- روزه‌ که نیستی؟
+ چرا. چرا نباشم؟
- چرا باشی؟!
+ چون خدا گفته.
- ول کن بابا، اینا دیگه از مُد افتاده.
+«ياأَيُّهَا الَّذينَ آمَنوا كُتِبَ عَلَيكُمُ الصِّيامُ كَما كُتِبَ عَلَى الَّذينَ مِن قَبلِكُم لَعَلَّكُم تَتَّقونَ» از مُد افتاده؟
- ببین؛ با من عربی حرف نزن.
+ باشه؛ ای افرادی‌که ایمان آورده‌اید! روزه بر شما مقرر شده، همان‌گونه که بر کسانی‌که قبل از شما بودند مقرر شد؛ تا پرهیزکار شوید. بقره ۱۸۳.
- خدا خیلی چیزا گفته؛ کی رعایت می‌کنه؟!
+ اینم یکی از همون هزاران چیزیه که خدا گفته؛ چون ده نفر رعایت نمی‌کنن؛ یازدهمین فرد هم مُجازه رعایتش نکنه؟!
- من‌ نمی‌خوام قانع‌ت کنم که روزه نگیری.
+ البته اول تو ازم پرسیدی؛ پس منم بهت می‌گم اگر یکی سرقت می‌کنه؛ و احکام و قوانین‌ش رو رعایت نمی‌کنه؛ بر من جَوازِ قتل و سرقت صادر نمی‌شه؛ چون اونه که خلافِ حکم و قاعده عمل کرده؛ وگرنه حکم و قاعده تغییر نمی‌کنه.
+ خودِ اسلام‌تون قاعدهٔ خودشو ضایع کرده؛ تو همون قرآن‌تون نوشته روزهٔ مریضی و مسافرت قبول نیست! [باخنده]
- همون خدایی‌که روزه رو بر منِ سالمِ غیرمسافر واجب کرده؛ به منِ بیمارِ مسافر هم - در شرایطی- منع کرده؛ همون خدایی که قاعده رو حکم کرده؛ استثناء بر قاعده رو هم حکم کرده. حالا من می‌تونم بپرســـم شما کدومی؟ بیمار یا مسافر؟
- اصن با شماها نمی‌شه حرف زد!


یکی از دوستام اینو براساسِ یه مکالمهٔ واقعی برام بازگو کرد؛ تا بهم بگه مجهّز بودن به «موقعیت و شخصیت» مانع از این می‌شه که در وضعیت‌هایِ غبارآلود امر به مُنکر بشی.

اگه امروز و دیروز با دیدنِ تصاویرِ تغییرات عمدهٔ انسان‌های مجازی [که با ظاهــر دیگه‌ای معرفی شدن و با تغییراتِ دیگه‌ای معروف شدن] متعجب شدید؛ شاید خوندنِ این متن به‌جا باشه…

من اگر طولِ عمـر هم بخواهم؛ برایِ دیدن رویِ ماه توست، آن روز که آمدنت تیترِ تمام اخبارها خواهد شد؛ آن روز که باورمــندان‌ت از شرق تا غربِ عالَم اشکِ شـوق می‌ریزند و مُنکران‌ت به خود می‌لرزند؛ آن‌ روز بُت‌ها خواهند شکست و بُت‌پرستانِ پنهان‌ در معابد آشــکار خواهند شد؛
تو خواهی آمد و بهار خواهد شد…

وقتِ عـــزیز است؛
العَجـــل یامولای..

چندوقت پیش ویدیوی از علیرضا قربانی دیدم که تویِ یکی از کنسرت‌هاش می‌گه «از شخص اقای وزیر تشکر می‌کنم که مردانه ایستاد تا این کنسرت برگزار شود.»
ماجرا این بوده که عده‌ای تندرو در اصفهان مانعِ برگزاریِ کنسرتی شده بودن که مجوزش صادر شده بود؛ وزیر نمایندهٔ ویژه‌ای به اصفهان فرستاد تا جلویِ این تندروی‌ها رو بگیره و برگزاری کنسرت‌ رو پیگیری کنه.

