هفدهم‌ شد؛
قلـبِ من‌ حتی ‌تکــانی ‌هم‌ نخــورد..
چشم‌ دارم‌ برشبِ قَدرَت ‌علی‌ع‌جان؛
رحمتی..

در خبرها می‌گویند عربستان برایِ اولین‌‌بار دختری را به مسابقاتِ دخترشایستهٔ جهان فرستاده؛ راست و دروغش را نمی‌دانم اما می‌دانم عده‌ای در حسرتِ الگوی حاکمیتیِ پادشاهیِ عربستان؛ باز هم مرثیه‌سرایی کردند. همان‌هایی ‌که در برابرِ محکوم کردنِ جنایاتِ فاحش اسراییل مقاومتِ عجیبی می‌ورزند و وقتی ازشان می‌پرسی «شما که برایِ همه‌چیز تخصص دارید؛ تخصصتان برایِ محکوم کردنِ جنایات ضدانسانی اسرائیل کجاست؟» می‌گویند «ما تا با چشم نبینیم نمی‌توانیم کسی را محکوم کنیم»؛ این تصاویر را به آن‌ها نشان بدهید. به آنهایی که باید با چشم ببینند تا جنایات ۷۵ سالهٔ اسرائیل را محکوم کنند؛ به آنهایی که تازه یادشان افتاده برایِ اظهارِ نظراتشان باید مدرک داشته باشند.
نمی‌دانم تعدادِ کودکانی که از شدتِ قحطی در غزه جان داده‌ا‌ند و دخترانِ فلسطینی که شهید یا قطعِ عضو شده‌اند به چند «عدد» رسیده؛ و نمی‌دانم معیارِ دخترِ شایسته بودن از نظرِ آنهایی که حسرتش را دارند چه چیزی‌ست؛ اما این‌ها را نشان‌شان بدهید. قبل از این‌که کوریِ چشم دل؛ به چشمِ سرشان سرایت کند.

زرنگ‌ترینِ آدم‌ها اونیه که از امشب بگه:
«خدایا من از خـــودم هیـــچی ندارم؛
من هیچی نیستم؛
نه نفعِ خودم رو می‌دونم، نه ضررِ خودمو؛
هرچه هست از توست؛
هرچه‌ هست تویـــی!»

|•استاد شجاعی| •پیشنهادِ خوب•

«خدایا به حقِ عشقِ خودت و نبیّ‌ت به علی‌ع و اولادش دلِ بنده‌هاتو نرم کن؛ به دل‌هاشون بنداز از تقصیرِ منِ پرتقصیر بگذرن تا تو ازم بگذری..»

این یکی دوساله که بی‌حُرمتی به مقدسات و شبِ‌ قدرِ امیرالمومنین رو تو فضایِ مجازی از طرفِ معدود آدم‌هایِ لایق دل‌سوزی می‌بینم که گاهی تقصیرِ خودشون هم نیست؛ اگه افسارِ نفْس‌ت رو بدی دستِ نااهلی که افسارِ نفْس‌ش دستِ ابلیسه؛ با خودش می‌کِشه به ناکجا آبادی که خیال می‌کنی کلیدِ فتحِ دنیا افتاده دستت؛ دعایِ قلبِ ترسان و لرزان‌م شده این؛ خدایا عاقبتِ ما رو گره بزن به عاقبتِ اون‌هایی‌که دائـــم‌الاشتیاقَن به محبّتِ تو و اولیاء تو؛ تا اون‌روزی که همــهمه‌ها خبر از روزِ وصال بده و همه‌جا بپیچه که:

ساقی از عهد و قراری اَزَلی برگشته؛
پسرِ فاطمـه با تیــغِ علی‌ع برگشته..

چاه گوید:
«من از آن مــــولا هــزاران راز دارم
رازدارِ در میانِ جامعه‌تنها، نیامد..»

جا دارد از غصّــه
همهٔ عالَم بمیرند؛
گفتند:
«حیدر هم مگر اهلِ نماز است؟»
آن ظلم‌هایی که به زهرا و علی شد؛
پرونده‌اش؛
تا روزِ محشــر بازِ باز است..

«فرشِ هر مجلسی نشوید، هرکه هر صحبتی کرد گوشه‌اش را نگیرید.»

گوشــه‌نشینی ملازم و یا موجبِ معرفت نیست؛ ولی کسی که می‌خواهد اهلِ معرفت شود، باید معاشرتش را مخصوصا با اهلِ غفلت و اهلِ دنیا کم کند، فرشِ هر مجلسی نباشد و کار شبانه‌روزیِ او در مجالسِ بیهوده صرف نشود، و از معاشرت‌های بی‌فایده و بی‌مغز تا می‌تواند اجتناب نماید، و طوری نشود که با همه و درهر مجلسی حاضر شود.
همچنین برای کسی که می‌خواهــد اهلِ معرفت شود لازم است در خوردنِ حتی حلال، میانه‌رو باشد و افراط نکند. شکمو و پُرخور نباشد؛ بلکه تا گرسنه نشده سر سفره حاضر نشود؛ وتا اشتها دارد دست از غذا خوردن بردارد. از لحاظِ خواب و سخن گفتن نیز باید حدِ اعتـــدال را مراعات نماید.

