وقتی دو نفر وارد یک رابطه می شوند ، انگار که در فاصله ي این دو نفر، یک نفر دیگر هم متولد می شود شبیه یک کودك تازه متولد شده ، رابطه شبیه تولد یک آدم است با گذشت هفته ها و سال ها این کودك متولد شده بزرگ و بالغ تر می شود .
رابطه را نگاه کنید ، شخصیت دارد و خلق و خو ، گاهی حالش خوب است و گاهی مریض ، این آدم رسیدگی می خواهد تا زمانی زنده می ماند که هر دو طرف رابطه تلاش کنند ، آدمی که این وسط شکل می گیرد ، هر سال بزرگتر می شود و احتمال مرگش نسبت به دوران کودکی کمتر است ، نسبت به مشکلات درون رابطه مقاوم تر می شود ، اما این به آن معنا نیست که اگر بزرگ و پیر باشد یعنی سالم و درست است ، گاهی آن قدر این آدم مشکل دارد که هر دو طرف رابطه را به شدت درگیر سر پا بودن خود می کند ، به نحوي که دوطرف رابطه کم‌کم فرسوده و نا امید می شود ، در کودکان و نوزادان گاهی مرگ اتفاق می افتد ، بدون هیچ دلیل علمی ، گاهی قلبشان دیگر ادامه نمی دهد گاهی از همان کودکی نقص مشخص وجود دارد و کودك در شرایط سختی بزرگ می شود ، این اتفاق در آدم متولد شده ي درون رابطه هم می افتد ، گاهی آن آدمی که بین شما و دیگري در رابطه به وجود آمده دوام نمی آورد ، تمام می شود ، گاهی نقص دارد و تلاش هاي شما براي زنده نگه داشتنش بی فا یده است ، گاهی هم بزرگ می شود اما به سختی و به زجر .
خب تفاوتی بین مثال من با آدمهاي واقعی وجود دارد در این است که‌آدم هاي واقعی به دنیا آمدند و قرار است زندگی کنند ، این زندگی دست ما نیست نحوه ي زندگی در درون ماست ،اما آدم خیالی که من مثالش را زده ام را ما خودمان به وجود می آوریم ، وقتی می بینیم مرده است باید خاکسپاري را شروع کنیم ، وقتی می بینیم نقص جدي دارد که ما را زجر می دهد می توانیم تمومش کنیم ، رابطه ها شبیه آدم هستند ، گاهی حالشان خوب است ، گاهی بد ، اما رابطهي خوب و سالم حال ما را بهتر می کند ، رشد می کند و اجازه می دهد ما هم رشد کنیم ، آدم به وجود آمده در رابطه باید رشد داشته باشد و قوي شود ، نمی تواند تا همیشه کودك و وابسته و مریض باشد ، حواسمان به آدم هایی که تشکیل می دهیم باشد ، گاهی آدم رابطه زنده نیست حالا به هر دلیلی و ما به امیدي می خواهیم او را احیا کنیم مانند تنفس مصنوعی به آدمی که مدت هاست تبدیل به جسد شده است ، بستر یک رابطه شبیه محیطی براي رشد کودك است کودکی که به سمت بلوغ و دوام آوردن رشد می کند .

ما همه نجات یافتگانی فراموش کار هستیم ، یادمان می رود از چه مشکل ها و سختی هایی رد شده ایم ، از چه آدم هاي اشتباهی ، از چه تحقیرهایی ، از چه اشکهایی ، از چه سو تفاهم هایی رد شدیم ، ما یادمان می رود که چقدر زیبا دوام آوردیم و گذر کردیم ، شبیه به آدمی که رد شده است و اما خودش گذرش را باور ندارد و مدام به آینده شک می کند ، گاهی بخشی از ما ، ما را از آینده میترسانند ، از راههایی که ممکن است بن بست باشد و آدمهایی که ممکن است ناامیدمان کنند ، از هدف هایی که ممکن است به نتیجه نرسند و آرزوهایی که شاید برآورده نشود ، ما آدم هایی نگران آینده هستیم و حواسمان نیست که چه بحران هایی را رد کردیم ، همان آدمی که اگر در اکنون ، آشفتگی رخ دهد آن را جمع می کند و راه حلی پیدا می کنیم ، قضیه این است که در بیشتر مواقع اگر ما در اکنونمان دچار بحران یا آشفتگی شویم از پس آن بر می آییم و لازم نیست آنقدر نگران عملکرد خودمان در آینده شویم ، به خاطره ها که نگاه کنیم می توانیم قدرت خودمان را ببینیم ، مثلا روزي که تصادف کردیم و خودمان قضیه را جمع کردیم یا روزي که دست فرزندمان شکست و خودمان آتلی دست و پا شکسته بستیم و او را به بیمارستان بردیم یا مثلا روزي که مورد اهانت قرار گرفتیم و در خلوت مان گریه کردیم ، اما فاصله مان را با آن آدم تنظیم کردیم اما نشکستیم ، در نهایت اگر به اتفاقهایی قابل پیشبینی زندگیمان دقت کنیم متوجه می شویم ما بهتر از آنچه فکر می کردیم واکنش نشان دادیم ، حقیقت این است که ما می توانیم و قادر هستیم از آشفتگی ها درست و در زمان وقوع شان گذر کنیم ، ما می توانیم ، چون بدنمان و ذهنمان به ما این قدرت را می دهد که واکنش هاي خوب و مناسبی را در زمان بحران نشان دهیم ، اما در بیشتر مواقع ما قبل از وقوع اتفاق می ترسیم و بعد از اتفاق ها یادمان می رود که چطور گذشتیم ، آدمی در درون شماست که شما را از آشفتگی رد می کند با تمام ترسهایی که به او وارد کرده اید ، با تمام سرزنشها ، با تمام غر زدن ها و ناراضی بودنتان از او ، اما باز هم او شما را رد کرده است ، آدمی در درون ماست که بخشی بزرگ از هویت درونی مان است ، این بخش به ما کمک می کند که در لحظه ي وقوع بحران تصمیم هاي خوبی بگیریم ، این عدم احتیاج به این همه نگرانی ندارد ، لازم نیست به او درس بدهیم و اگر اتفاقی افتاد چگونه پاسخ دهد ، اجازه دهیم اتفاقها رخ دهد ، اجازه دهیم همه چیز غیر قابل پیش بینی جلو برود و آنقدر فراموش نکنیم که درونمان ما را
نجات داده است و نجات هم خواهد داد .

