بسم رب؛
اینجا یه سری حرفا که شاید حرف دل خیلیامون باشه در قالب صدا ارائه میشه،
چون که باید حس و حال و شرایط نوشتن و ضبط کردن باشه ممکنه شاهد فعالیت متوالی و مستمری نباشیم؛
فلذا از همراهی و صبوری و الطاف حال و ایندتون کمال تشکر رو دارم🤍
- کدعین.

منو ببوس؛
بذار یادم نره هنوزم دوست داشتنیَم،
بذار بر یه لحظه عم شده یادم بره کجای دنیا وایسادم.
منو ببوس، نزار غم تلنبار شه گوشه دلم و بغض حاکی از حسِ درک نشدن راهِ گلومو ببنده.
منو ببوس و بهم یادآوری کن که دوست داشتنِ فقط یه نفر از هشت میلیارد نفر آدم توو این دنیای پر از ناپسندی، چقد میتونه زنده و خرکیف نگهم داره.
بزار با هر بار دیدنت حس کنم وجود دارم،
نزار حس کنم فراموش شدم،
نزار دستام خالی بمونن.
منو ببوس، بزار منم بتونم دوست داشته باشم،
بزار حس دوست داشتن توو وجود منم جوونه بزنه،
بزار زندگی کنم.
منو ببوس، منم میبوسمت تا زندگی کنیم،
تا زهرماریای زندگی توو یه لحظه از اعماق ذهنامون پاک بشه،
تا یادمون نره هرروزی که میگذره از ارزشامون پیش همدیگه کم نمیشه.
منو ببوس؛
بزار یادم نره هنوز دوست داشتنیَم.

- کدعین

تو زیبایی؛
مث موجای دریا وقتی به سمتت هجوم میارن و بهت سجده میکنن،
مث یه گل سر کوچولوی صورتی وسط موهای کوتاه،
مث ابرا وقتی به شکلای جورواجور تو آسمون پراکنده میشن.
تو زیبایی، مث برگایی که پیچیده شدن به تنه یه درخت بزرگ وسط یه جنگل سبز،
مث حس لمس دستای گرمی که دستای سردتو زندگی میبخشه.
تو زیبایی؛ مث اون ژیله پیچازی ای که چن وقته بر خریدش پول جم کردی و بلخره میخریش؛ درست وقتی ذوقشو داری.
زیبایی تو درست مث یه دختر بچس که از دیدن لپ لپ کاکائویی توو دست باباش چشماش داره میخنده،
مث حس گرفتن نمره بیست،
مث دستایی که بعد زمین خوردن به سمتت دراز میشن،
مث خودنمایی مروارید توو صدف،
مث زیباییِ لاک مشکی رو انگشتای کشیده،
مث موجایِ موهای حالت دار،
مث بیدار شدن وسط یه جنگل با صدای پرنده های خوش الحان.
زیباییت مث بغل کردنِ سفته بعد یه دوریِ طولانی،
مث خندوندن آدمی که گریه کرده.
تو مثل رسیدن به یه اندام ایده آل بعد مدت طولانی ورزش کردن زیبایی.
تو مثل دویدن وسط گندمزار،
تو مثل ذرت مکزیکی توو هوای سرد،
تو مثل تارت توت فرنگی توو غروب پاییز،
تو مثل پیرن چارخونه سرمه ای زیبایی.
قشنگترین،
زیبا ترین،
بهترین،
محترم ترین،
مقدس ترین،
مهربون ترین،
خوش تیپ ترین،
خوش فیس ترین،
خوش قلب ترین،
اصن همه ترینای قشنگ دنیا مال توعه،
قسمای راستم به جون توعه،
تیکه آخر پیتزام مال توعه،
صب بخیر و شب بخیرام همش مال توعه،
بغلم جای توعه،
قلبم برای توعه،
اصن من مال توعم،
حرفای قشنگم، غذا های خوشمزم، لباسایی که دوس دارم، عکسایی که از سر ذوق گرفتم، لبخند از ته دلم، هر چیز خوبی توو منه بخاطر تو و برای توعه.
میشه منم مال تو باشم؟
میشه زشتیامو یه دونه حساب کنی خوبیامو ده تا؟
میشه بدون من بهت خوش نگذره؟
میشه دلت همش برام تنگ شه؟
میشه بی من نتونی؟
میشه؟
میشه زیبا ترین؟
تو زیبایی، مث خودت.
تو مثل خودت زیبایی و مثل تو زیبا نیست.
تو زیبایی فقط دیوانه ام کردی،
ببین با عشق چشمت آخر سر من چه خواهم کرد...