-علامه طباطبائی (رضوان‌الله‌علیه)

می‌گه نگاه به این نکن که کاری ازت برنمیاد وقتی چندتا بی‌هویت می‌شینن دورِ هم و مدحِ قاتل امیرالمومنین رو می‌گن و هشتگش می‌کنن و خیال می‌کنن «حقیقتِ قرآن» عوض می‌شه و زورشون به نفْسِ ماندگارِ دین می‌رسه و زهی خیالِ باطل؛ ببین تو از چی ناراحتی؟ تو نسبت به قاتلین و دشمنانِ اهل‌بیت دشمنی داری و «اِنّي سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ»؟ حالا اینو ببین…

به جمهوریِ‌اسلامیِ‌ایران گفته‌ایم #آری
به هرچه غیرِ جمهوریِ‌اسلامیِ‌ایران؛ نه!

-پایَنـــــده مانی و جــــاودان..

حاج‌اقا طباخیان در «وقتِ سحر» حکایتی عجیب بیان کرد؛
می‌گه بعد از شهادتِ امیرالمومنین(ع) و زمانی‌که دورانِ معاویهٔ ملعون بود؛ یه نفر رفت درِ خونهٔ امّ‌سلمه‌(س) [همسر پیامبر] تا حال و احوالی ازشون بپرسه؛ امّ‌سلمه تا این فرد رو دید؛ عصبانی و برافروخته شد و بی‌سلام و علیک گفت «شماها زنده‌اید و امروز رویِ منبر، پیغمبر رو لعن ‌و نفرین می‌کنن؟»
می‌گه گفتم نه اشتباه به عرض‌تون رسوندن خانوم، احدی جرات نداره به پیغمبر بد بگه؛ معاویه خودش رو مُحبِ پیغمبر می‌دونه؛ معاویه نماز جمعه می‌خونه و مدحِ پیغمبر می‌گه؛ این‌ها فقط با علی مشکل دارن…
امّ‌سلمه(س) با ناراحتی گفت مگه بالایِ منبر‌هاتون لعن و فحش به علی نمی‌گید؟ مگه بعدش نمی‌گید و «هرکس علی را دوست بدارد؟» من بعنوانِ همسر پیغمبر شهادت می‌دم که پیغمبر اولین‌دوست‌دارِ علی بود…
وقتی رو منبر‌هاتون بر علی و محبینِ علی نفرین می‌کنید پیغمبر رو نفرین می‌کنید؛ بفهمید دارید به چه کسی توهین می‌کنید…
گفتم مادر! این‌ها بازیِ سیاسیه؛ جدی نگیرید؛ اینها نمی‌خوان به پیغمبر توهین کنن؛ قصدشون فقط علی‌ست!
امّ‌سلمه تندتر شد؛ برافروخته‌تر شد و گفت «برو به دوستانت بگو من خودم شنیدم پیغمبر فرمود: هرکسی علی را دوست بدارد مرا دوست می‌دارد و هرکسی مرا دوست بدارد؛ خدا او را دوست می‌دارد…»


هیچکاری هم نکرده باشیم که نکردیم؛ محبّتِ علی‌(ع) رو در دل داشتیم، نداشتیم؟ خدایا اون دنیا می‌تونیم سرمون رو بالا بگیریم و بگیم همین یه جا اسمِ ما در کنارِ اسمِ پیغمبر آورده شد؟ می‌تونیم بگیم بخاطرِ علی(ع) فحش خوردیم…؟ امشب می‌تونیم بگیم خدایا از تو محبّتِ علی و آلِ‌علی رو می‌خوایم و لاغیر…؟

تجربه‌گرِ دیروزی می‌گفت چندسال پیش تصادف کردم و با ماشین زدم به یه دختربچه، سراسیمه رسوندمش بیمارستان و دنبالِ پدرش و مادرش گشتم؛ رفتم حرمِ امام‌رضا و التماس کردم کمکم کنه. برگشتم، تموم کرده بود. به پلیس و پدر و مادرش گفتم من مقصرم ولی پدرش گفت «من ازت شکایتی ندارم؛ حتماً حکمتی تو این اتفاق بوده، سالِ گذشته هم پسرم تو همچین روزی از دنیا رفت.» مادرش که باردار بود گفت «به‌شرطی ازت می‌گذرم که دعا کنی بچهٔ من سالم به‌دنیا بیاد.» ازم گذشتن. امام‌رضا این‌جور کمکِ من کرد.
اون دنیا وقتی اتفاقاتِ زندگی‌م رو نشونم می‌دادن؛ گفتن تویِ این اتفاق دوتا امتحان بود؛ یکی برایِ تو و امتحــانِ دیگه برایِ اون پدر و مادری که بر دو مصیبت صبوری کردن و از تو گذشتن…

دارم به بخشــشِ اون‌هایی فکر می‌کنم که شاید گذشتن از اون‌ها- هرچقدر سخت- سهمِ من از این امتحان باشه؛ منی که سخت محتاجِ مغفرتم..