همه ي ما آدم هایی را در اطرافمان دار یم که دوستشان داریم اما نمی توانیم به آنها نزدیک شویم ، آدم هایی که انگار دیواري نامرئی دارند و به ما اجازه نمی دهد به آنها ابراز علاقه کنیم و خودشان هم با صمیمیت و ابراز علاقه شان به ما مشکل دارند ، پیشنهاد می کنم که اگر این افراد به ظاهر سرد و دوري کننده پدر و مادر هایتان هستند ، براي شکستن این دیوارتلاش کنید ، چون احتمالا براي آنها بسی ار سخت خواهد بود که مرزبندي ها و رفتارهاي سردکننده شان را ترك کنند اما براي شما به آن سختی نخواهد بود ، آنها با این روش خودشان را از صمیمیت زیاد دور نگه داشتند و آن هم احتمالابه تجربه هاي تلخ آنها از صمیمیت ها قبلیشان برمی گردد ، بسیار آدم هایی را دیدهایم که دلشان پر می کشد که پدرشان را در آغوش بکشند و یا مادرشان را بی بهانه ببوسند ، اما چون والدین ، بسیار سرد و دفاعی برخورد کردهاند ، آنها هم همانگونه بزرگ شده اند و درست شبیه پدر و مادرهایشان رفتار را تقلید کرده اند و آنها هم سعی نمی کنند دیوار را بشکنند ، اگر این آدم ها را دوست دارید به آنها نزدیک شوید ، احتمالا به خاطر دیوار دفاعی شان در طول زندگیتان به شدت از آنها دلخور و سرخورده شده اید ، اما شما رفتار آنها را تکرار نکنید ، با دوست داشتن آدم ها در قلبتان مبارزه نکنید ، دوست داشتن احساسی که به آغوش صمیمیت و نوازش احتیاج دارد ، می توانید تلاش کنید تا دیوار را کوتاهتر کنید و به دنیاي زخم خوردهي درونی آنها نزدیکتر شوید و یا می توانید دقیقا شبیه آنها با دیگر افراد مهم زندگیتان برخورد کنید و خودتان را در مقابل صمیمیت حفظ کنید . دوست داشتن احساسی ست که مبارزه با آن تبدیل به درد خواهد شد ، خودتان را از دوست داشتن محروم نکنید ، شاید تلاش کنی د و آنها باز هم دوري کنند ، اما حداقل در درون شما دیگر جنگی براي مخفی کردن دوست داشتن تان در جریان نیست و این خودش آرامش بخش است .
آدم ها دیوارهاي نامرئی را زمان ی درست می کنند که به شدت زخمی شده اند ، اگر ارزشش را دارند و اگر دوستشان دارید تلاش کنید تا به آنها نشان دهید که شما قرار نیست به آنها ضربه بزنید.

ناکام ماندن در به دست آوردن بعضی هدف ها اتفاقی دردناك و اجتناب ناپذیر است ، ما نمی توانیم در به دست آوردن تمام اهدافمان کامیاب و موفق باشیم ، ناکام شدن در هر شرایطی اضطراب زا ست ، امتحانی که فکر می کردیم قبول می شویم اما نشدیم ، کودکی که فکر می کردیم به دنیا می آید اما نیامده ، درسی که فکر می کردیم تمام می شود اما نشده ، مدرکی که می خواستیم ، خانه اي که در انتظارش بودیم ، همسري که می خواستیم با او زندگی کنیم اما ..
ناکام شدن ها اضطراب زاست ، این را همه مان حس کرده و می دانیم اما گاهی واکنش ما به این ناکام شدن ها افراطی و کودکانه است حقیقت این است که هرکسی در زندگی شخصی اش به نوعی ناکامی را حس می کند ، یکی با از دست دادن سرمایه اش دیگري شاید با نرسیدن به آدم مورد علاقه اش .
زندگی پر از ناکامی هایی ست که موقت هستند و در مقابل همین زندگی پر از فرصتهایی که هدف هاي دیگري را سر راه ما قرار می دهد که آنها هم موقت هستند ، بهتر است زمان زیادي را با سوگواري براي ناکامی هایمان هدر ندهیم چون ناکامی به اندازهي کافی ما را مضطرب
می کند ، اما سالها تلاش براي فرار از احساس دردناك ناکامی مان ما را بیشتر و بیشتر مضطرب و خسته خواهد کرد ، جایی باید پروندههاي نیمه بسته را کامل ببندیم تا عذابش کمتر شود شبیه خداحافظی با آرزویست که خیلی وقت است تاریخ انقضایش گذشته است ، یک خداحافظی سخت اما پایان دهنده ، پایان دهنده به همان هدفی قدیمی و اضطرابی قدیمی تر ، با هر خداحافظی ما آمادهي سلام هاي بعدي می شویم ، با هر خداحافظی و قبول اینکه تمام شده ما به شروع دیگري نزدیک می شویم ، ما در ابتداي هدف هاي جدید هم مضطرب می شویم اما این اضطراب هیجان انگیز کجا و آن اضطراب فرساینده کجا ، اگر تصمیم گرفتید که با ناکامی هاي خداحافظی کنید منتظر طعم خوش هیجان در هدف هاي جدیدتان باشید .

