🕊️هرکه دعـایِ مجیر را در «ایام البیـــض»؛ روزهای ۱۳،۱۴،۱۵ ماهِ رمضان بخواند گناهانش آمرزیده می‌شود؛
هرچند به عدد دانه‌هایِ باران و برگهای درختان و ریگ‌هایِ بیابان باشد. خواندنِ آن برای شفایِ بیمار و ادای دین و بی‌نیازی و توانگــری و رفع و اندوه سودمند است.

-کفعمی، بلدالامین•

همه از دیشب تا همین لحظه به دنبالِ تکذیبِ آن خبر هولناک می‌گردیم؛ چون باورش برایمان سخت است در عصری که در آن نفس می‌کشیم؛ وحوشِ صهیونیست به ناموسِ مسلمان تعرض کرده باشد و جماعتِ مسلمان هنوز در فکرِ عادی‌سازی روابط‌ش با صهونیست باشد و بعد از اندکی تأثّر؛ به خواب ناز فرو رفته باشد. دنبالِ تکذیبیه می‌گردیم چون وجدان‌مان قبول نمی‌کند امروز اشک بریزیم و فردا به فکرِ تکمیل سفره‌هایِ افطارمان باشیم درحالی‌که خواهران و برادرانمان گرسنه شهید می‌شوند. دنبالِ تکذیبیه می‌گردیم چون نمی‌توانیم هتکِ حرمت زنِ مسلمان را با سکوتِ شیوخِ مُسلمِ فربهٔ عرب جمع‌ببندیم. انگار نه انگار همین اتفاقات را در طنطورهٔ رقم زده بودند و کهنه‌سربازانِ صهونیست جلوی دوربین نشستند و تجدیدِ خاطره کردند؛ تجاوز گروهی به دخترانِ ۱۶ سالهٔ روستای طنطورهٔ را! انگار نه انگار همین چند وقت پیش بود که خبرنگارِ العالَم با صدایِ لرزان از برهنه کردنِ زنان فلسطینی در مدرسه مالزیاییِ واقع در فلسطین گزارش می‌داد و شاهدِ عینی فریاد می‌زد «لباس زیرشان را آتش زدند و بچه‌ها را در زباله‌ها انداختند؛ سیخ در پشتِ آنها فرو می‌کردند…» انگار نه انگار که لباس‌زیرِ زنان مسلمان را در هوا چرخاندند و فیلم گرفتند و خندیدند. انگار نه انگار همین دیشب در بیمارستان الشفاء ۲۰۰ نفر را شهید کردند و مابقی را دزدیدند. انگار نه انگار که با تانک از روی پیکرها رد می‌شدند و هر پیکری که تکه‌تکه می‌شد؛ قند توی دل‌شان آب می‌شد. انگار نه انگار بچه‌هایی را که در انتظارِ آب و غذا بودند را تکه‌پاره کردند و صدایی از کسی درنیامد. در عجبم از بعضی‌ها که باد به غبغب می‌اندازند و می‌گویند «اسرائیلی‌ها هرچقدر وحشی باشند؛ دیگر تا این اندازه وحشی نیستند!»


بر سرِ چه دعوا می‌کنید؟
برایِ این‌که در لباسِ یک انسانِ لاقِید؛ و نه یک دین‌دار یا مسلمانی از امّتِ محمد(ص)؛ اسرائیل را به قدرِ یک «هشتگ» محکوم کنید؛ دنبالِ چه می‌گردید؟ وقتی بیمارستان المعمدانی را بمباران کردند می‌گفتید اسرائیل انقدر وحشی نیست! امروز مادر‌ها می‌گِریند که ای مسلمانان ما دیگر شیر نداریم و علف در دهانِ نوزادی می‌گذاریم که آخرین نفس‌هایش را می‌کِشد هم باور نمی‌کنید؟
والله که خدا امتحانِ سختی از «وجدانِ بشر» خواهد گرفت و امان از روزِ شَـــرم و حسرت..

