاییتو یجوری بهت یاداوری میکنن، که خودِ تنهایی از سخت و تلخ و فرساینده بودنش پشماش میریزه.
چنلِ کُدی :»
t.me/codeinevoice – تکه هایی از یک کل منسجم (16)
قسمت پانزدهم و شانزدهم #کتاب_صوتی
" #تکه_هایی_از_یک_کل_منسجم "
کاری از گروه کدعین
جهت حمایت فوروارد کنین رفقا.
" #تکه_هایی_از_یک_کل_منسجم "
کاری از گروه کدعین
جهت حمایت فوروارد کنین رفقا.
- t.me/codeinevoice
تو بیا و حرفای قشنگ باهام بزن. بیا و بزار بغلت واسم پَناهگاه باشه. بیا عصرا باهمدیگه کوکی درس کنیم و با چای غلیظ بخوریم و ریز ریز بخندیم. بیا تخمه بشکنیم و پوستشو فوت کنیم رو زمین و فیلم ببینیم. تو بیا و واسم از روزای خوشبختی بگو. همون روزایی که واست دمپختک درس میکنم که سرکار بخوری. جمعه ها کته بار میزارم بریم کوه جوجه درس کنیم. آخر هفته ها، برا همدیگه نامه های شاملو به آیدا میخونیم. با تفنگ ابپاش همدیگرو دنبال میکنیم و انقد میخندیم و جیغ میزنیم که دلمون درد و صدامون میگیره. دیوارای خونرو نقاشی میکنیم و کیف میکنیم که خونه ماست؛خونه دوتاییمون. توو جاده موزیک "دوسِت دارم میدونی" داوود بهبودی رو پلی میکنیم و اونجاش که میگه "دنیا خیلی قشنگه وقتی که تو باهامی" رو با صدای بلند فریاد میزنمیش. تو بیا بزار یادم بره همه غمایی که توو دلم تلنبار شدرو. بیا بزار دوتایی بخندیم. دوتایی غذا درس کنیم. دوتایی بخوابیم. دوتایی بیدار شیم. همه چی دوتایی. بیا بزار گل بزارم رویِ موهات. بزار سرمو بزارم رو شونه هات و سرتو بزاری رد پام و یادمون بره هرچی رنج و درده رو.
تو بیا و یادم بیار این دنیا هنوزم قشنگه ...
- کدعین
اگه کائنات و زمین و زمان و عرش و موجودات زنده و غیر زنده و همه جهانیان و جنیان و فرشتگان و شیاطین دست به دست هم ندادن و از همه مهتر اگه خودت خواستی و موندی و عاشقم شدی و عاشقت موندم، قول میدم یه روز قشنگ که باهم چایی میخوردیم، واست تعریف کنم این روزا چقد دور و دیر و سخت و فرساینده و طاقت فرسا و اشکبار و ملال اور و پراز فکر و خیال و فشردگی سینه و حواسپرتی و انتظار و غمِ فقدان و هجران گذشت عزیزِ دلم.
ادمارو دوس داشته باش. اره.
حتی اگه سودی برات ندارن یا عزیز و نزدیکِ تو نیستن. ولی به اندازه ای که همنوع توعن و مثل تو مشکلات و احساسات دارن. به اندازه ای که اگه خودشون تمایل داشتن کمکشون کنی. التماس نکنی که اجازه بدن رفیق روزای سرد و گرمشون بشی. یه عمر چشم انتظارت نزارن که یه لحظه داشته باشیشون. نادیده گرفته نشی توو روزای تلخت و بعد که روزای تلخ اونا شد به چشمشون بیای کلی. وقتی صدات زدن جوابشونو بدی و وقتی صداتو نشنیدن فقط رها کنی. نه بحث، نه دلخوری، نه توقع. از آدما انتظار نداشته باش توو هر شرایطی کنارت باشن و دوست داشته باشن. هیچکس موظف به دوست داشتن تو نیست. ولی تو از آدما بیزار نباش. نزار اون حس بیزاری از آدما، روح و قلب مثل آینَتو کدر و خاکی کنه. آدمارو دوس داشته باش ولی واسشون اندازه ظرفیتشون مایه بزار. تو مسئول رسیدگی و توجه بی حدو حصر به آدما نیستی. خودِ خدا به همه بنده هاش یه اندازه توجه و محبت نمیکنه. هرکسی یه ظرفیتی داره. غم و رنج آدمارو محترم بشمر و هواشونو داشته باش. ولی ازشون انتظار جبران نداشته باش. بزار خودشون با میل خودشون واست باشن که اون حضورِ خالصانه و واقعیه و بهت میچسبه. واسه اینکه دوست داشته بشی، التماس نکن. چون بیشتر از چشم میفتی. بیشتر از چشم خودت.
ادمارو دوس داشته باش.اره.
- کدعین
پسرای دهه هشتادی سرزمینم قدِ رحمت عم نمیفهمن که باید به شکل رمانتیک و شگفت اور از یه خانوم خاستگاری کنن که جذابتر بشه.
محبوبِ من؛ صدای گنجشکان می آید. بهار است. دلم خواست از جایی که نمیدانم به جایی که نمیدانمت، به تو سلامی بدهم.