የሰው ልጅ ትልቁ ኃጢአት በክፉ ሥራው ውስጥ ብቻ ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር ፊት በሚያቀርበው የራስ ጽድቅ ውስጥም ጭምር ነው። ያለ ክርስቶስ ደምና ያለ እምነት፣ ለመጽደቅ በሚደረግ ሃይማኖታዊ ትጋት የሚቀርብ ማንኛውም ምጽዋትና ጸሎት በቅዱሱ አምላክ ፊት እንደ ረከሰ ጨርቅ ነው። ሰብአዊ ጽድቅ ሰውን ከመለኮት ቁጣ ሊሸፍን የማይችል የተበሳ ጃንጥላ ነው፤ እግዚአብሔርን በሥራችን ልንደልለው መሞከር ራሱ የኩራት ሁሉ አክሊልና ሌላው የኃጢአት መልክ ነው።

​ስለዚህ ንስሐ የሚያስፈልገው ለግልጽ ክፉ ሥራችን ብቻ ሳይሆን፣ እግዚአብሔርን ለመደለል በሞከርንበት በዚያ በራስ-ተኮሩ መልካም ሥራችንም ጭምር ነው። እውነተኛና በእግዚአብሔር ፊት ተቀባይነት ያለው መልካም ሥራ የሚጀምረው፣ በክርስቶስ የማዳን ሥራ አምነን ከጸደቅን በኋላ፣ እርሱን ለማስደሰትና ለመታዘዝ በቅዱስ መንፈስ የምናፈራው የእምነት ፍሬ ሲሆን ብቻ ነው።

የአንድ አገልጋይ እውነተኝነት የሚመዘነው ከገንዘብ ጋር በላው relationship ነው!

👉ዝና ላይ ያለን አቋም ምንድር ነው?
👉ገንዘብ ላይ ያለን motivation ምን ያህል በእግዚአብሔር ቃል የነጠረ ነው?
👉ታዋቂነት ላይ ያን ልብ ምን ይመስላል?

“የእግዚአብሔርን ቃል ቀላቅለው እንደሚሸቃቅጡት እንደ ብዙዎቹ አይደለንምና፤ በቅንነት ግን ከእግዚአብሔር እንደ ተላክን በእግዚአብሔር ፊት በክርስቶስ ሆነን እንናገራለን።”
  — 2ኛ ቆሮ 2፥17

#ሳሚ_ቱራ

እውነተኛው ወንጌል ለዓለም ፍልስፍና ሞኝነት፣ ለሃይማኖተኞች ደግሞ ዕንቅፋት ነው። ዓለም ኃያልና በራሱ የሚተማመን አምላክን ትፈልጋለች፤ የመስቀሉ ሥነ-መለኮት ግን በመስቀል ላይ የተራቆተውን፣ የተተፋበትንና የተሰቀለውን ክርስቶስን ያሳያል። እግዚአብሔር የዓለምን ጥበብ ያዋረደው በወታደራዊ ኃይል ሳይሆን፣ በዓለም ፊት ድክመትና ሞኝነት በሆነው በመስቀሉ ምስጢር ውስጥ ነው። ይህንን መለኮታዊ ምስጢር ለመቀበል ደግሞ በእግዚአብሔር ጸጋ ፊት ራስን ሙሉ በሙሉ መስበር የግድ ይላል።

ክርስቶስ "ሊከተለኝ የሚወድ መስቀሉን ተሸክሞ ይከተለኝ" ሲል፣ መስቀል ለእኛ በውጭ የሚታይ በወርቅ ተሰርቶ አንገት ላይ የሚታሰር ተራ የጌጥ ምልክት ሳይሆን፣ ተፈርዶብን የምንሞትበት የማስገደያ መሣሪያ ነበር። ክርስቶስን መከተል ማለት የራስን ፈቃድና ምኞት በእግዚአብሔር ጸጋና በመንፈስ ቅዱስ ኃይል አሳልፎ ለሞት መስጠት ማለት ነው። የድሮውን ማንነታችንን ለመቅበርና ለራሳችን ፈቃድ ለመሞት ራሳችንን ለእግዚአብሔር ፈቃድ ስናስገዛ፣ የትንሣኤው ኃይል በሕይወታችን ውስጥ በክብር መሥራት ይጀምራል።

