Нядзеля расслабленага, 26 красавіка
Ян. 5, 1-15

У сённяшнім Евангеллі Ісус аздараўляе чалавека, які быў фізічна хворым на працягу трыццаці васьмі гадоў. Звернем увагу на яшчэ адно праяўленне сілы Хрыста: Яго духоўнае аздараўленне.

Евангеллі напоўнены аповедамі пра аздараўленчыя сустрэчы Ісуса з тымі, чые духоўныя сілы не могуць свабодна развівацца. Значная частка служэння Ісуса заключалася ў тым, каб навучыць людзей бачыць (Валадарства Божае), чуць (голас Духа), хадзіць (пераадольваючы тым самым параліч сэрца), быць свабоднымі ад саміх сябе, каб адкрыць для сябе Бога. Цікава, што ў ранняй Царкве Ісуса называлі Збаўцам (soter па-грэцку і salvator па-лацінску). Абодва гэтыя тэрміны паказваюць на таго, хто прыносіць аздараўленне.

«Душа» — гэта той нерухомы пункт у сэрцы кожнага чалавека, той найглыбейшы цэнтр, кропка сустрэчы з трансцэндэнтнай і адначасова ўцелаўлёнай таямніцай Бога. Калі душа здаровая, яна знаходзіцца ў жывых адносінах з Богам; яна трывала ўкаранёная ў змястоўным грунце і з’яўляецца глыбокім цэнтрам асобы.

Bishop Robert Barron

ГРЭКА-КАТАЛІЦКАЯ ПАРАФІЯ МАЦІ БОЖАЕ ФАЦІМСКАЙ, ГАРОДНЯ
вул. Гараднічанская 32а

РАСКЛАД НАБАЖЭНСТВАЎ
на 27 красавіка – 3 траўня

27 красавіка, панядзелак
18.00 – Літургія св. св. Яна Залатавуснага

28 красавіка, аўторак
Св. Кірылы Тураўскага
18.00 – Літургія св. св. Яна Залатавуснага

29 красавіка, серада
Палова свята Пяцідзесятніцы
18.00 – Літургія св. св. Яна Залатавуснага

чацвер-пятніца
18.00 – Літургія св. св. Яна Залатавуснага

3 траўня, нядзеля самаранкі
10.00 – Літургія св. Яна Залатавуснага
- Ружанец

26 красавіка 2026 году, у 4-ю нядзелю пасьля Вялікадня – Нядзелю расслабленага, запрашаем на новы выпуск падкасту «Малітоўны перапынак».

У цэнтры эпізоду — цудоўнае аздараўленьне пры купальні Бэтэзда. Разважаем над трагедыяй чалавека, які 38 гадоў быў у роспачы, пакуль не сустрэў Хрыста.

Што значыць духоўнае расслабленьне ў нашым жыцьці? Мы гаворым пра Божую міласэрнасьць, якая не патрабуе «чалавека, які б штурхануў у ваду», бо Сам Бог прыходзіць, каб сказаць: «Устань і хадзі». Гэта надзея, якая вяртае сілы і здольнасьць ісьці за Госпадам.

Каментар да Божага слова дае грэка-каталіцкі сьвятар, айцец Ян Майсейчык.

https://www.carkva.be/podcast/episodes-2026-16

Госпадзе Ісусе Хрысце, Пастыру душаў, які зрабіў апосталаў Тваіх лаўцамі людзей, пакліч цяпер новых апосталаў у Тваёй святой Царкве. Запалі ў сэрцах іхніх рупнасць аб душах людскіх і гарачае жаданне пашыраць Тваё валадарства на зямлі. Дай ім знайсці радасць у служэнні Табе і мужнасць ісці ўслед за Табою. Бо Ты — Дарога, Праўда і Жыццё, і мы Табе славу аддаем, разам з адвечным Тваім Айцом і з усесвятым, добрым і жыватворчым Тваім Духам, цяпер і заўсёды, і на вякі вякоў. Амін.