همه ي ما ژنراتوري درونی داریم که به ما کمک می کند تا به اهدافمان دست یابیم ، این که سوخت ژنراتور از کجا می آید ، مهمترین علت لذت بردن و یا نبردن است ، گاهی بسیار تلاش می کنیم که به هدفی دست پیدا کنیم ، براي مثال به منصب و موقعیتی ، چون می خواهیم به آدمه در ذهنمان ثابت کنیم که به این هدف دست پیدا کردیم ، باید ایستاد و به مخزن ژنراتور نگاهی انداخت ، این ژنراتور از چه چیزي تغذیه کند ، از خشم ، نفرت یا حسادت ، براي بسیاري از انسانها مهم نیست که ژنراتورتشان از چه چیزي تغذیه می کنند ، مهم فقط رسیدن و
اطمینان یافتن از این توهم ذهنی ست که مرا نگاه کن ، بهت ثابت کردم و چقدر این توهم در آیندهاي نزدیک آنها را اندوهگین خواهد کرد ، به ویژه هنگامی که هر یک از هدف هاي خود را براي اثبات شخص خاصی تنظیم می کند ، اما جالب اینجاست که در بیشتر مواقع ، آدمی که در ذهنمان با او رقابت می کنیم حتی روحش هم از این ماجرا خبر ندارد ، دست یافتن و رسیدن به هدف ها ، هیچ وقت آدمی را خوشحال نمی کند که اگر اینگونه بود قطعا جایی یا لحظهاي آرام می گرفتیم ، اما آرام نمی شویم ، راضی نیستیم و هر روز آرزو می کنیم ، چیزهاي بیشتري داشته باشیم فقط روزي در صورتی آرام خواهیم شد که اهدافی که انتخاب می کنیم تنها براي خودمون انتخاب کرده باشیم ، براي آدم درون خودمان .
ژنراتور هنگامی منبعی براي آرامش میشود که به آرامی از عشق و دوست داشتن درونی خود ما تغذیه کند و قرار نباشد به آدمی ذهنی در ذهنمان ثابت کند ، در این صورت روزي هدف ها کافی به نظر می رسد و در طول مسیر از لحظه لحظه ي درگیر شدن با هدف هایمان لذت می بریم ، روزي از این همه آدم ذهنی که باید به هر کدام از آنها را چیزي ثابت کنیم، خسته می شویم ، انگار تلاش می کنیم به هدف ها دست پیدا کنیم تا احساس غرور و موفقیت کنیم ، چه تلاش بیهوده اي ، اما آخر آنها چه افتخار و تشویقی براي ما خواهند داشت ، ما در دوران کودکی و نوجوانی مان احتیاج به تشویق کننده داشتیم ، اما امروز کدام تشویق به جان ما نشسته که این تشویق ذهنی بنشیند ، اگر این تشویق ها در دوران بزرگسالی ما را راضی می کرد که در جایی می ایستادیم و لذت می بردیم و دیگر نگران این همه اثبات کردن نبودیم ، پس چرا کافی نیست ، بهتر است به دنبال تشویق کننده ي غیر از خودمان نگردیم ، بهتر است هر از گاهی سوخت ژنراتور مان را بررسی کنیم ، گاهی بعد از تمام شدن یک رابطه این رقابت ذهنی بیشتر می شود و خشم و نفرت و حسادت ، اصلی ترین منبع سوخت ژنراتور می شود ، شما لایق رها شدن هستید ، چرا هنوز در ذهنتان با آدم قبلی زندگی می کنید ، اجازه دهید از ذهنتان بیرون برود و با لذت و آرامش زندگی کند ، پایان داستان را شبیه قصه ها نکنید ، اجازه دهید از زندگیتان بیرون برود ، موفق و خوشحال و خوشبخت باشید ، حالا به زندگی خودتان برگردید ، سوخت ژنراتور تان را عوض کنید و نفس بکشید ، یک نفس عمیق ، آرام آرام عشق وارد بدنتان می شود و راضی نگه داشتن آدم درونی تان از همه چیز و همه کس مهم تر می شود ، حالا هدف هایتان را مشخص کنید و لذت ببرید از کسی که هستید ، هدفی که برایش تلاش می کنید و تشویقی که قرار است از درون حس کنید.

هر درد ، ما را از توهم نتوانستن دورتر می کند ، در بی نهایت ، تضاد ها معناي خودشان را از دست می دهند ، انگار مرز باریکی که بین تضادها وجود دارد در پایان تجربهي حسی از بین می رود و این زیباترین قسمت در رابطه هاي صمیمانه ي عمیق است ، در رابطه اي که عمیقا صمیمانه است از هر دو طرف در نهایت صداقت ، نقطه ضعفهاي یکدیگر رامی بینند و اتفاق بعدي جریان رابطه را تعیین می کند ، اتفاق بعدي یا به وجود آمدن امنیتی زیباست یا ضربه خوردن از صادق بودن ، حس کردن اوج شکنندگی در یک رابطه یا حس کردن نهایت امنیت در رابطه یا شکلی از رفتار اتفاق می افتد .

در بیشتر روابط روابط صمیمانه ترس و در عین حال خواستن زیاد طرف وجود دارد ، یعنی همان زمان که به شدت می خواهیم با او باشیم می ترسیم و به دنبال بهانهاي براي دورتر شدن می گردیم ، این تعارض به عدم آگاهی ما از خودمان برمی گردد ، اینکه نمی دانیم چقدر رابطه ي صمیمانه ما را می ترساند و ما به خاطر ا ین ترس خودمان را تنبیه می کنیم و سعی می کنیم اجتناب کنیم و بعد از اینکه از او دورتر می شویم ، با خود می گوییم این چه رفتاري بودکه کردم ، چرا این حرف را زدم و همین گفتگوها ي درونی تنبیه دایمی هستند براي ما و متاسفانه ممکن است در هر رابطه تکرار شوند .
فردي را تصور کنید که از ترس روبرو شدن با یک رابطه ي عمیق صمیمانه وارد چند رابطه اي موازي عاشقانه می شود و همیشه وقتی دلبسته ي شخصی می شود بعد از مدتی رابطهي دیگري را شروع می کند ، تنبیه از این بزرگتر که هیچگاه ی ک رابطه ي صمیمی پایدار نداشته باشد.
بیشتراین رفتارها خبر از تعارض درونی بین نیاز به صمی می شدن و ترس از صمیمیت می دهد و حقیقت این است که این تعارض ها در همه ي ما وجود دارد ، در تمام ما انسان ها ول ی نحوهي برخورد و حل کردن تعارض در ما متفاوت است . آگاهی از این تعارض ها قدرت درونی را بیشترمی کند تا قبل از دیدن این تعارض ها همه چیزبسیار مبهم است اما با فهمیدن این تعارض می توانیم تصمیم بگیریم که بترسیم و رفتارهاي اجتنابی داشته باشیم یا دل به دریا بزنی م و صمیمیتها طولانی مدت را امتحان کنیم .
در همه ي ما عشق و نفرت همزمان با هم می تواند تجربه شود ، درست همانطور که ترس ، دور شدن با وسوسه ي نزدیک شدن ، می تواند همزمان حس شود باق ی راه یک انتخاب شخصی است ، بودن در سایه ي ترس یا در آغوش کشیدن صمیمیت . وقتی دو نفر ناآگاهانه با ترسهایشان وارد رابطه می شوند رابطه شبیه بازي می شود تا یکی نزدیک می شود دیگري دور می شود تا دیگري دور می شود طرف تلاش می کند که نزدی ک شود و این دور شدن و نزدیک شدن همچون سی کلی خسته کننده ادامه پیدا می کند ، آگاهی از ترسهاي مان امنیت مان را در هر نوع رابطهاي زیادترمی کند .

