داشتم فکر می‌کردم نه؛ این‌جوری نمی‌شه. باید بشینم مثلِ یک «بنده» شُکرِ نعمت کنم؛ از خانواده شروع کردم تا به جزئیات برسم. خدایا ممنون بابتِ چشم و ابرویی که دادی، بابتِ دندون و زبون و لثه، بابتِ لالهٔ گوش و پردهٔ گوش، بابتِ مِری و نای و معده، بابتِ انگشت و ناخن و بندِ انگشت، بابتِ بطن چپ و راستِ قلب و قدرتِ پمپاژِ خون در قلب، بابتِ شُش‌هایی که بعضیا اِگزوز به دهان سیاهش می‌کنن، بابتِ دماغ و حتی مخاطِ دماغ، بابتِ پلک و مژه‌ها، بابتِ وقت‌هایی که اصلاً نمی‌شمرم چندبار پلک می‌زنم، بابتِ دم و بازدم‌هایی که حواسم بهشون نیست، بابتِ رگ‌ها و خونِ توی رگ‌ها و گلبول‌هایِ سفید و قرمز، بابتِ استخوان و مغزِ استخوان و مفاصل و غضروف‌ها، بابتِ وقت‌هایی که غذا رو می‌جواَم و اصلا نمی‌فهمم کِی زبونم به جویدنِ غذا کمک می‌کنه، بابتِ …
هرچی‌ می‌شمردم تموم نمی‌شد که هیچ! یه چیزی هم از تویِ همهٔ اینا درمیومد و اضافه می‌شد؛ با تک‌تکشون هم یه چیزی هُرّی تهِ دلم می‌ریخت که اسمش رو گذاشتم «شُکر بابتِ تواناییِ شُکر» و «خجالت بابتِ تموم وقت‌هایی که گفتم “خدایا اصلاً می‌بینی منو؟!”»

گر خَلـــق را بُود سرِ ســـودایِ مال و جاه
«آزاده‌مَــرد» را سر و سودایِ دیگر است..


-برایِ مردانی که نام‌شان هشتگ نمی‌شود،
-برایِ مردانی که لابه‌لایِ روزمــرگی‌هایمان؛ نام‌شان گم می‌شود..
«شهید بهروز‌ واحدی»

شبِ معــــــراج
طاهٰا، مرتضی را
در فَلَک می‌جُست؛
ندا آمد؛
«حبیبِ ما! بیا بالا؛
علی‌ع با ماسـت..»

هفدهم‌ شد؛
قلـبِ من‌ حتی ‌تکــانی ‌هم‌ نخــورد..
چشم‌ دارم‌ برشبِ قَدرَت ‌علی‌ع‌جان؛
رحمتی..

در خبرها می‌گویند عربستان برایِ اولین‌‌بار دختری را به مسابقاتِ دخترشایستهٔ جهان فرستاده؛ راست و دروغش را نمی‌دانم اما می‌دانم عده‌ای در حسرتِ الگوی حاکمیتیِ پادشاهیِ عربستان؛ باز هم مرثیه‌سرایی کردند. همان‌هایی ‌که در برابرِ محکوم کردنِ جنایاتِ فاحش اسراییل مقاومتِ عجیبی می‌ورزند و وقتی ازشان می‌پرسی «شما که برایِ همه‌چیز تخصص دارید؛ تخصصتان برایِ محکوم کردنِ جنایات ضدانسانی اسرائیل کجاست؟» می‌گویند «ما تا با چشم نبینیم نمی‌توانیم کسی را محکوم کنیم»؛ این تصاویر را به آن‌ها نشان بدهید. به آنهایی که باید با چشم ببینند تا جنایات ۷۵ سالهٔ اسرائیل را محکوم کنند؛ به آنهایی که تازه یادشان افتاده برایِ اظهارِ نظراتشان باید مدرک داشته باشند.
نمی‌دانم تعدادِ کودکانی که از شدتِ قحطی در غزه جان داده‌ا‌ند و دخترانِ فلسطینی که شهید یا قطعِ عضو شده‌اند به چند «عدد» رسیده؛ و نمی‌دانم معیارِ دخترِ شایسته بودن از نظرِ آنهایی که حسرتش را دارند چه چیزی‌ست؛ اما این‌ها را نشان‌شان بدهید. قبل از این‌که کوریِ چشم دل؛ به چشمِ سرشان سرایت کند.

زرنگ‌ترینِ آدم‌ها اونیه که از امشب بگه:
«خدایا من از خـــودم هیـــچی ندارم؛
من هیچی نیستم؛
نه نفعِ خودم رو می‌دونم، نه ضررِ خودمو؛
هرچه هست از توست؛
هرچه‌ هست تویـــی!»

|•استاد شجاعی| •پیشنهادِ خوب•

«خدایا به حقِ عشقِ خودت و نبیّ‌ت به علی‌ع و اولادش دلِ بنده‌هاتو نرم کن؛ به دل‌هاشون بنداز از تقصیرِ منِ پرتقصیر بگذرن تا تو ازم بگذری..»

این یکی دوساله که بی‌حُرمتی به مقدسات و شبِ‌ قدرِ امیرالمومنین رو تو فضایِ مجازی از طرفِ معدود آدم‌هایِ لایق دل‌سوزی می‌بینم که گاهی تقصیرِ خودشون هم نیست؛ اگه افسارِ نفْس‌ت رو بدی دستِ نااهلی که افسارِ نفْس‌ش دستِ ابلیسه؛ با خودش می‌کِشه به ناکجا آبادی که خیال می‌کنی کلیدِ فتحِ دنیا افتاده دستت؛ دعایِ قلبِ ترسان و لرزان‌م شده این؛ خدایا عاقبتِ ما رو گره بزن به عاقبتِ اون‌هایی‌که دائـــم‌الاشتیاقَن به محبّتِ تو و اولیاء تو؛ تا اون‌روزی که همــهمه‌ها خبر از روزِ وصال بده و همه‌جا بپیچه که:

ساقی از عهد و قراری اَزَلی برگشته؛
پسرِ فاطمـه با تیــغِ علی‌ع برگشته..

چاه گوید:
«من از آن مــــولا هــزاران راز دارم
رازدارِ در میانِ جامعه‌تنها، نیامد..»

جا دارد از غصّــه
همهٔ عالَم بمیرند؛
گفتند:
«حیدر هم مگر اهلِ نماز است؟»
آن ظلم‌هایی که به زهرا و علی شد؛
پرونده‌اش؛
تا روزِ محشــر بازِ باز است..