የእምነት ጉዞ

​ብዙዎቻችን ስለ እግዚአብሔር ማወቅ እና እግዚአብሔርን በግል ሕይወት ማግኘት አንድ ይመስሉናል። ነገር ግን በሁለቱ መካከል የባሕርይ ልዩነት አለ።

👉​ስለ እግዚአብሔር ማወቅ (Knowledge)፦ ይህ ደረጃ አእምሯዊ ነው። መጻሕፍትን ማንበብ፣ ታሪኮችን ማጥናት፣ ዶክትሪኖችን በቃል መያዝ እና በሃይማኖታዊ ክርክሮች ላይ ማሸነፍ ሊሆን ይችላል። ነገር ግን ይህ እውቀት ወደ ልብ ካልወረደ የሃይማኖት "ሳይንስ" ወይም "ፍልስፍና" ብቻ ሆኖ ሊቀር ይችላል።
👉​እግዚአብሔርን ማግኘትና መለማመድ (Intimacy)፦ ይህ ደግሞ የልብና የሕይወት እውነተኛ ልምምድ ነው። መለኮታዊውን ፍቅር በዕለት ተዕለት ሕይወት ውስጥ በተግባር መለማመድ፣ በፈተናዎች መካከል የእርሱን እረኝነት ማየት እና ፈቃዱን በሕይወት መተርጎም ነው።

ስለዚህ፤ ​የእምነት እውነተኛው ውበትና ማራኪነት የሚገለጠው መረጃዎችን በማከማቸት ብቻ ሳይሆን፣ ያንን እውቀት ወደ ሕያው ግንኙነትና የሕይወት ለውጥ ማሸጋገር ሲቻል ብቻ ነው። ጉዟችን ከመጽሐፍት ገጾችና ከጭንቅላት እውቀት አልፎ ወደ ልባችን ጥልቀት የሚዘልቅ ይሁን!

ቤተክርስቲያን

​ቤተክርስቲያን ማለት ድንጋይና አሸዋ፣ ቀለምና ጣራ አይደለችም። የማንነታችን መገለጫ ናት፥ የህያውያን ጉባኤ ናት፥ የሰማይ ዜማ ማስተጋቢያ ናት፥ የነገው ብርሃን ማሳያ ናት። እኛ ነን! በአንድ ልብ የተሰበሰብን፣ በፍቅር የተገመድን፣ በደሙ የተዋጀን ህያው ቤተሰቦች ነን።

​ለእያንዳንዱ የተሰበረ ልብ፣ በሕይወት አውሎ ንፋስ ለቆሰለችና ለዛለች ነፍስ ሁሉ እውነተኛ ፈውስና መጽናኛ የሚገኝባት ተስፋ የተሞላች ይህች የቅዱሳን ኅብረት ናት። በኃጢአት፣ በኀዘንና በጭንቀት ለደከሙ፣ በውስጥ ጩኸት ለታወኩ ሕይወት ሁሉ መታደስንና አዲስ የብርታት ምንጭን የምታበስር የእግዚአብሔር የጸጋ ማኅበረሰብ  ናት።
በዚህ ጉባኤ መካከል​፣ የሰውን ልጅ ውድቀትና ድካም የሚሸፍን፣ ሰማያዊና ዘላለማዊ የሆነው የእግዚአብሔር ታላቅ ፍቅር በኃይልና በክብር ይነገራል፤ ይገለጣልም። የሰው ልጅ ከእግዚአብሔር ጋር የሚታረቅበት፣ ከጨለማ ወደሚደነቅ ብርሃኑ የሚሻገርበትና የማይናወጠው የዘላለም ደኅንነት ጥሪ በነጻነትና በታማኝነት ያስተጋባል።

​የዛሬው የደስታችን ጥሪ፦
“ወደ እግዚአብሔር ቤት እንሄድ ባሉኝ ጊዜ ደስ አለኝ።”
— መዝሙር 122፥1

​ዛሬ እሁድ ነው! ጉዞ ወደ ቤተክርስቲያን🚶‍♀‍➡️🚶‍➡️

በሕይወት ጉዞዬ ላይ ማዕበሉ ቢበረታ፣ መንገዱ ቢጠብብ፣ እና በምንም ነገር ውስጥ ባልፍ እንኳ ፣ በአንድ ነገር እርግጠኛ ነኝ፦
እግዚአብሔር ያበረታኛል፣
እግዚአብሔር ያጽናናኛል፣
እግዚአብሔር ይጠብቀኛል።
የልቤ ስብራት ሳይሆን፤ የእግዚአብሔር ታማኝነት ታሪኬን ይጽፈዋል።

“እግዚአብሔር ልባቸው ለተሰበረ ቅርብ ነው፥ መንፈሳቸው የተሰበረውንም ያድናቸዋል።”
  — መዝሙር 34፥18

ስለዚህ ዛሬም ሆነ ነገ በምንም ውስጥ ባልፍ፣ የታሪኬ ብዕር ያለው በታማኙ አምላኬ እጅ ስለሆነ የወደፊቱ ሕይወቴ በምስጋናና በድል የተሞላ መሆኑን ሙሉ በሙሉ አምናለሁ!