ناگفته هایی هستند که همیشه معلق خواهند ماند ، ناگفته هایی که در ما دفن می شوند ، در جایی دور و گنگ در عمیقترین بخشهاي ذهنمان ، در تاریکترین دالانهاي خاطراتمان ، ناگفتههایی که هر بار به خاطرات مان برمی گردیم ، آهی عمیق میکشیم و فکر می کنیم اگر می توانستیم در موردآنها حرف بزنیم چقدر سبک تر می شدیم ، ناگفته هایی که وقتی نگاهشان می کنیم دردي ظریف و بغض کوچک را در گلویمان حس می کنیم ، ناگفته هایی که گیر کردند و گاهی با تبدیل شدن به سکوت هاي طولانی خودشان را نشان می دهند ، گاهی با اشکهایی که پنهانی بر بالش فرو می ریزند و شاید گاهی هم با کنار کشیدن ها دیده می شوند ، در نهایت ناگفته ها همان حرفهایی هستند که مخاطبشان از دسترس خارج است یا نیست یا نمی خواهد که باشد.
همه ي آدم ها حق انتخاب دارند این جمله ي مهمی ست ، نباید فراموش کنیم که آدم ها می توانند تصمیم بگیرند که نباشند ، این آدم ها می توانند پدر یا مادر ما باشند ، خواهر یا برادر ما باشند ، می توانند دوستان صمیمی ما باشند ، آدمها وقتی تصمیم می گیرند که نباشند یا تصمیم می گیرند که براي این رابطه تلاش نکنند دیگر تلاش شما تلاش یک طرفه است و نتیجه ي تلاش یک طرفه همیشه خوشایند نیست . در این نوع رابطه ها ناگفته ها زیادتر هستند ، این ناگفته هاي از طبیعت روابط هستند ، در تمام رابطه ها تمام حرفها گفته نمی شود ، شنیده نمی شود و دیده نمی شود ، این بخشی از حقیقت رابطه است ، گاهی رابطه ها آنطور که ما می خواهیم ظرفیت ندارد که ناگفته ها را درك کنند و این ناگفته ها قرار است همیشه تنها و معلق در ما وجود داشته باشند .
قبلا اشاره شده بود که رابطه ها شبیه کودکی متولد می شوند ، رشد می کنند و گاهی این رشد جاي متوقف می شود ، نگران نباشید این حس در همه ي ما مشترك است ، ناگفته هایی که گاهی بالا می آیند و با خودمان فکر می کنیم اي کاش میشد در موردش حرف زد و بعد دوباره آنها را برمی گردانیم به همان دالان هاي تاریک ، ناگفته هایی که غم انگیز هستند هر وقت ناگفتههاي مان را مرور می کنید ، فرصت بدهید که غمتان بالا بیاید و بعد تمامش کنید ، در ناگفته هاي تان غرق نشوید که این غرق شدن تمام شدنی نیست ، چند ساعت وقت بگذارید دوباره به جریان زندگیتان برگردید ، ببینیدشان ، بشنوید شان و عبور کنید .

همه ي ما به خلوت هاي کوتاه نیاز داریم تا کمی از آدمها و رابطه ها و مسئولیت ها دور شویم ، این خلوت هاي کوتاه به ما کمک خواهند کرد که ذهن و درونمان را آرام کنیم و به خودمان توجه کنیم و ببینیم آیا حواسمان به خودمان بوده است یا نه ، اما مواظب دور شدن هاي بسیار طولانی باشید ، اگر بسیار زیاد از آدمها و رابطه ها و معاشرت ها دور می شوید ، یعنی به نوعی فرار می کنید نه خلوت می گزینید ، فرارها در نهایت ما را تنها خواهند کرد ، همه ي ما به معاشرتهایی احتیاج داریم و لازم است بدانیم آیا مهارتهاي بودن و ماندن در رابطه را دارا هستیم یا نه ، که اگر مهارت هایمان پایین است ، تمرین کنیم و براي رابطه هاي بهتر تلاش کنیم ، خلوت سالم ، با فرار همیشگی از آدم ها فرق دارد ، اگر آدم فرار هستید از خودتان بپرسید آیا دوست دارید معاشرتهاي عمیق و دلبستگی هاي سالم را تجربه کنید ، جواب این سوال شما را تغییر خواهد داد ، ما در معاشرت ها متوجه می شویم که آیا رفتارهاي ناسازگارانه و مخرب صمیمیت داریم یا نه ، اگر مدام فرار کنیم نمی توانیم متوجه رفتارهایمان شویم ، شبیه به شخصی که در کلبه اي دور افتاده زندگی می کند و آرام آرام از یاد می برد که چطور با مردم شهر تعامل کند .