همـزمان با این‌که شما آریاییِ عزیز؛ کفِ صفحاتِ مجازی‌تون دنبالِ سفید کردنِ کارنامهٔ سیاه و کثیفِ اسرائیل‌ هستید و با عکسِ یادگاری بازماندهٔ پهلوی با نتانیاهویِ کودک‌کُش پُز می‌دید؛ در اسرائیل جشنِ پوریم [ایرانی‌کُشی] درحال برگزاریه و به همین مناسبت یه سری عروسک‌ رو به‌جایِ شخصیت‌هایِ ایرانی از تیرچراغِ برق آویزون می‌کنن؛ تا بعد از این‌که ذهن‌هاتون رو خیلی نرم آمادهٔ تسلطِ خودشون کردن؛ به گفتهٔ خودشون با افتخار ایرانی‌ها رو قتل‌عام کنن. به رگِ آریایی‌تون که برنمی‌خوره؟

برایِ من شنیدنِ این حرف‌ها خیلی سخته؛ خیلی سخت. اما اینو می‌ذارم برایِ بزرگوارانی که برایِ انزجار از کثافتی بنامِ اسرائیل [بعد از این‌همه جنایتِ فاحش] همچنان دنبالِ دلیل می‌گردن؛ و بیداریِ وجــدان‌‌شون هم بندهٔ تکذیبیه‌ها و تاییدیه‌هاست.
گویی ابرازِ نفرت از غدهٔ‌سرطانیِ اسرائیل نیازمندِ تاییدِ یک اتفاق تلخ و خاصِ مدنظرِ اون‌هاست؛ و گویی جنایاتِ اسرائیل فقط منحصر به دیروز و امروزه.
اون‌هایی که به‌جایِ همــدلی عمیق و جدیِ رسانه‌ای برایِ تشکیلِ یک موج علیه اسرائیل [که کمترین کارِ فعالین رسانه‌ای‌ست] طبقِ‌ معمول دست به دامنِ حواشی‌ان؛ درحالی‌که اصل چیز دیگه‌ای‌ست!


حرف‌هایِ دکتر عالیا خان، پزشکِ ارشد بالینی در مصاحبه با میدل‌ایست‌مانیتور مبنی بر سابقهٔ «تجاوزاتِ سربازان ارتش رژیم صهیونیستی به زنان فلسطینی» رو بشنوید و ببینید.

آیت‌الله حائری‌شیرازی(ره) می‌فرمود «انسان‌ها باید سال‌ها سرِ کلاس امام‌حسین‌ع بشینن و درس‌آموزی کنن تا بتونن لیاقتِ حضور در کلاس امام‌حسن‌مجتبی‌ع رو پیدا کنن..»
چرا؟ استاد شجاعی خیلی قشنگ بازش می‌کنه؛ می‌گه جنگ و جهاد ساده‌ست؛ شفافه! اما این‌که سر بزنگاه‌هایِ فتنه‌ها بتونی تشخیص بدی که چجوری همراهِ امامت باشی، چجوری از امامت پیروی کنی، چجوری دفاع کنی و چجوری سکوت کنی؛ کارِ هرکسی نیست.

اگه عنصرِ «بصیرت» و «ولایت‌پذیری» رو توی خودت تقویت نکنی؛ درگیر شبهه می‌شی؛ مثل این سکانسِ سریال امام‌حسن [تنهاترین سردار] که سربازهایِ معاویه خونه‌زندگیِ مردم رو آتیش می‌زدن؛ و اعتراف می‌کردن که به ما گفتن لباسِ سربازهایِ ابامحمد رو بپوشید و بگید مارو ابامحمد مأمور کرده؛ وقتی نتونی راست و درست رو تشخیص بدی تویِ سپاه خودی به اختلافات دامن می‌زنی و نهایتاً مخالفت با تصمیمِ امامِ خودت رو چطور ابراز می‌کنی؟ این‌طوری که توی «ساباط» به پای امامِ خودت نیزه می‌زنی..


امامِ مظلومِ مهربانِ ما؛
امامِ بی‌حرمِ غریب؛
حتی در خانه و حتی در بینِ اصحاب!
تولدِ شما مبارکِ ما باشه؛ سایه‌تون بر سرِ ما..
بر سرِ مایی که
همیشه بر سر خوانِ کَرَم شماییم..

کانال‌هایی که در حوزهٔ مقاومت و فلسطین داده‌هایِ خوبی به ذهن‌تون اضافه می‌کنن:

۱) أخ‌في‌الله
۲) محــلّل
۳) تنهایی دسته‌جمعی
۴) اسکرین‌شات

وقتی می‌خواد از جاش بلنــد شه؛ خسته‌ست و جون نداره، دست رویِ زانوهاش می‌ذاره و از تهِ دل می‌گه «یاعلی و بچه‌هاش». جون می‌گیره انگار. جـونِ دوباره و ســه‌باره و چارباره. می‌گـه دوپینگ می‌کنم من، بااین جان‌هایِ نورانی..

