مدت‌هاست که هیچ تصویری حقایقت را باز نمی‌تاباند؛ هر آنچه از من می‌گذرد، تنها تجسمِ عمیق‌ترِ نبودنت است. نورها از گرمای خود افتاده‌اند، صداها در خلأ اتاق سرگردان‌اند و رنگ‌ها، دیگر در هم نمی‌آمیزند؛ گویی جهان از هم گسسته است.
از میان یادهایی عبور می‌کنم که روزگاری جان داشتند: فنجانی نیمه‌خالی، پرده‌ای که در تنهایی می‌رقصد، و پنجره‌ای که چشم به راهِ دستی است که دیگر باز نخواهد گشت. در هر ذره‌ای از این تکرار، ردّ تو را می‌بینم؛ چنان ظریف که گاه شک می‌کنم آیا واقعاً بودی یا تنها خیال بودی؟
اگر کسی از من بپرسد دلتنگی چه شکلی است، می‌گویم: شبیه همان لحظه‌ی رفتنت است؛ وقتی هوا میان ما لخت و بی‌روح ماند؛ نه گرم، نه سرد، فقط بی‌انتها. می‌دانم باز نمی‌آیی، اما نبودنت نیز نوعی بازگشت است؛ در هر نغمه‌ای که در نیمه‌راه می‌شکند و در هر سکوتی که تا ابد می‌ماند.
تو هنوز اینجا هستی، در مرزِ میان تاریکی و روشنایی… درست همان‌جا که همیشه بودی.