هرچه بیشتر سعی کنیم از خودمان فرار کنیم ، بیشتر خودمان را سرزنش می کنیم.
بین سرزنش کردن خودمان و فرار از خودمان رابطهاي عمیق وجود دارد ، در درون ما بخشهاي وجود دارند که شاید نخواهیم آنها را بپذیریم و یا قبول کنیم ، ما نقطه ضعف هایی داریم اگر قبول خود واقعی مان بدون نقاب هایمان اتفاقی ساده و راحت بود که اینقدر نسبت به انتقادها و دیدن درونمان مقاومت نشان نمی دادیم ، ما در اغلب مواقع با رفتارهایی که داریم در حال فرار هستیم ما فرار می کنیم تا نقطه ضعف هایمان را نبینیم و هر چقدر بیشتر از خودمان فرار می کنیم بیشتر خودمان را در ذهنمان سرزنش می کنیم ، براي همه ي ما پیش آمده است که وقتی گذشته مان مرور می کنیم از بعضی حرفها و واکنشهاي خودمان عصبانی می شویم، از خودمان در بعضی موقعیت ها متنفر می شویم و به خودمان فحش می دهیم که چرا آن را انجام داده ام ، چرا آن تصمیم را گرفتم ، با چه عقلی آن حرف را زدم ، چراغهایی که انتها ندارند ، کلمهي چرا کلمه اي سرزنشی ست ، زمانی که ما مدام این کلمه را در مورد خودمان به کار می بریم ، به شدت آدم درونی مان را تنبیه می کنیم و این تنبیه کردن ما را از درك کردن درونمان دور می کند و این یعنی فرار کردن از‌ شناخت خودمان ، هرچه بیشتر فرار کنیم ، بیشتر و محکمتر تنبیه می کنیم و چقدر آدم درونی مان با هر بار کتک خوردن از ما دور خواهد شد ، شبیه مادري که فرزندش را براي اشتباهاتی که کرده است کتک می زند و سرزنش می کند ، بیایید فکر کنیم که مادر قصد تربیت فرزندش را دارد و می خواهد او درست ترین رفتار و تصمیم را داشته باشد ، آیا روشی که انتخاب کرده است فرزندش را از او دورتر نمی کند ، آیا با این تنبیه کردنها فرزندش می تواند احساس کند که دوست داشتنیست ، آدم درونی ما باید تجربه کند و بزرگ شود ، باید زمین بخورد ، باید حرفهاي اشتباه بزند ، تصمیم هاي نابجا بگیرد ، و واکنشهاي خام نشان دهد .
آدم درونی ما باید تجربه کند ، این انتخاب شماست که شبیه مادري تنبیه کننده در کنار او باشید و یا مادري که ضعف هاي فرزند خود را می بیند و صبر می کند تا تجربه ها تغییرات را به وجود آورد و او را پخته تر کند ، از خودتان دور نشوید با همهي نقطه ضعف ها دوست داشتنی هستید و آنقدر خاطراتتان را با سرزنشی عمیق مرور نکنید ، صبور باشید ، تجربه هایتان به موقع به کمک شما خواهند آمد .

مقایسه کردن یکی از بزرگترین دور کننده هاست ، مقایسه کردن اول ما را از خودمان ، بعد ما را از آدمهاي اطرافمان و بعد هم ما را به شدت از دنیا و واقعیت زندگی دور می کند ، همه چیز خیلی آرام شروع می شود ، زمانی که اصلا حواسمان نیست ، اول با افکاري وارد می شود که صدایشان را به زور می شنویم جایی در درون ذهن ما کسی نجوا می کند ، این شروع مقایسهي خودمان با آدم هاي دیگر است ، این شروع دیدن داشته هاي دیگران و نداشته هاي خودمان.
شروع دور شدن از دوست داشتن خود درونی ما ، خود واقعی ما ، اینجاست که یاد می گیریم خودمان را شرطی دوست داشته باشیم ، دیگر نمی توانیم خود واقعی مان را ببینیم که بدون هیچ تلاشی زیباست و شبیه هیچ کس دیگري نیست حالا ما او را به شرطی دوست خواهیم داشت که شبیه دیگران شود ، شبیه دیگران به دست آورد و شبیه دیگران دیده شود و این بزرگترین دروغ ما به خود واقعی مان است ، مگر می شود کاملا شبیه دیگران شد و دقیقا شبیه آنها زندگی کرد ، ما در همین نقطه او را از دست می دهیم و دیگر قادر نخواهیم بود او را عمیق دوست داشته باشیم ، چون داستان ناراضی بودن از او شروع شده است و ما نمی توانیم ناراضی باشیم و عشق بورزیم .
بعد از اینکه مقایسه کردن ما را از خودمان دور می کند به سراغ آدمهاي اطرافمان می رود و چهرهي آنها را تغییر می دهد ، دیگر از آدمهاي اطرافمان هم راضی نیستیم چون شبیه دیگران نیستند و کمکم از زندگی هم ناراضی می شویم چون شبیه زندگی دیگران نیست ، چون زندگی براي دیگران بهتر زیباتر و سخاوتمند تر است ، اما براي ما نه .
مقایسه کردن یک روزه ما ر از خودمان دور نمی کند ، سال ها طول می کشد و به همین علت امروز به جاي یک نجواي کوچک ، سر و صداي زیادي در ذهن ما به وجود آمده است ، این سر و صداها مدام به ما هشدار می دهند که شبیه تر شو ، بیشتر به دست بیاور ، بیشتر نشان بده .
وقتی دوستش ما نسبت به خودمان کم شود ، عشقمان به آدم ها و دنیا کم می شود ، عشق که کم شود ، درك ما از محیط و آدمها کم می شود و وقتی درك کردن کم شود ، حسادت بهترین دوستان ما خواهد شد و نشان دادن داشته هایمان بزرگترین هدف زندگیمان می شود ، مقایسه کردن آهسته شروع شده است ، صبور باشید ، آرام افکارتان را نگاه کنید ، فقط ببینید که چگونه مقایسه شما را از دوست داشتن خودتان دور کرده است ، همین دیدن کافی ست چون محال است خودتان را ببینید و دلتان نلرزد ، وقتی ببینید که دور شده اید دوباره براي نزدیک شدن تلاش میکنید و خودتان را با همهي داشته ها و نداشته ها ، دوست خواهید داشت .