በገዛ ሥጋዊ ጥረታችንና አቅማችን ኃጢአትን ለማሸነፍና ጽድቅን ለመገንባት መሞከር፣ በገዛ እጃችን አየሩን ጨብጠን ወደ ላይ ለመውጣት የመታገል ያህል ከንቱና ባዶ ስራ ነው። እውነተኛና ዘላቂ የሕይወት ለውጥ የሚጀምረው ከመለኮታዊው የመንፈስ ቅዱስ ስራ ነው።

​መንፈስ ቅዱስ በልባችን ውስጥ ሲሰፍን፣ በመንፈሳዊ ሁኔታ የሞተውን ልባችንን ሕያው ያደርገዋል፤ ለጽድቅ ሕይወት የሚሆን መለኮታዊ ፍላጎትንና የማድረግን አቅምም ይተክላል። እርሱ አሮጌውን በደልና የኃጢአት አኗኗር ደረጃ በደረጃ እያቃጠለና እያደከመ፣ እኛንም በዕለት ተዕለት የቅድስና ሂደት (Sanctification) ወደ ክርስቶስ መልክ የሚለውጥ መለኮታዊ እሳት ነው።

​ይህ የመንፈስ ቅዱስ ኃይል ግን ለስንፍና ወይም ዝም ብሎ ለመቀመጥ የሚሰጥ ሳይሆን፣ በመንፈሱ ታዝዘንና ተደግፈን ከኃጢአት ጋር እንድንታገል፣ ቅድስናንም በትጋት እንድንከታተል የሚያስችለን መለኮታዊ ሞተር ነው።

"አዲስም ልብ እሰጣችኋለሁ አዲስም መንፈስ በውስጣችሁ አኖራለሁ፤ የድንጋዩንም ልብ ከሥጋችሁ አወጣለሁ የሥጋንም ልብ እሰጣችኋለሁ። መንፈሴንም በውስጣችሁ አኖራለሁ በትእዛዜም አስሄዳችኋለሁ፥ ፍርዴንም ትጠብቃላችሁ ታደርጉትማላችሁ።"
(ሕዝቅኤል 36፥26-27)

መጽሐፍ ቅዱስን በነገረ መለኮት ወይስ ነገረ መለኮትን በመጽሐፍ ቅዱስ?

​የክርስትና እምነትና ትምህርት የመጨረሻና የበላይ ባለሥልጣን እግዚአብሔር በመንፈሱ መሪነት ያስጻፈው ቅዱስ ቃል ብቻ ነው (Sola Scriptura)። ጤናማ ነገረ መለኮት (sound theology) የእግዚአብሔርን ቃል በጥበብ ለመረዳትና ለማደራጀት የሚረዳ መሣሪያ እንጂ፣ ከተሳሳተ ቅድመ-ግምት በመነሳት መጽሐፍ ቅዱስን አጥምዞ የራሱ ባሪያ የሚያደርግ ገዥ መነጽር ሊሆን አይገባም።
መጽሐፍ ቅዱስን በተጣመመ ነገረ መለኮታዊ መነጽር ከማንበብ ይልቅ፣ ነገረ መለኮትን ሁልጊዜም በመጽሐፍ ቅዱስ መነጽር መመዘንና ማረም እጅግ አስፈላጊ ነው።

​የትርጓሜ አቅጣጫ፡ Exegesis vs Eisegesis
​መጽሐፍ ቅዱስን በተጫነ ወይም ቅድመ-ግምት ባለው ነገረ መለኮታዊ መነጽር ብቻ ማንበብ አብዛኛውን ጊዜ ወደ Eisegesis ያመራል። ይህም ማለት ቀድመን ያዘጋጀነውን አስተሳሰብ፣ የቤተ እምነት አስተምህሮ ወይም የፍልስፍና መዋቅር ወደ ጽሑፉ በመውሰድ መጽሐፍ ቅዱስ ያላላቸውን ነገሮች እንዲናገር ማስገደድ ነው።

