از این درد بمیریم رَواست…

موقعِ افطار؛ وقتی الله‌اکبرِ اذان رو می‌شنوی؛ توی این دنیایِ مُفتخر به بی‌ارزشی؛ وقتی می‌خوای روز و روزهٔ امروزت رو باز کنی؛ بگو به نیتِ اون همیشه‌ یارِ غایبِ همیشه‌حاضری که قلبش از دلتنگ نشدن‌هایِ منِ بی‌معرفت و از غصه‌هایِ این امّت دردمنده؛
أَمَّنْ یجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَیکشِفُ السُّوءَ..

نمی‌خواد همه‌چیز رو در قالبِ قانون ببینید که برایِ مبارزه با اون «قانون» قبح‌شکنی کنید. یک‌بار تلاش کنید مسائل رو از منظرِ اخلاق ببینید.

اخلاقیات ایجاب می‌کنه جلویِ فرد روزه‌دار حفظِ حرمت کنید؛ نه این‌که کفِ خیابونی که احتمالاً افرادِ زیادی روزه هستن؛ عامدانه آب معدنی رو سر بکِشید و ساندویچ گاز بزنید. یا در فضایِ مجازی خودتون صراحتاً اعلام کنید که برایِ تحقیرِ روزه‌داری عکسِ غذا اپلود می‌کنید. به اون فردِ روزه‌دار آسیبی وارد نمی‌شه چون اساساً دلیلِ روزه‌داری‌ش با این مسائل زیرسوال نمی‌ره؛ بلکه این کار خودِ شما رو زیرسوال می‌بره. اخلاقیات ایجاب می‌کنه واگنِ مخصوصِ خانم‌ها؛ واقعاً مخصوصِ خانم‌ها بمونه تا اون خانم‌ها از نگاهِ مستقیم شما در اون محیط معذب نشن؛ نه این‌که بابتِ این‌که اون خانم صرفاً به حضور شما در واگنِ مخصوص خودش معترض بوده؛ بهش فحش بدید و کثافت خطابش کنید و بعدش فکر کنید که مبارزه کردید. اخلاقیات ایجاب می‌کنه برای حضور در یک مکانِ مذهبی «حرمت» نگه دارید؛ نه این‌که چون از ورودِ شمایی‌که حجاب نداشتید به اون مکانِ مذهبی جلوگیری شده؛ فحاشی کنید و با افتخار فیلمش رو به مَنوتو ارسال کنید تا بقیهٔ بی‌اخلاق‌‌ها، شما رو بابت این روشِ مثلاً مبارزاتیِ تشویق کنن.

همهٔ این‌ها نشون می‌ده شما انسانِ ضداخلاق و بی‌اخلاقی هستید؛ و این بی‌اخلاقی صرفاً خودِ شما رو «حقیر» می‌کنه؛ البته احتمالاً همین بی‌اخلاقی رو جایِ اخلاقیات جا خواهید زد.

شب‌رَوان مستِ ولایِ تو علی‌ع
جانِ عالَــم؛ به فدایِ تو علی‌ع

بسم رب‌العشق

به مناسبت نزدیکی به ایام عید نوروز، تمایل داشتیم برای دو پدر مهربان، عیدیِ مطلوبی جمع‌آوری نماییم و دل آن‌ها را شاد نماییم. اگر همه‌مون دست به دست هم بدهیم و نفری پول یک بستنی را کنار بگذاریم، می‌توانیم دل‌های دو خانواده را به زیبایی شاد کنیم.

رفقا همت کنید تا به مانند همیشه بتونیم کار مفیدی انجام دهیم.

(سهم هرکس هزار تومان تا هرچقدر که دوست دارید)

بعد تقدیم عیدی به عزیزان، مستندات جهت شفاف‌سازی نیز تقدیم خواهد شد.

شماره کارت :
6037998206458142
(محمد کرمی‌نیا - بانک ملی)
.

علامتِ قبولی روزه در ماهِ رمضان؛
از کجا بدونیم روزهٔ ما مورد قبول واقع شده و صرفاً یک گرسنگی و تشنگیِ معمول نیست؟
احساسِ ضعف و گرسنگی؛ طبیعتِ روزه‌ گرفتنه؛ اون‌چه که فلسفهٔ روزه رو از یک رژیمِ معمولی متمایز می‌کنه؛ در نحوهٔ کنترل شهوات و رذایلِ اخلاقیِ خود ماست؛ همون‌هایی‌که بهش واقف هستیم و گاهی غرق در غفلت به داشتنِ اون‌ها افتخار می‌کنیم؛ درحالی‌که هنـر و هدف؛ کنترل اون‌هاست.

از شهید مطهری(ره) بشنوید.