به مهربانی آدم هایی که با ما بیشتر از خودشان مهربان هستند باید شک کرد ، دوست داشتن خود اصل ضروري براي مهربان بودن با دیگران است تا ما نسبت به خودمان شفقت نداشته باشیم ، با دیگران هم نمی توانیم از صمیم قلب مهربان باشیم ، افرادي که خودشان را دوست دارند در روابط صریح حرف می زنند ، به روشنی از احساس هایشان صحبت می کنند ، براي خودشان ارزش قائل می شوند و اجازه نمی دهند کسی این ارزش را زیر سوال ببرد ، تعارف کمتري دارند و اگر کسی با این افراد در رابطه باشد به زودي متوجه می شود که براي ماندن در رابطه یا تمام کردن رابطه ، هیچ تهدیدي حس نمی کند و نمی ترسد از این که طرف ضربه و یا آسیبی بخورد و یا تلافی کند ، این افراد روابط سودمندی دارند و در رابطه هایی که تحقیر و توهین ، کتک ، رنج و شکنجه داشته باشد ، باقی نمی ماند .
افرادي که با خود مهربان هستند با دیگران هم به درستی مهربان هستند ، افرادي که خود را فداي دیگران می کنند از درون خیلی خودشان را دوست ندارند ، در بعضی موارد رفتار به ظاهر فداکارانه پوششی است براي پنهان کردن این ذهنیت که من خودم را دوست ندارم ، پس تلاش می کنم تا رفتاري داشته باشم که دیگران به من بگویند دوست داشتنی هستم ، اما در واقعیت آنها به شدت خشمگین هستند و سعی در سرکوب این خشم دارند ، به دیگران به صورت افراطی محبت می کنند و سریعا به آنها وابسته می شوند و هر لحظه از آنها توقع برگشت محبت دارند ، به شدت حمایت می کنند و انتظار حمایت دارند ، این خشم سرکوب شده به صورت دگرآزاري و خود آزاري خودش را بروز می دهد ، در بعضی موارد رفتارها و سرد شدن هاي غیرقابل پیش بینی از این افراد می بینید ، چون از عدم برگشت محبت خشمگین شده اند ، اگر منبع عشق را بیرون از خودمان جستجو کنیم باید همیشه کسانی باشند تا ما را تایید کنند و به ما بگویند چقدر با ارزش هستید ، مجبور می شویم دیگران را راضی نگه داریم چون اگر ناراضی باشند یعنی ما خوب نیستیم در این فرآیند تلاش براي راضی نگه داشتن گاهی در نقش یک فداکار تمام
عیار ظاهر می شویم ، فداکاري که خودش را فراموش کرده و تمام لذت زندگی اش در راضی نگه داشتن دیگران است .

اگر چند خانه آن طرف تر افرادي زندگی کنند و شما از وجود آنها بی خبري آیا این افراد در دنیاي شما وجود دارند ؟ ، در حقیقت چیزي که در دنیاي ما وجود دارد آن چیزي است که از آن مطلع هستیم ، آن را می بینیم و آدم هایی که در جهان درونی ما وجود ندارند گاهی به میانجی واسطه هایی ، به زندگی ما راه پیدا می کنند ، ما با دیدن آدم ها با وارد رابطه شدن با آنها و با فکر کردن به آدم ها آن ها را وارد جهان درونی خودمان می کنیم ، ما به آدمها معنا می دهیم و در این معنا دادن است که آنها در دنیاي ذهنی ما هویت پیدا می کنند ، در همین مرحله است که ما براي هر رفتار آن ها به دنبال یک واکنش می گردیم ، پس آدم ها زمانی ما را درگیر خودشان می کنند که به جهان درونی ما وارد شوند و معناي خاص براي ما پیدا کنند ، به آدم هایی هویت دهید و معنا ببخشید که واقعاً وجود دارند ، آدم درونیتان را درگیر آدمهاي نامرئی نکنید ، بهتر است واسطه ها را قطع کنید ، این واسطه ها می توانند آدم هایی باشند که از افراد در کوچه پایینتر خبر می آورند ، واسطه می تواند صفحات مجازي باشند ، واسطه می تواند دوست مشترك باشد ، واسطه می تواند به هزار شکل و رنگ باشد ، آدمی در جهان ما وجود ندارد وقتی علایمی از حضورش نیست ، نمی توانید آدم درونی تان را درگیر آدم هایی کنید که نیستند ، به آدم هایی که نیستند ، هویت ندهید ، به رفتارهاي نا معنی آنها واکنش نشان ندهید ، اگر فردي در دنیاي بیرونی وجود دارد که شما را تهدید می کند ، به چالش می کشد یا به جنگ ثابت کردن دعوت می کند ، از خودتان بپرسید ، آیا وجود این فرد در جهان درونی من لازم است ؟ ، اگر نیست او و معنایش را در ذهنتان حذف کنید جهان درونی شما در دستان شماست ، چون متعلق به شماست ، هزاران هزار آدم در جهان بیرون زندگی می کنند بدون اینکه از جنگ شما با خودشان باخبر باشند ، با جنگ با آدم ها به آنها هویت ندهید ، گاهی آدم ها از همین راه وارد جهانتان می شوند و تا سال ها معنایی براي خود در ذهن شما پیدا می کنند ، بدون اینکه خودشان از این مساله آگاه باشند ، اما زمانی به خود می آیید و متوجه می شوید ، سال ها با افرادي درگیر بودهاید که هیچگاه واقعا حضور نداشتند ، اما شما در ذهنتان در خانه شان رفت و آمد می کردید ، در ذهنتان با آنها عشق بازي کرده اید و انتقام گرفته اید ، آدمها وجود نخواهند داشت اگر معنا نداشته باشند جهان درونی ما مقدس است ، اجازه ندهیم غیرواقعی واردشوند ، واسطه ها را قطع کنید و از زندگی خودتان با هرچه که دارید و هر آنچه هستید لذت ببرید.

ما هیچ گاه نمیتوانیم جهانی بیرون از خودمان را تغییر دهیم ، ما باید بیاموزیم در مقابل جهان بیرون از خودمان سکوت کنیم و تسلیم باشیم اجازه دهیم او به راه خودش برود و ببینیم این گذر در نهایت به ما چه خواهد آموخت ، در درون ما چه چیزي را تغییر خواهد داد ، جریان هاي درونی ما در کنترل ما قرار دارد ، جهان درونی ما در ارادهي ما است ،تنها در مقابل این جهان است که هیچ گاه احساس درماندگی نخواهیم کرد ، جهان درونی ما بخشی از هویت ماست ، بخشی از اراده اي ست که شاید مدت هاست آن را گم کرده ایم ، آدمها اما جهان بیرون از شما هستند ، جزیی از جریانی که نمی توانید و نباید سعی کنید که تغییرش دهید ، ببینید آدم ها در جهان درونی شما چه تلاطمی ایجاد می کنند و تلاطم خودتان را بررسی کنید ، نگران هیچ جریانی بیرون از خودتان نباشید ، قضاوت ها ، رفتارها ، برداشت ها و سیگنال هایی که آدم ها همه جزئی از جهانی هستند که به شما ارتباطی ندارند ، آنچه به شما مربوط است در ذهن شماست ، در درون شماست ، تصمیم بگیرید که آیا می خواهید براي تغییر جهان بیرو نی تلاش کنید یا جهان درونی .
تلاش براي تغییر تصورمان در ذهن دیگران تلاشی بیهوده و فرساینده است ، چرا جهانی که در دستان شماست را به گوشهاي پرت می کنید و به نجواي آدم ها گوش می دهید ، چرا نگران تصویر خودتان هستید ، فرض کنید که شما آدم بد داستان آنها باشید ، فرض کنید شما غول باشید ، فرض کنید بیچاره باشید ، اصلا فرض کنید قهرمان داستان هایشان باشید ، چه فرقی می کند ، آدم ها همیشه در نوسانی از حالتهاي خُلقی هستند ، امروز احتیاج به بت و قهرمان دارند و حالشان خوب است و شما را به عرش می برند ، فردا حالشان بد است و شما را به دست خودشان به پایین فرو می کشند ، ما بر اساس افکار و تجربه هایی که به دست آوردهایم ، آدم ها را بزرگ و کوچک می کنیم ، آدم ها هم با ما همین کار را می کنند ، یک بازي فریبنده و گمراهکننده .
تمرکز بر دنیاي بیرونی ، تمرکزي خسته کننده است تا هم از درون خودمان دور شویم هم از واقعیت بیرونی ، واقعیت این است که در درون هر کدام از ما آنقدر ایراد وجود دارد که اگر درونمان را پیدا کنیم و وقت صرف رفع مشکل هاي درونی مان کنیم دیگر وقتی پیدا نمی کنیم که نگران تصویرمان در ذهن دیگران باشیم ، در مقابل هر آنچه بیرون شماست سکوت کنید و اجازه دهید عبور کند منظور از تسلیم بودن بی تفاوتی و بی مسئولیتی نسبت به دنیاي اطراف ما نیست ، بلکه منظور از جهان بیرونی دنیاي ذهنی دیگران است .