​በተቃራኒው ነገረ መለኮታችንን በመጽሐፍ ቅዱስ መነጽር መመዘን ደግሞ ወደ Exegesis ያመራል። ይህም ከጽሑፉ አውድ፣ ታሪካዊ አመጣጥና የመጀመሪያ መልእክት ተነስተን እውነቱን ማውጣትና የሰዎችን ትምህርት በዚያ ሚዛን መመዘን ነው። በተጨማሪም በስነ-ትርጓሜ መርህ መሠረት "መጽሐፍ ቅዱስ ራሱን በራሱ ይተረጉማል" (Scripture interprets Scripture)፤ በመሆኑም ግልጽ ያልሆኑ ክፍሎችን ግልጽ በሆኑት የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች እያበሩ መረዳት የእውነተኛ ነገረ መለኮት መሠረት ነው።

​የሰው ልጅ ነገረ መለኮታዊ ድምዳሜዎች ሁልጊዜም በባህል፣ በዘመንና በቋንቋ ውስንነቶች ሊቃኙ ይችላሉ፤ የእግዚአብሔር ቃል ግን አይለወጥም። ስለዚህ የትኛውም አስተምህሮ ትክክለኛነት የመጨረሻ ዳኛ መሆን ያለበት መጽሐፍ ቅዱስ እንጂ የሰው ነገረ መለኮት አይደለም።

​የቀደሙት የቤተ ክርስቲያን አበቶች ምስክርነት
​የቀደሙት የቤተ ክርስቲያን አበቶች ትምህርቶቻቸው ከመጽሐፍ ቅዱስ ጋር የመስማማታቸውን አስፈላጊነት በተደጋጋሚ አስምረውበታል። አበቶች ነገረ መለኮትን ከመጽሐፍ ቅዱስ አውጥተው ከተረዱ በኋላ፣ ማንኛውንም ተፎካካሪና ስሕተት ትምህርት በቅዱሳት መጻሕፍት ሚዛን ይመዝኑት ነበር፦
👉​ቅዱስ አትናቴዎስ፦ የአርዮስን የስሕተት ትምህርት በተጋደለበት ወቅት የተጠቀመው ዋነኛ መሣሪያ ቅዱሳት መጻሕፍትን ነበር። በአንዱ መልእክቱ ላይ፡ "ቅዱሳትና መንፈሳውያን መጻሕፍት እውነትን ለማስታወቅ በቂ ናቸው" በማለት መጽሐፍ ቅዱስ የሁሉም ትምህርቶች መፈተሻ ሚዛን መሆኑን አሳይቷል።

👉​ቅዱስ ዮሐንስ አፈወርቅ፦ ምእመናን መጽሐፍ ቅዱስን በራሳቸው እንዲመረምሩና ትምህርቶችን እንዲመዝኑ ያበረታታ ነበር። በሐዋርያት ሥራ ስብከቱ ላይ፡ "ማንኛውም ሰው ወደ እናንተ መጥቶ ትምህርት ቢያስተምራችሁ፣ መጽሐፍ ቅዱስን እንደ ሚዛን ተጠቀሙ። ከመጽሐፍ ቅዱስ ጋር የሚስማማውን ተቀበሉ፤ የማይስማማውን ግን አውጥታችሁ ጣሉ" በማለት አስተምሯል።

👉​ቅዱስ አውግስጢኖስ፦ ከቅዱሳት መጻሕፍት ውጭ ያሉ የነገረ መለኮት ጽሑፎችንና የራሱንም ጽሑፎች ጨምሮ እንዴት ማየት እንደሚገባ ሲናገር፡ "የእኔንም ሆነ የሌሎችን ጽሑፎች ከቅዱሳት መጻሕፍት ጋር እኩል አታዩ። በእኔ ጽሑፍ ውስጥ ከመጽሐፍ ቅዱስ ጋር የማይስማማ ነገር ካገኛችሁ አትቀበሉት፤ ቅዱሳት መጻሕፍትን ብቻ እንደ ታማኝ እውነት ያዙት" ብሏል።