- روزه‌ که نیستی؟
+ چرا. چرا نباشم؟
- چرا باشی؟!
+ چون خدا گفته.
- ول کن بابا، اینا دیگه از مُد افتاده.
+«ياأَيُّهَا الَّذينَ آمَنوا كُتِبَ عَلَيكُمُ الصِّيامُ كَما كُتِبَ عَلَى الَّذينَ مِن قَبلِكُم لَعَلَّكُم تَتَّقونَ» از مُد افتاده؟
- ببین؛ با من عربی حرف نزن.
+ باشه؛ ای افرادی‌که ایمان آورده‌اید! روزه بر شما مقرر شده، همان‌گونه که بر کسانی‌که قبل از شما بودند مقرر شد؛ تا پرهیزکار شوید. بقره ۱۸۳.
- خدا خیلی چیزا گفته؛ کی رعایت می‌کنه؟!
+ اینم یکی از همون هزاران چیزیه که خدا گفته؛ چون ده نفر رعایت نمی‌کنن؛ یازدهمین فرد هم مُجازه رعایتش نکنه؟!
- من‌ نمی‌خوام قانع‌ت کنم که روزه نگیری.
+ البته اول تو ازم پرسیدی؛ پس منم بهت می‌گم اگر یکی سرقت می‌کنه؛ و احکام و قوانین‌ش رو رعایت نمی‌کنه؛ بر من جَوازِ قتل و سرقت صادر نمی‌شه؛ چون اونه که خلافِ حکم و قاعده عمل کرده؛ وگرنه حکم و قاعده تغییر نمی‌کنه.
+ خودِ اسلام‌تون قاعدهٔ خودشو ضایع کرده؛ تو همون قرآن‌تون نوشته روزهٔ مریضی و مسافرت قبول نیست! [باخنده]
- همون خدایی‌که روزه رو بر منِ سالمِ غیرمسافر واجب کرده؛ به منِ بیمارِ مسافر هم - در شرایطی- منع کرده؛ همون خدایی که قاعده رو حکم کرده؛ استثناء بر قاعده رو هم حکم کرده. حالا من می‌تونم بپرســـم شما کدومی؟ بیمار یا مسافر؟
- اصن با شماها نمی‌شه حرف زد!


یکی از دوستام اینو براساسِ یه مکالمهٔ واقعی برام بازگو کرد؛ تا بهم بگه مجهّز بودن به «موقعیت و شخصیت» مانع از این می‌شه که در وضعیت‌هایِ غبارآلود امر به مُنکر بشی.

اگه امروز و دیروز با دیدنِ تصاویرِ تغییرات عمدهٔ انسان‌های مجازی [که با ظاهــر دیگه‌ای معرفی شدن و با تغییراتِ دیگه‌ای معروف شدن] متعجب شدید؛ شاید خوندنِ این متن به‌جا باشه…

من اگر طولِ عمـر هم بخواهم؛ برایِ دیدن رویِ ماه توست، آن روز که آمدنت تیترِ تمام اخبارها خواهد شد؛ آن روز که باورمــندان‌ت از شرق تا غربِ عالَم اشکِ شـوق می‌ریزند و مُنکران‌ت به خود می‌لرزند؛ آن‌ روز بُت‌ها خواهند شکست و بُت‌پرستانِ پنهان‌ در معابد آشــکار خواهند شد؛
تو خواهی آمد و بهار خواهد شد…

وقتِ عـــزیز است؛
العَجـــل یامولای..

چندوقت پیش ویدیوی از علیرضا قربانی دیدم که تویِ یکی از کنسرت‌هاش می‌گه «از شخص اقای وزیر تشکر می‌کنم که مردانه ایستاد تا این کنسرت برگزار شود.»
ماجرا این بوده که عده‌ای تندرو در اصفهان مانعِ برگزاریِ کنسرتی شده بودن که مجوزش صادر شده بود؛ وزیر نمایندهٔ ویژه‌ای به اصفهان فرستاد تا جلویِ این تندروی‌ها رو بگیره و برگزاری کنسرت‌ رو پیگیری کنه.

دیروز هم اصحاب رسانه و هنر با رییس ‌جمهـور دیدار داشتن [از علی نصیریان تا عباس قادری] که بعضی اظهارات‌شون رو تویِ ویدیو می‌بینید؛
یادم افتاد چندسال پیش یک عده واقعاً با شائبهٔ لغو کنسرت‌ها و دیوارکِشی توی خیابون‌ها بر طبلِ دوقطبی می‌زدن؛ یه عده‌ هم واقعاً باور می‌کردن؛ حالا هم یه عده در مجازی به این افراد فحــاشی می‌کنن! به قربانی‌ها و به نصیریان‌ها!
این عده داروغه‌هایِ دیکتاتور؛ از داخل تا خارج.

فَرَبِّی‌أَحْمَدُشَیءٍ‌عِنْدِی‌وَأَحَقُّ ‌بِحَمْدِی

این خدای من،
به راستی ستایش‌برانگیز است،
به راستی که محبوبی به خوبیِ او نیست
و او معشوق‌ترینِ من است…

-دعای ابوحمزه ثمالی
-ترجمه سیدمهدی‌شجاعی