‏زیبایی‌ات را همه می‌بینند، اما فقط منم که می‌دانم این پوست آدمیزادی پیراهنی‌ست که از روی زخم‌ها تن کرده‌ای …

I just don't want them to change me. Turn me into something I'm not.

البته من بعدها به زخم‌های خود عادت کردم و آن‌ها را مثل نشانه‌ای درخشان و عزیز با خود به همه‌جا بردم و بدان‌ها باليدم و هنوز هم بدان‌ها می‌بالم؛ چرا که مگر چیزی عزیزتر از آن‌ها برای من در طول تاریخ مانده است که بدان ببالم و به اینان نبالم؟

Sometimes you already know the answer you are just not ready to accept it yet.

می‌خواهم چشمانم را ببندم و در شهری دور و غریبه از خواب بیدار شوم

Only now do I realize I have always been enough, even when I thought I wasn't.