👉​ቅዱስ ሄሬኔዎስ፦ የሁለተኛው ክፍለ ዘመን አባት ሄሬኔዎስ ከእውነተኛው የሐዋርያት ትምህርት የወጡ ግኖስቲኮችን (Gnostics) ሲሞግት፣ መጽሐፍ ቅዱስን አጣሞ ከመተርጎም ይልቅ የቃሉን ተፈጥሮአዊ አውድ መጠበቅ እንደሚገባ አሳይቷል። እሱ እንደሚለው፣ እውነተኛ ነገረ መለኮት ከመጽሐፍ ቅዱስ አጠቃላይ መልእክት ጋር የሚስማማ እንጂ የሚቃረን ሊሆን አይችልም።

👉​የቤርያ ሰዎች አርአያነት
​በሐዋርያት ሥራ 17:11 ላይ የተጠቀሱት የቤርያ ሰዎች ትልቅ ምሳሌ ናቸው። ሐዋርያው ጳውሎስ አዲስ ነገረ መለኮትና የክርስቶስን ወንጌል ይዞላቸው የመጣ ቢሆንም፣ እነሱ ግን፡ “ነገሩ እንደዚሁ ይሆንን? ብለው ዕለት ዕለት መጻሕፍትን እየመረመሩ ቃሉን በሙሉ ፈቃድ ተቀበሉ” ይላል። ታላቁ ሐዋርያው ጳውሎስ እንኳ ሲያስተምር ትምህርቱን በመጽሐፍ ቅዱስ መነጽር መመዘናቸውን አላቆሙም፤ መጽሐፍ ቅዱስም ይህን ተግባራቸውን "ልበ ሰፊዎች" በማለት አሞግሶታል።

​ነገረ መለኮትን በመጽሐፍ ቅዱስ መነጽር የመመዘን ጥቅሞች
👉​ከሰዎች ባህልና ፍልስፍና ይጠብቃል፦ ነገረ መለኮት አንዳንዴ በዘመኑ ፍልስፍና ሊበከል ይችላል። መጽሐፍ ቅዱስ ግን የነገረ መለኮቱን ንጽሕና ለመጠበቅ ማጣሪያ ይሆናል።
👉​ትሕትናን ያጎናጽፋል፦ ነገረ መለኮታችንን ከቅዱስ ቃል በታች ስናደርግ፣ እግዚአብሔር ከእኛ ሥርዓትና አስተሳሰብ በላይ እንደሆነ እንረዳለን።
👉​የእምነት አንድነትን ይፈጥራል፦ ሰዎች የራሳቸውን ነገረ መለኮታዊ ድምዳሜዎች የበላይ ሲያደርጉ መለያየት ይፈጠራል፤ ሁላችንም ወደ ቅዱስ ቃሉ የበላይነት ስንመለስ ግን እውነተኛ አንድነት ይመጣል።

​ነገረ መለኮት የመጽሐፍ ቅዱስ ታማኝ አገልጋይና ማብራሪያ እንጂ የቃሉ ዳኛ ወይም መሪ ሊሆን አይችልም። የቀደሙት አበቶችና የሐዋርያት አስተምህሮ እንደሚያስረዳው፣ ማንኛውም ትምህርት፣ ሥርዓትና የነገረ መለኮት መዋቅር እውነተኛነቱና ተቀባይነቱ የሚረጋገጠው በእግዚአብሔር ቃል ሚዛን ሲመዘን ብቻ ነው።

@christcentered7

ወዳጆቼ፣ እግዚአብሔር ያያል! 🥹

​አንዳንድ ጊዜ ሕይወት የሚጭንብን ፈተናና መከራ ከባድ ከመሆኑ የተነሣ ከአቅማችን በላይ ሊሆንብን ይችላል። የሚገጥመን ማዕበል አቅም የሚያሳጣ፣ በሩ ሁሉ የተዘጋና መውጫ የሌለው መስሎ ሊታየን ይችላል። "ለእኔስ ማን አለ? ይህስ መከራ መቼ ያልፋል?" እያልን የተስፋ መቁረጥ ስሜት በውስጣችን ሊመላለስ ይችላል።

​ነገር ግን በዚህ ሁሉ መካከል ልባችን በጽኑ ሊይዘው የሚገባ አንድ ትልቅና አጽናኝ መጽሐፍ ቅዱሳዊ እውነት አለ፦ እግዚአብሔር አያይም፣ አይመለከተኝም፣ አልሰማኝም ብላችሁ በጭራሽ እንዳታስቡ!
​እሱ በሰው ዘንድ የተሰወረውን፣ በምስጢር በውስጣችሁ የሚያለቅሰውን የሕመም እንባ፣ ማንም ያላየውንና ያልተረዳችሁን የልባችሁን ጥልቅ ጩኸት ሁሉ በግልጽ ያያል! ያደምጣልም!