دیروز هم اصحاب رسانه و هنر با رییس ‌جمهـور دیدار داشتن [از علی نصیریان تا عباس قادری] که بعضی اظهارات‌شون رو تویِ ویدیو می‌بینید؛
یادم افتاد چندسال پیش یک عده واقعاً با شائبهٔ لغو کنسرت‌ها و دیوارکِشی توی خیابون‌ها بر طبلِ دوقطبی می‌زدن؛ یه عده‌ هم واقعاً باور می‌کردن؛ حالا هم یه عده در مجازی به این افراد فحــاشی می‌کنن! به قربانی‌ها و به نصیریان‌ها!
این عده داروغه‌هایِ دیکتاتور؛ از داخل تا خارج.

فَرَبِّی‌أَحْمَدُشَیءٍ‌عِنْدِی‌وَأَحَقُّ ‌بِحَمْدِی

این خدای من،
به راستی ستایش‌برانگیز است،
به راستی که محبوبی به خوبیِ او نیست
و او معشوق‌ترینِ من است…

-دعای ابوحمزه ثمالی
-ترجمه سیدمهدی‌شجاعی

خدایا!
عـــلایقِ مارو
به سمتِ سلایقِ خودت
هدایت کن..

•بیو‌یِ‌ یکی‌ازشما.

یه خواهر و برادرِ نابینا اومده بودن برنامهٔ محفل؛ برادر حافظِ ۵ جزء قرآن و خواهر حافظِ کلِ قرآن. چجوری؟
مادر کارِ سوزن‌دوزی انجام می‌دن و با همین پولِ سوزن‌دوزی یه گوشی برای دخترخانم می‌خرن و ایشون از همین طریق تونستن قرآن رو حفظ کنن. از استان سیستان بلوچستان.

این باشه این‌جـا؛ برایِ منی که در عینِ صحّــت و سلامتی؛ غُرغُر‌هام سرِ خدا و دینِ خدا سرجاشـه و سالی یه بار هم نمی‌رم سراغِ فهمِ کتابی که اعجازِ زندهٔ ماندگارِ پیامبرِ منه.
این باشه این‌جا؛ تا ببینم بالاخره کِی از روو می‌رم..

این‌روزها دعا می‌کنم خدا مرا از مدعیانی قرار ندهد که به اقتضایِ موضوع گاهی قاضی‌القُضات می‌شوند و گاهی وکیل الوکلاء؛ گاهی در کسوتِ استادی می‌نشینند و گاهی شاگردی کوچک؛ ولی جاهل به دیگر زوایایِ پنهانِ موضوع آبروی دیگران را انگار که توپِ فوتبال باشد؛ این‌سو و آن‌سو پاس می‌دهند. غافل از این‌که برایِ بی‌خبران؛ گاهی سکوت نجات‌بخش‌تر است تا تکرارِ طوطی‌وار؛ آن هم جهت خالی نبودنِ عریضهٔ صفحاتشان.

فرق ندارد. انقلابی‌نما، مذهبی‌نما یا روشنفکرنما.
عاقبتِ ترسناکی‌ست.

وقتی بچه‌ بودم یک‌بار به جمکران رفته بودیم؛ به خادم گفتم «ببخشید اقا! ضریح کجاست؟ کجا رو باید زیارت کنیم؟» خندید و گفت «عزیزم این‌جا که حرم نیست؛ مسجده. ضریح برای کَسیه که از دنیا رفته؛ شهید شده. اما امام‌زمان زنده‌ن؛ بینِ ما هستن. یه روز برمی‌گردن.»
از همان‌موقع هروقت خستگی تا گلوم بالا می‌آمد و چشم‌هام پُر می‌شد و کِرِختی به جانم می‌افتاد؛ صدایی تویِ گوشم می‌گفت «امام‌زمان بینِ ماها هستن‌. یه روز برمی‌گردن..»