تصویرِ بالا ورزشگاه آزادی‌ست که میزبانِ ارادتمندانِ اهل‌بیت در روز میلاد کریم‌اهل‌بیت بود. تصویرِ پایین هم پل طبیعت تهران است؛ به مناسبتِ میلاد امام‌حسن(ع) سفرهٔ افطاری ساده‌ای پهن کرده بودند. هردو تصویر مملؤ از جمعیت است؛ اگر فیلم‌هایِ ورزشگاه آزادی را دیده باشید؛ از قرائت قرآن تا سرود سلام‌فرمانده و نوایِ حیدر حیدر را شنیده‌اید که در ورزشگاه طنین‌انداز شد. پرچم‌های فلسطین و حزب‌الله در کنارِ پرچمِ ایران هم دیده می‌شد. دبیرکل جهاد اسلامیِ فلسطین هم امروز ایران بود؛ تصاویرِ استقبالِ رسمی از او و دیدارش با رهبرِ انقلاب، و حضورش در این تجمع، بار دیگر به «رسانه‌هایِ جهان» نشان داد ایران همواره بزرگترین حامیِ مقاومت در جهان است و از اعلامِ این حمایت اِبایی ندارد.

این تصویرِ همان ایرانی‌ست که در «تقابلِ رسانه» دیده نمی‌شود؛ رسانه اگر منصف باشد؛ این تصاویر پرشکوه را هم دست به دست می‌کند. همانطور که تصویرِ آن چندنفری که پشتِ اتوبوس رونالدو درحال دویدن بودند را به اسم «ایرانی‌بازی» منتشر می‌کردید و با توسل به آن، فرهنگِ ایرانی را تحقیـــر می‌کردید؛ این تصاویرِ زیبا را هم منتشر کنید.

داشتم فکر می‌کردم نه؛ این‌جوری نمی‌شه. باید بشینم مثلِ یک «بنده» شُکرِ نعمت کنم؛ از خانواده شروع کردم تا به جزئیات برسم. خدایا ممنون بابتِ چشم و ابرویی که دادی، بابتِ دندون و زبون و لثه، بابتِ لالهٔ گوش و پردهٔ گوش، بابتِ مِری و نای و معده، بابتِ انگشت و ناخن و بندِ انگشت، بابتِ بطن چپ و راستِ قلب و قدرتِ پمپاژِ خون در قلب، بابتِ شُش‌هایی که بعضیا اِگزوز به دهان سیاهش می‌کنن، بابتِ دماغ و حتی مخاطِ دماغ، بابتِ پلک و مژه‌ها، بابتِ وقت‌هایی که اصلاً نمی‌شمرم چندبار پلک می‌زنم، بابتِ دم و بازدم‌هایی که حواسم بهشون نیست، بابتِ رگ‌ها و خونِ توی رگ‌ها و گلبول‌هایِ سفید و قرمز، بابتِ استخوان و مغزِ استخوان و مفاصل و غضروف‌ها، بابتِ وقت‌هایی که غذا رو می‌جواَم و اصلا نمی‌فهمم کِی زبونم به جویدنِ غذا کمک می‌کنه، بابتِ …
هرچی‌ می‌شمردم تموم نمی‌شد که هیچ! یه چیزی هم از تویِ همهٔ اینا درمیومد و اضافه می‌شد؛ با تک‌تکشون هم یه چیزی هُرّی تهِ دلم می‌ریخت که اسمش رو گذاشتم «شُکر بابتِ تواناییِ شُکر» و «خجالت بابتِ تموم وقت‌هایی که گفتم “خدایا اصلاً می‌بینی منو؟!”»

گر خَلـــق را بُود سرِ ســـودایِ مال و جاه
«آزاده‌مَــرد» را سر و سودایِ دیگر است..


-برایِ مردانی که نام‌شان هشتگ نمی‌شود،
-برایِ مردانی که لابه‌لایِ روزمــرگی‌هایمان؛ نام‌شان گم می‌شود..
«شهید بهروز‌ واحدی»

شبِ معــــــراج
طاهٰا، مرتضی را
در فَلَک می‌جُست؛
ندا آمد؛
«حبیبِ ما! بیا بالا؛
علی‌ع با ماسـت..»