​በራሳችሁ ጉልበት ልትወጡት ያልቻላችሁትን ድካምና ከባድ ሸክም፣ ጌታ ኢየሱስ "እናንተ ሸክም የከበዳችሁ ሁሉ ወደ እኔ ኑ፤ እኔም አሳርፋችኋለሁ" እንዳለ በታላቅ ኃይሉና በምሕረቱ ይሸከምላችኋል። ዓመታት የፈጀ፣ እኔነታችሁን የሚፈታተንና "እኔስ አልቻልኩም" ያላችሁ ማናቸውም ከባድ ሁኔታ በእግዚአብሔር ታላቅነትና ጸጋ ፊት ያንሰል።

​ስለዚህ ወዳጆቼ፣ አይዟችሁ! የተጨነቀውንና የደከመው ልባችሁ በጌታ ፊት ይረፍ።

​እግዚአብሔር ዝም ብሎ አይመለከትም፤ በራሱ መልካም ጊዜና ፈቃድ ተዓምሩን ይሠራል፣ በፈተናው መካከል እንኳ ድልንና አጽናኝ ሰላሙን ይሰጣችኋል። እምነታችሁንና ሙሉ ተስፋችሁን በክርስቶስ ላይ ብቻ ጣሉ!

“የአባትህ የዳዊት አምላክ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ ጸሎትህን ሰምቻለሁ፥ እንባህንም አይቻለሁ እነሆ፥ እፈውስሃለሁ፤”
  (2ኛ ነገሥት 20፥5)

​እግዚአብሔር ያያል!🥹

ክርስትና የብቸኝነት ጉዞ አይደለም፤ እግዚአብሔር ሰውን የፈጠረውና ያዳነው ለኅብረት ነው። እንደ አንድ አካል ክፍሎች እርስ በእርስ ሳንደጋገፍ፣ በክርስቲያናዊ ህይወታችንና አገልግሎታችን ሙሉ ልንሆን አንችልም። እውነተኛ የአማኞች አንድነት የሚመጣው በጥቅም ወይም በዘር ሳይሆን፣ በክርስቶስ ደም በተመሠረተው መለኮታዊ ቃል-ኪዳን ነው። በአንድነት ስንቆም የጨለማውን ኃይል የሚያሸንፈው ታላቁ የመለኮት ኃይል በመካከላችን ይገለጣል።

ከሳምንቱ ድካም ይልቅ ከቅዱሳን ጋር የሚደረግ ህብረት ነፍስን ያድሳል፤ መንፈስንም ያረካል። ዛሬ ወደ አባታችን ቤት ጎራ ብለን በምስጋና፣ በጸሎትና በፍቅር የምንታደስበት ልዩ ቀን ነው። በህብረት ውስጥ ሰላም አለ፤ በህብረት ውስጥ በረከት አለ።

​እንኪያስ ጉዟችንን ወደ ቅዱሳን ህብረት እናድርግ!

ቅጥሬ አልፈረሰም መጠበቂያዬ
አለሁ ይለኛል ደጉ ጌታዬ
ቀና ብዬ ሳይ ቀለላት ነፍሴን
ፍቅሩ ስጠራኝ አየሁት እራሴን።
🎶 ደረጄ ከበደ🙏

የሰው ልጅ ታማኝነትና ውለታ እንደ ደመና ተለዋዋጭ ቢሆንም፣ የእግዚአብሔር ኪዳን ግን እንደ ዐለት የጸና ነው። እኛ በጉዞአችን ብንደክም፣ መንገዳችንም ቢጠባብ እንኳ፣ እርሱ ስለ ታላቅ ስሙና ስለ ታማኝነቱ ሲል በሕይወታችን የጀመረውን መልካም ሥራ በድል ይፈጽመዋል።

“በእናንተ መልካምን ሥራ የጀመረው እስከ ኢየሱስ ክርስቶስ ቀን ድረስ እንዲፈጽመው ይህን ተረድቼአለሁና፤”
— ፊልጵስዩስ 1፥6

​የሕይወታችንና የዘላለም መዳናችን ዋስትና የራሳችን ጥንካሬ ወይም መልካምነት ሳይሆን፣ በክርስቶስ ኢየሱስ የተገለጠው የማይለወጠው የእግዚአብሔር ታማኝነትና ጸጋ ብቻ ነው።