Вялікая Вячэрня на сьвята між сьвятымі айца нашага Кірылы, біскупа Тураўскага, 28 красавіка

http://cssr.by/2019-03-04-08-41-21/chasaslou/274-turauskaha.html

Дух дае жыццё

Наш Госпад заключыў з намі запавет праз хрост, каб даць нам жыццё вечнае. У хросце ёсць вобраз як смерці, так і жыцця: вада з’яўляецца сімвалам смерці, а Дух дае заруку жыцця. Спалучэнне вады і Духа тлумачыцца дваякай мэтай, дзеля якой быў устаноўлены хрост: а менавіта, каб знішчыць у нас грэх, каб ён больш ніколі не спараджаў смерць, і каб дазволіць нам жыць Духам і так здабыць узнагароду святасці. Вада, у якую цела ўваходзіць як у магілу, сімвалізуе смерць; Дух жа напаўняе нас Сваёй жыццядайнай сілай, абуджаючы нашыя душы ад смерці граху да жыцця, якое яны мелі напачатку. Гэта і значыць нарадзіцца нанова з вады і Духа: мы паміраем у вадзе і зноў ажываем праз Духа.

Каб пазначыць гэтую смерць і асвяціць ахрышчаных, перадаючы ім спазнанне Бога, вялікае таінства хросту ўдзяляецца праз трохразовае акунанне і закліканне кожнай з трох Божых Асобаў. Якая б ласка ні была ў вадзе, яна паходзіць не з яе ўласнай прыроды, а ад прысутнасці Духа, бо хрост — гэта не ачышчэнне цела, а абяцанне, дадзенае Богу ад чыстага сумлення.

Як падрыхтоўка да нашага жыцця пасля ўваскрасення, Госпад кажа нам у Евангеллі, як мы павінны жыць тут і цяпер. Ён вучыць нас быць міралюбнымі, доўгацярплівымі, не апаганенымі прагай асалоды і свабоднымі ад зямнога багацця. Такім чынам мы можам дасягнуць праз наш уласны свабодны выбар таго ладу жыцця, які будзе натуральным у будучым свеце.

Праз Духа Святога мы вяртаемся ў рай, узыходзім у Нябеснае Валадарства і аднаўляемся як усыноўленыя дзеці. Дзякуючы Духу мы атрымліваем права называць Бога нашым Айцом, становімся ўдзельнікамі ласкі Хрыста, называемся дзецьмі святла і прымаем удзел у вечнай славе. Адным словам, на нас спасылаюцца ўсе блаславенні як у гэтым свеце, так і ў будучым. Калі мы сузіраем іх нават цяпер, як адлюстраванне ў люстэрку, здаецца, што мы ўжо валодаем тымі дабротамі, пра якія наша вера кажа, што аднойчы мы будзем імі карыстацца. Калі гэта толькі абяцанне, то якой будзе дасканаласць? Калі гэта першыя плады, то якім будзе поўны ўраджай?

З кнігі св. Васіля Вялікага «Аб Святым Духу»

НАША ВЕРА.
МУДРАСЦЬ НА ЎСЕ ЧАСЫ...

"...Той, хто моліцца, усведамляе свае межы, не забівае і не пагражае смерцю. Наадварот, рабом смерці становіцца той, хто адвярнуўся ад жывога Бога, каб зрабіць сябе і сваю ўладу нямым, сляпым і глухім ідалам (пар. Пс 115:4-8), каб ахвяраваць усе каштоўнасці і патрабаваць пакланення ўсяго свету".

Папа Леў XIV.

Дыспенсацыя ад абавязку ўстрымання ад мясных страваў у пятніцы 1-га і 8 -га траўня 2026

На падставе канона 1538 § 1 Кодэкса Канонаў Усходніх Цэркваў Апостальскі Адміністратар для грэка-католікаў у Беларусі - Архімандрыт Сяргей (Гаек) удзяляе дыспенсацыю ад абавязку устрымання ад спажывання мясных страваў вернікам грэка-католікам на тэрыторыі усёй Беларусі (старэйшым за 14 гадоў), у пятніцы 1-га і 8-га траўня 2026 года.
У гэтыя дні ў грэка-каталіцкіх парафіях і супольнасцях праходзяць духоўныя праграмы і святкаванні.