از انسان بودن مان نترسیم ، از ناکامل بودن نترسیم ، از نقص داشتن ، از ندانستن و نفهمیدن ، از نیاز داشتن ، از برآورده نشدن نیاز ، از نرسیدن و نداشتن ، از ناراضی بودن و ناتمام ماندن و راحت بودن ، راحت بودن با تمام آنچه نداشتیم و نداریم ، انسان بودن اتفاق بزرگی نیست اما راحت بودن با انسان بودنمان اتفاق بزرگیست ، راحت باشیم با مفهوم خودمان با مفهوم انسان بودن ، ما انسانیم و محدودیتها بخشی از بدن و ماهیت ماست ، ما انسانیم و نداشتهها و نرسیدنها هم بخشی از معناي ماست ، ما انسانیم و بیشتر از آنچه بدانیم و به دست آوریم نمی دانیم و به دست نخواهیم آورد ، ما انسانیم و بیشتر از آن که به شادي احتیاج داشته باشیم تا احساس کنیم که خوشبخت هستیم به هوشیاري و پذیرش احتیاج داریم و هوشیاري و پذیرش شادي بخش نیستند ، ما انسانیم و بیشتر از اینکه به رویاپردازي و فیلمها و داستانها احتیاج داشته باشیم به دیدن حقیقت ، رابطه ها و زندگی احتیاج داریم ، ما بدون دیدن حقایق نمی بینیم اما قطعا سردرگم و همیشه هراسان خواهیم بود ، سردرگم در میانه ي رابطه ها و در هراسی دایم از افکارهایمان و رفتارهایشان .
روابط ما می تواند مملو از ناکامی و سوتفاهم باشد ، رابطه هاي ما می تواند پر از فهمیده نشدن و درك نشدن باشد ، اینها بخشهاي بزرگی از حقیقتهاي رابطه هستند و به سرعت واکنش نشان دادن و یا سریع محو شدن و سرد شدن نشان دهنده ي این است که ما با توهمی از رابطه و یا رویایی از آدم ها وارد رابطه می شویم و این در دراز مدت ما را آشفته و تنها می کند ، ما را خسته می کند که چرا پس در هیچ رابطهاي آن رویا تحقق پیدا نمی کند و چرا هیچکس مرا درك نمی کند ، چرا همه در مسیر رابطه مرا ناراحت می کند .
وقتی نخواهیم محدودیتها و ناکامل بودن آدمها را بپذیریم یعنی نمی خواهیم براي روابط بالغانه تلاش کنیم و نمی خواهیم نقصها را بپذیریم ، در روابط سریع واکنش نشان ندهیم و سریع با تجربه ي بحرانها از رابطه محو نشویم ، مبهم نباشیم و کم تحمل رفتار نکنیم ، در همه ي روابط ناکامل بودن و سو تفاهم وجود دارد ، با انسان بودن و ناکامل بودن خودتان و طرف مقابلتان راحت باشید ، این کمک می کند که توهم ها کمتر شوند و بیشتر تلاش کنیم و کمتر توقع کامل بودن از طرف مقابلتان را داشته باشید .

روزي ما هم نخواهیم بود ، روزي جاي ما را کودکی دیگر پر خواهد کرد ، روزي هیچ کدام از آدم هایی که ما را دوست داشتند و یا نداشته اند نخواهند بود ، روزي هیچکدام از دغدغه هایمان وجود نخواهد داشت و روزي دست و پا زدن هایمان براي آدم هایی که با آنها به نحوي مشکل داریم تمام خواهد شد ، روزي ما نخواهیم بود و آیندگان از ما فقط تصویرهایی خواهند داشت ، آن ها هیچوقت آن گونه که زندگی ما را خواهد شناخت ، نخواهند شناخت و احتمالا آیندگان هم اشتباه هاي ما را تکرار خواهند کرد ، اینکه زنده بودیم و نفهمیدیم زندگی رویا نیست و تمام این سختی ها و مشکلات جزیی از زندگی بوده است ، اینکه ما هم درست شبیه آن ها با اطرافیان مان به تعارض و درگیري رسیدیم و با اینکه به شدت براي شروع رابطه مشتاق بودیم بعدترها براي تمام کردن رابطه به دنبال بهانه گشتیم ، اینکه ما هم زخم خوردیم ، ما هم طرد شدیم و ما هم مورد قضاوت قرار گرفتیم ، این که ما هم درست شبیه آن ها وارد رابطه هاي اشتباه شدیم و هر بار بیشتر احساس کردیم جزو لشکر شکست خوردگانیم و اینکه ما هم درست شبیه آنها فکر کردیم .