ይህ ደግሞ ብርታታችን ነው 🙏

ኢየሱስ ክርስቶስ ማን ነው? ለሚለው መሠረታዊ ጥያቄ የቤተክርስቲያን ትልቁ መሠረት የእርሱ ፍጹም መለኮትነትና ፍጹም ሰውነት ነው።

​ኢየሱስ ክርስቶስ ፍጹም አምላክ ፍጹምም ሰው ሆኖ ወደ ምድር የመጣው፣ ቅዱሱን አምላክና በኃጢአት ምክንያት ከእግዚአብሔር ተለይቶ የነበረውን ሰው በመስቀል ላይ በከፈለው መስዋዕትነት ለማስታረቅና ለማገናኘት ነው (1 ጢሞቴዎስ 2:5)።
​
👉 በሰውነቱ (ፍጹም ሰው) እንደ እኛ መከራን፣ ሕመምን፣ ፈተናንና ጭንቀትን የቀመሰ በመሆኑ አቅማችንንና የልባችንን ስብራት በደንብ ይረዳል (ዕብራውያን 2:18፤ 4:15)።
​ከኃጢአት በቀር በነገር ሁሉ እኛን መስሎ በመመላለሱ፣ በሕይወታችን የምናልፍበትን ማንኛውንም ፈተና የሚረዳ ርኅሩኅ ሊቀ ካህናችን ነው።

👉​ በአምላክነቱ (ፍጹም አምላክ) ደግሞ የኃጢአታችንን ዕዳ የመክፈል፣ የሞትንና የዲያብሎስን ሥልጣን የማሸነፍ፣ እንዲሁም ለተሰበረው ልባችን እውነተኛ ሰላምንና የዘላለም ሕይወትን የመስጠት ሙሉ ሥልጣን አለው (ቆላስይስ 2:9-10፤ ዮሐንስ 14:27)።
​
የልባችንን ስብራትና ጭንቀት የሚረዳ፣ በሰውነቱ መከራችንን የተካፈለ፣ በአምላክነቱ ደግሞ ከኃጢአትና ከጭንቀት እስራት ሊገላግለን የሚችል አንድ እርሱ ኢየሱስ ክርስቶስ ብቻ ነው። እርሱ የነፍሳችን አዳኝ፣ የታመነው ወዳጃችንና ብቸኛው መካከለኛችን ነው።

አቤት እግዚአብሔር አርሱ አምላክ የሆነው
እንዴት ታደለ ምስጉን ሕዝብ ነው

  ✍ጌጃ ቃለሕይወት መዘምራን

በሕይወታችን ውስጥ ሁላችንም አልፎ አልፎ የኀዘን፣ የቁጭት እና የንስሐ ስሜቶች ያጋጥሙናል። ነገር ግን ሁሉም ኀዘን አንድ ዓይነት አይደለም፤ ፍሬውም ይለያያል።

ሐዋርያው ቅዱስ ጳውሎስ ለቆሮንቶስ ሰዎች በላከው ሁለተኛ መልእክቱ ላይ፦
​“እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ የሆነ ኀዘን ጸጸት የሌለበትን፥ ወደ መዳንም የሚያደርሰውን ንስሐ ያደርጋልና፤ የዓለም ኀዘን ግን ሞትን ያመጣል።”(2ኛ ቆሮንቶስ 7፥10)
​በማለት ሁለት መሠረታዊ የኀዘን ዓይነቶችን እና የሚያስከትሏቸውን ውጤቶች በግልጽ ያሳየናል።