Вернікі, якія будуць карыстацца гэтай дыспенсацыяй, павінны памаліцца ў інтэнцыях Святога Айца.

Рэкамендуецца "Акафіст Найсвяцейшай Багародзіцы" або "Акафіст перад Жыровіцкай Іконай Маці Божай".

 Св. апостал Якуб Старэйшы: Сын грому і заступнік пілігрымаў 🐚⚡️

Сёння свята аднаго з самых блізкіх вучняў Ісуса — святога Якуба Старэйшага. Яго жыццё — гэта гісторыя пра тое, як палкі тэмперамент ператвараецца ў бязмежную любоў да Бога.

Ён быў сынам Зебядзея і братам апостала Яна Багаслова. Разам з Пятром і Янам ён уваходзіў у «блізкае кола» Хрыста і быў сведкам самых велічных момантаў: уваскрашэння дачкі Яіра, Перамянення на гары Табор і малітвы ў Гетсыманскім садзе.

Ісус назваў братоў Якуба і Яна «Боанергес» — «сыны грому». Гэта імя адлюстроўвала іх гарачы, рашучы характар. Аднойчы яны хацелі спаслаць агонь з неба на вёску, якая не прыняла Настаўніка, але Ісус навучыў іх, што сапраўдная сіла — у лагоднасці і цярплівасці.

Якуб стаў першым з дванаццаці, хто аддаў жыццё за веру. Каля 44 года ён быў забіты мячом па загадзе цара Ірада Агрыпы I. Паводле традыцыі, яго мужнасць падчас суда так уразіла абвінаваўцу, што той сам прызнаў сябе хрысціянінам і прыняў смерць разам з апосталам.

"Шлях святога Якуба" (Camino de Santiago): Сёння Якуб — заступнік пілігрымаў. Яго мошчы спачываюць у Сант’яга-дэ-Кампастэла (Іспанія), куды штогод накіроўваюцца тысячы людзей з усяго свету. Сімвал гэтага шляху — ракавіна грабеньчыка — нагадвае нам, што кожны з нас з’яўляецца вандроўнікам на гэтай зямлі, які шукае Бога.

Святы Якубе, маліся за нас і будзь нашым правадніком на шляху веры! 🙏✨

🌿 Вітаючы пілігрымаў на плошчы Сьвятога Пятра пасьля агульнай аўдыенцыі ў сераду 29 красавіка 2026 году, Папа Леў XIV нагадаў, што ў гэты дзень, у гадавіну вызваленьня нацысцкага канцлагеру Дахаў, Каталіцкая Царква ў Польшчы адзначае Дзень мучаніцтва каталіцкага духавенства падчас 2-й Сусьветнай вайны. Папа заклікаў маліцца і не забываць тых, хто аддаў сваё жыцьцё ў эпоху таталітарызму. Ён падкрэсьліў, што сьведчаньне мучанікаў ХХ стагоддзя застаецца актуальным і неабходным і сёньня, асабліва для маладога пакаленьня.

«Прасіце аб заступніцтве біскупаў, сьвятароў і семінарыстаў – мучанікаў таталітарных рэжымаў ХХ стагоддзя, – сказаў Папа. – Хай хадайнічаюць яны асабліва за моладзь, каб адважна адказвала на Божы заклік».

Сьвяты Айцец асобна прывітаў таксама пілігрымаў з Лівану, Іраку і Сірыі. «Хрысьціянін пакліканы давяраць Богу, найперш у моманты слабасьці і трывог, паколькі з Ім мы ў супакоі і бясьпецы, – падкрэсьліў Папа. – Хай блаславіць вас Госпад, ды заўжды абараняе ад усякага зла!»
https://www.vaticannews.va/ru/pope/news/2026-04/papa-vozzvaniya-posle-audiencii.html

 Блаславёны Клімент Шаптыцкі (1869–1951) — гэта прыклад непахіснай веры, мужнасці і адданасці Хрысту ў самыя змрочныя часы пераследу Царквы. Сёння мы ўзгадваем гэтага выдатнага святара, манаха-студыта і мучаніка, які стаў сведкам праўды нават у савецкіх засценках.