-کدعین

حالِ دلم عینِ حال سربازیه که دختری که بهش قول ازدواج داده بوده تو نبودش ازدواج کرده،
عینِ حال بچه ای که توو بازی راش نمیدن،
عینِ درد زمین خوردن وقتی داری میدویی.
حالِ دلم درست مث حال پسریه که همه پولاشو جم کرده، تا اون دستبند پشت ویترین مغازه ای که چن ماهه از جلوش رد میشه رو برای کسی که دوسش داره بخره، ولی درست همون موقعی که پولاش جور میشه دستبنده رو فروختن.
درست مثل وقتی که دست میزارن رو نقطه ضعفت،
مثل روزی که میگن همه جا برف باریده جز جایی که تو تووش زندگی میکنی،
مثل نخِ آویزون شده از شالت که گیر میکنه به دستگیره در و نخ کش میشه.
حالِ دلِ من حال دلیه که سالهاست کسی نتونسته به تپش بندازتش،
برا کسی نلرزیده،
تیکه هاش به هم نچسبیدن بعد شکستن،
اکلیل پمپاژ نکرده.
نمیدونم درست تونستم بفهمونم حالِ دلمو یا نه.
عمیق ترین حس در من گاهی ترسه و گاه تنهایی.
الان تنهایی غالبه.
دلیل نمیشه توجه درخواست کنم هوم؟
پس نمیکنم.
فقط خواستم بگم: حالِ دلم خوب نیست. تنهام. خیلی خیلی تنها. همین.

- کدعین

مخاطبِ غایبِ واگویه های من؛ نبودنتم قشنگه"

- کدعین

‌‌

کاش بخودت اجازه ندی روانمو بپاچونی
کاش بخودت اجازه ندی مغزمو با حرفات پر کنی بعد بزاری بری
کاش بخودت اجازه ندی بدستم بیاری بعد نباشی
کاش بخودت اجازه ندی تنهام بزاری
کاش بخودت اجازه ندی دهنتو وا کنی که ریده شه به تصوراتم ازت
کاش بخودت اجازه ندی انقد اذیتم کنی
کاش بخودت اجازه ندی چون خوبم زور بگی
کاش بخودت اجازه ندی عقده هاتو سر من خالی کنی
کاش بخودت اجازه ندی وقتی به سیم‌ آخر زدی هر غلطی دلت خواس بکنی
کاش بخودت اجازه ندی کاری کنی هر دم‌ مرگ واسم عزیرترباشه تا زندگی ای که دارم
کاش بخودت اجازه بدی آدم باشی
کاش بخودت اجازه بدی بمونی و رفتن بلد نباشی
کاش بخودت اجازه بدی بزنی تو دهنم بگی تو کافی ای انقد خودتو اذیت نکن
کاش بخودت اجازه بدی نزاری اذیت کنم تو و خودمو
کاش بخودت اجازه بدی بیای و این دنیا دیگه زهرمار نباشه واسه جفتمون
کاش بیای
کاش
همین.

من همونیَم که فراموش میشم بوقت کسی رو داشتن،
همونی که پیدام میشه وقتی کسی رو نداری،
همونی که همیشه توو پیام دادن پیشقدم میشه.
من،
همونیَم که انفالو میشم ولی بازم طردت نمیکنم،
همونی که هیچوقت بلد نیس رهات کنه حتی وقتی رها شده.
من همون کسیَم که هروقت گوش خواستی کافیه صداش کنی،
هروقت شونه خواستی کافیه سرتو بزاری رو شونه هاش،
هروقت بغل خواستی کافیه پناه بیاری به آغوشش،
هروقت صداش کنی حتی اگه تمام جوارحش بی جون و ناامید باشن، واسه جواب دادن به صدای تو از نو جون میگیرن.
من همه اینام ولی کاش همونیَم بودم که وقتی خسته شد میتونست پناه بیاره بهت،
همونی که غرزدناش خریدار داشت،
همونی که شنیدن صداش لبخند رو لبای کسی می‌آورد.
کاش همونیَم بودم که بغل میشد سفت و همه ترساش می‌ریخت بعد بغل شدن.
کاش همونی بودم که وقتی هیشکی حواسش نبود یکی حواسش بهش بود.
همونی که وقتی نیاز داشت صدات میزد.
همونی که حرفاش شنیدن داشت.
همونی که انقدر تنها نبود.
همونی که میموند و نمی‌ترسید.
همون.

- کدعین

بش گفتم "باورم نمیشه یکی رو دوس داشته باشی! "
گفت "هیچ مردی به اختیار خودش تنهایی رو انتخاب نمیکنه"
فهمیدم زخم خورده
رنج کشیده
اذیت شده
نرسیده
ولی منم دلم‌ نمیخواست جایگزین باشم.
سیگارو گذاشتم گوشه لبم فندک زدم زیرش یه پک عمیق بش زدم و سکوت کردم. سکوتمو که دید عمیق نگام کرد و چیزی نگفت. گفتم: چی شده؟ گفت:" هیچ زنی عم وقتی حس تنهایی نکنه به سیگار پناه نمیبره پس لابد من برات کافی نبودم."
کلم داغ شد
سرمو انداختم پایین و گفتم: "وقتی زنی احساس کنه جای کس دیگه ای رو پر میکنه تنهاست؛ تنها تر از همیشه ."
چیزی نگفت.
انگار داشت فکر می‌کرد...

نشستم یه گوشه.
تاریکه.
شمعا روشن.
تنهام. تنها تر از همیشه. هنوزم.

- کدعین

هوا هوای مردنه.

این صدا در یکی از بدترین احوالات ضبط شده
لطفا عمیق گوش کنید.

خودمونو فدای چیزا وکسایی میکنیم که تاریخ انقضاشون خیلی وقته گذشته.

بغل میخوام، بغلم کن.