​1. እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ የሆነ ኀዘን (መንፈሳዊ ኀዘን)
​ይህ ዓይነቱ ኀዘን ሰው በራሱ ጥረት የሚያመጣው ሳይሆን፣ መንፈስ ቅዱስ በልባችን ውስጥ በሚሰራው የመታደስ ሥራ የሚሰጥ የእግዚአብሔር ነጻ ስጦታ ነው። ሰው ከእግዚአብሔር ጋር ያለው ግንኙነት በመበላሸቱ፣ በፍቅሩ ላይ በመበደሉ ወይም ሕጉን በመጣሱ ምክንያት በልቡ ውስጥ የሚሰማው ጥልቅ እውነተኛ የልብ ስብራት ነው።
👉​ባሕርዩም የራስን ጥፋት አምኖ መቀበልን፣ ትህትናን እና የመንፈስ ቅዱስን የልብ መታደስ ያመጣል።
👉​ውጤቱም የእውነተኛ መዳን እና የልብ መታደስ ፍሬ የሆነውን ንስሐን ያስገኛል። ንስሐ የመዳናችን ምክንያት ወይም ሥራ ሳይሆን፣ በክርስቶስ ኢየሱስ ላገኘነው ነጻ የመዳን ጸጋ የሚሰጥ ትክክለኛ የመንፈስ ቅዱስ ፍሬ ነው። የእግዚአብሔርን ይቅርታ እና ሰላም ስለሚያስገኝ በኋለኛው ጊዜ ምንም የሚያስጸጽት ነገር አይተውም።
👉​ምሳሌ፡ “ሐዋርያው ጴጥሮስ ጌታን ሶስት ጊዜ ከካደ በኋላ፣ ጌታ ኢየሱስ አስቀድሞ ስለ እምነቱ በጸለየለትና በሰጠው የመታደስ ጸጋ ምክንያት አልቅሶ ወደ ቀደመው አገልግሎቱና ፍቅሩ ተመለሰ (ማቴ. 26፥75፤ ሉቃ. 22፥32)።”

​2. የዓለም ኀዘን (ሥጋዊ ኀዘን)
​የዓለም ኀዘን የሚመነጨው ከትዕቢት፣ ከራስ ወዳድነት ወይም ደግሞ ጥፋት በመሰራቱ ከሚመጣው ውርደት እና ቅጣት ከመፍራት ነው።
👉​ባሕርዩም ሰዎች ምን ይሉኛል?፣ ስሜ ጠፋ፣ ወይም ጥቅሜ ቀረ ከሚል ስጋት የሚወለድ ነው፤ በኃጢአቱ የተነሳ እግዚአብሔርን በመበደሉ አይቆጭም።
👉​ውጤቱም ተስፋ መቁረጥን፣ ጭንቀትን፣ ምሬትን እና የመንፈስ ሞትን (አንዳንድ ጊዜም አካላዊ ሞትን) ያመጣል።
👉​ምሳሌ፡ ይሁዳ ጌታን አሳልፎ ከሰጠ በኋላ ተጸጸተ፤ ነገር ግን ኀዘኑ እግዚአብሔርን ከማሳዘን የመነጨ ሳይሆን ከውርደት እና ከቅጣት ፍርሃት የመጣ የዓለም ኀዘን ስለነበረ፣ ወደ እግዚአብሔር ምሕረት ከመሮጥ ይልቅ ተስፋ ቆርጦ ራሱን ሰቀለ (ማቴ. 27፥3-5)።”

​ውድቀት ወይም ስህተት በገጠመን ጊዜ የሚሰማን ኀዘን ወደ የትኛው መንገድ እየመራን እንደሆነ ማስተዋል አለብን። ኀዘናችን ወደ እግዚአብሔር ምሕረት የሚያቀርበን ከሆነ የእውነተኛ መዳን እና የጸጋው ፍሬ ነው፤ ነገር ግን ወደ ተስፋ መቁረጥ እና ራሳችንን ወደ መኮነን የሚወስደን ከሆነ የዓለም ኀዘን መሆኑን አውቀን፣ ክርስቶስ በመስቀል ላይ በፈጸመው ሥራ ወደተከፈተልን ወደ እግዚአብሔር የጸጋ ዙፋን መሮጥ ይኖርብናል (ዕብ. 4፥16)።

​እግዚአብሔር የመንፈስ ቅዱስ ሥራ የሆነውን የተሰበረውን ልብ አይንቅም። መጽሐፍ ቅዱስ እንደሚለው፦
​“የእግዚአብሔር መሥዋዕት የተሰበረ መንፈስ ነው፤ የተሰበረውንና የተዋረደውን ልብ እግዚአብሔር አይንቅም።”( መዝሙር 51፥17)
​በክርስቶስ ኢየሱስ የመስቀል ሥራ በተከፈተው መንገድ፣ ኀዘናችን በጸጸት የሚቀር ሳይሆን ወደ ትክክለኛ ንስሐና ወደ እግዚአብሔር እቅፍ የሚመልሰን መንፈሳዊ መንገድ እንዲሆን ሁልጊዜ የእግዚአብሔርን ጸጋና እርዳታ መጠየቅ ያስፈልጋል።

@christcentered7