Марыя Казімір Шаптыцкі (імя ў хросце) нарадзіўся ў шляхецкай сям'і. Атрымаўшы выдатную адукацыю і зрабіўшы паспяховую палітычную кар'еру, ён адчуў глыбокае пакліканне да духоўнага жыцця. У 1911 годзе ён пакінуў свецкі свет і ўступіў у манастыр студытаў, прыняўшы імя Клімент. Разам са сваім братам, мітрапалітам Андрэем Шаптыцкім, ён працаваў над адраджэннем усходняга манаства і духоўнасці.

Як ігумен, а пазней архімандрыт манахаў Студыйскага ўстава, Клімент клапаціўся не толькі пра духоўны рост сваіх братоў, але і пра патрэбы простых людзей. У часы Другой сусветнай вайны ён праявіў незвычайную мужнасць, удзельнічаючы ў выратаванні яўрэяў ад нацысцкага пераследу, хаваючы іх у манастырах.

Пасля прыходу савецкай улады пачаўся жорсткі пераслед Грэка-Каталіцкай Царквы. У 1947 годзе айцец Клімент быў арыштаваны. Нягледзячы на ціск, допыты і прапановы здрадзіць сваёй веры і перайсці ў падпарадкаванне дзяржаўнай царкве, ён застаўся непахісным у вернасці Апостальскай Сталіцы.

Блаславёны Клімент памёр 1 мая 1951 года ва Уладзімірскай турме (Расія). Яго смерць стала сведчаннем перамогі духу над гвалтам.

27 чэрвеня 2001 года Папа Ян Павел II падчас візіту ва Украіну абвясціў Клімента Шаптыцкага блаславёным. Яго жыццё вучыць нас, што сапраўдная свабода заключаецца ў вернасці праўдзе і любові да Бога, якія немагчыма знішчыць ніякімі пераследамі.

«Вы з тых, хто ўнізе, а Я з тых, хто ў вышыні. Вы з гэтага свету, Я не з гэтага свету. Таму Я і сказаў вам, што памрэце ў грахах вашых. Бо калі не паверыце, што Я ёсць, памрэце ў грахах вашых». (Ян 8, 23-24)

http://cssr.by/slova/propavedzi/271-piatn-rasslabl.html

1 траўна - шануем ЗАСТУПНіКА людзей працы. =У літургічным календары рымскага абраду шануем памяць св. Язэпа (Юзафа), Абранніка Багародзіцы - 19 сакавіка, калі ён успамінаецца як галава Святой Сям'і і зямны Апякун Ісуса, (у візантыйскім абрадзе памяць Праведнага Язэпа прыпадае ў нядзелю пасля Раства Хрыстовага) і 1 траўня, калі ўспамінаем яго як Заступніка людзей працы.

=ЯЗЭП-ПРАЦАЎНІК - бо ён быў вымушаны ўсё жыццё працаваць, каб утрымаць сям'ю. Так св. Язэп з'яўляецца для хрысціян узорам цярпення, трываласці і працавітасці.
🌿 Гэтай памяццю (1 траўня) Каталіцкая Царква жадае нагадаць усім аб глыбокім сэнсе працы як абавязку чалавека ўдасканальвацца, разумна панаваць над прыродай, служыць супольнасці, працягваючы справу Творцы і ўносячы ўклад у Яго план збаўлення (Gaudium et spes, 34). Давайце будзем жыць годна і свядома нашай працай, ведаючы, што мы дапамагаем Богу завяршыць справу стварэння.

🎙 У новым выпуску праграмы “Хрысцянства і беларуская літаратура” айцец Андрэй Крот працягвае разважанні над творчасцю Міхася Лынькова. У цэнтры ўвагі – рэлігійныя матывы ў яго апавяданнях, напісаных у розныя гістарычныя перыяды.