این که ما هم مرغ همسای ه را غاز پنداشتیم و حسرت زندگی دیگران را داشتیم ، این که ما هم درست شبیه آنها گول جار زدن ها و خوشبخت بودن هاي مجازي و واقعی را خوردیم و این بیشتر ما را نا امید کرد ، این که ما هم شبیه آن ها کمبودهایمان را با رفتارهاي بسیار ظریف پوشاندیم و به آن آدم ها لبخند زدیم ، احتمالا آیندگان هم همین سیکل را تکرار می کنند و فقط تعداد کمی از آدم ها هستن که متوجه خواهند شد زندگی چیزي فراتر از نگاه ما نیست ، ما تصمیم می گیریم که تصویر زندگیمان را پر ملال ببینیم یا تصمیم می گیریم از هر اتفاق و مشکلی تابلوي زیبا از تجربه هاي شخصی بسازیم و از بودن آنها لذت ببریم و احتمالا اگر دوباره به ما شانسی می دادند که به زندگی برگردیم ، دیگر این فرصت را با ناله ، مقایسه ، حسرت ، نا امیدي و درماندگی از دست نمی دادیم ، احتمالا کمتر از آدمها و تصاویري که به ما نشان می دهند ناراحت می شدیم ، احتمالا کمتر ذهنمان را درگیر تجزیه و تحلیل رفتارهاي معنادار دیگران می کردیم و احتمالا بیشتر از آفتاب و ماه ، از سایه و نور ، از درخت ها و پرنده ها لذت می بردیم ، احتمالا اگر دوباره همین زندگی اکنون مان را به ما می دادند جور دیگري تحویلش می دادیم ، رو زي زندگی را به کودکی دیگر تحویل می دهیم ، مطمین شویم همانطور که زندگی ما را شناخت ما هم تلاشمان را براي شناخت آن انجام دادیم.

اینکه اتفاق بدي ، آسیب یا امنیت است را نمی توانیم پیشبینی کنیم و این از نظر من زیباترین قسمت رابطه است و این اتفاق ظرفیت ما و طرف مقابلمان را به چالش می کشد ، انگار رابطه از ما می پرسد ، آیا آنقدر ظرفیت داري که نقطه ضعفش را ببینی و او را آنگونه که هست بپذیري نه آن گونه که دوست داري به نظر بیاید ، صادق بودن هیچ وقت آسان نبوده و نخواهد بود ، چون آدم ها زمانی که اعتماد کردن و صادق بودند زخمی شدند و روزي جایی کسی از صادق بودن آنها شبیه سلاحی علیه خودشان استفاده کرده است ، صادق بودن دو تضاد را به ما نشان می دهد ، این که چقدر در یک لحظه آسیب پذیر هستیم ، چون ممکن است از نقاط ضعف خود ضربه بخوریم و اینکه چقدر احساس امنیت می کنیم ، هنگامی که فرد روبروي ما پذیراي عدم کمال یکدیگر باشد یکی از دلایل عدم صداقت در روابط ترس از طرد شدن است ، ترس از اینکه ما به اندازه کافی خوب نباشیم اما صمیمیت و امنیت با ضعف و عدم کمال گره خورده است ، پس راهی ست که میانبر ندارد ، نترسید ، نترسید و صادق باشیم و اجازه دهیم زمان جلو برود و آدم روبرویمان خودش را نشان بدهد ، در هر دو صورت چه از نقطه ضعف هاي مان براي زخمی کردن استفاده کند و چه با پذیرش مان به ما امنیت دهد تجربه ي بی نظیري داشته ایم ، هر ضربه ما را از توهم واي چقدر سخت و غیرقابل تحمل است بیرون می آورد و هر تجربهي امنیت به ما لذتی عمیق را می چشاند و در ادامه به مرور زمان می توانیم تصمیم بگیریم اگر آسیب می زند و نمی تواند صداقت را هضم کند ، رابطه را کنترل یا قطع می کنیم و اگر ما را پذیرا باشد ، صمیمیت ، امنیت زیبا و اصیل را تجربه خواهیم کرد ، صادق بودن هزینه دارد ، هزینه اش احتمال آسیب دیدن ماست ، البته در ذهن ، اما این آسیب ها کشنده و غیر قابل تحمل نیستند ، این آسیب ها ظرفیت درونی ما را براي حس کردن نفر بعدي بیشتر می کند ، وقتی صادق می شوید هیچگاه از صادق بودنتان پشیمان نخواهید شد ، چه آسیب ببینید و چه اوج امنیت را حس کنید .

قبل از فرا رسیدن زمان مرگتان زندگی را تحویل ندهید ، براي داشتن رابطه هاي پایدارتر و عمیق تر تلاش کنید ، هیچ تجربه اي بیهوده نیست ، هیچ رابطه اي بیهوده نبوده است ، در هر آدمی که شروع کرده اید ، آینه ي پنهانی وجود دارد که تصویر ما در آن پیداست ، در هر رابطه و یا هر فرد ما با بخشهایی از وجود خودمان روبرو می شویم و زندگی همین است ، شاید زندگی پیدا کردن بخشهایی از خودمان در رابطه هایمان است که تجربه می کنیم ، بخشهاي پراکنده و نامنسجم که در رابطه هایی پنهان هستند ، ما قطعا باید رابطهها را تجربه کنیم تا این بخشها را پیدا کنیم ، ما آرام آرام منسجم خواهیم شد و خودمان را بهتر خواهیم شناخت با آدم هاي متفاوت و رابطه هاي تمام و نیمه تمام .
بسیاري از رابطه هاي ما قرار نیست به جاي خاصی برسد و به نوع خاصی جلو برد ، گاهی رابطه هایی را شروع می کنیم که بخشی از خودمان را بهتر بشناسیم و گاهی انگار وقتی ماموریت آن آدم تمام می شود رابطه هم تمام می شود ، بعضی از رابطه ها فقط به ما بخشی از خودمان را نشان می دهد و بعد محو می شوند ، از آدمایی که می روند نا امید نشوید ، از رابطه هایی که تمام می شوند ، از امتحان کردن آدم ها نا امید نشوید،مدام رفتارهاي خودتان را ببینید و ببینید آیا رفتاري در شما هست که نیاز به تغییر ، تعدیل و یا تاکید دارد ؟ رفتارهاي خودتان را ببینید و به جریان زندگی اعتماد کنید ، براي تغییر برخی از رفتار هاي آسیب زننده در خودتان تلاش کنید و رابطه ها را امتحان کنید ، جهان پر از آدم هاي نامید است که ترجیح می دهند قبل از فرا رسیدن مرگشان ، بمیرند با رابطه نداشتن.