📚 Ці магчыма знайсці месца для Бога ў літаратуры савецкага пісьменніка? Чаму ў часы грамадзянскай вайны ўзнікалі парадаксальныя ўяўленні пра “веру” і “нявер’е”? І як трагедыі Другой сусветнай вайны адбіліся ў мове і пачуццях герояў Лынькова?

✨ У выпуску прагучаць кранальныя ўрыўкі з апавяданняў “Салют”, “Пацалунак” і “Дзіцячы башмачок”, дзе праз простыя словы – “Божа ж мой” – раскрываюцца боль, страх, каханне і надзея.

Навукова-душпастырская праграма“MARTYRIA: вызнаўцы і мучанікі”
Дзень 2: Cведчанне мучанікаў ХХ стагоддзя застаецца актуальным і неабходным.

У сераду, 29 красавіка 2026 г. Яго Святасць Папа Леў XIV падчас агульнай аўдыенцыі ў Ватыкане распавёў пра сваё нядаўняе апостальскае падарожжа ў Афрыку.

Пасля агульнай аўдыенцыі, вітаючы пілігрымаў на плошчы Святога Пятра (сярод якіх былі і пілігрымы з Беларусі), Папа Леў XIV нагадаў, што ў гэты дзень прыпадае гадавіна вызвалення вязняў нацысцкага канцлагеру Дахаў – месца мучаніцтва каталіцкага духавенства падчас 2-й Сусьветнай вайны. Дахау быў галоўным месцам пакутніцтва каталіцкага духавенства (1940-1945) — там загінула 1034 святары (палякі, немцы, аўстрыйцы, французы), сярод іх былі і святары, якія служылі ў Пінскай дыяцэзіі. Папа Леў заклікаў вернікаў маліцца і не забываць тых, хто аддаў сваё жыццё ў эпоху таталітарызму.
Сярод іерархаў, якія пасля аўдыенцыі змаглі прывітацца з Папам, быў і архімандрыт Сяргей, які Святому Айцу падарыў брашуру “Беларускі грэка-каталіцкі пакутнік Антон Неманцэвіч” (плён даследванняў а. Яўгена Усошына).

Жыццё, служэнне, акалічнасці арышту і пакутніцкай смерці грэка-каталіцкага экзарха Антона Неманцэвіча ў мінскай турме SD (Sicherheitsdienst) 6-га студзеня 1943 г. былі ў тую ж сераду 29 красавіка 2026 увечары прадметам абмяркавання ў другі дзень семінара навукова-душпастырскай праграмы: “MARTYRIA: вызнаўцы і мучанікі”, што праходзіў у Рыме, у цэнтры дакументацыі генеральнага пастулатара Айцоў Марыянаў па справах беатыфікацыі .

Асаблівая ўвага ўдзельнікаў міжнароднага семінара была накіраваная на дапамогу, якую ў Альбярціне і Слоніме аказвалі яўрэям езуіты і манахіні Непакалянкі ў час нямецкай акупацыі, асабліва ў 1942 г. За ратаванне яўрэйскіх сірот нямецкія жандары 19 снежня 1942 года на Петралевіцкай гары каля Слоніма расстралялі езуіта а. Адама Штарка і манахіні з кангрэгацыі Сясцёр Беззаганнага Зачацця Дзевы Марыі: с. Марыю Марту (Казімеру Валоўскую) і с. Марыю Еву (Багумілу Ноішэўскую).
У той час у пастырскім і сацыяльным служэнні а. Адама Штарка часта замяшчаў грэка-каталіцкі апостальскі экзарх Антон Неманцэвіч, якога нямецкія акупанты арыштавалі у жніўні 1942.

Словы Яго Святасці Папы Льва XIV, што сведчанне мучанікаў ХХ стагоддзя застаецца актуальным і неабходным і сёння, асабліва для маладога пакалення, сталі для ўдзельнікаў семінара вельмі каштоўнымі.