«بدترین افراد کسی است که آخرتِ خود را به دنیایش بفروشد و بدتر از او آن کسی خواهد بود که آخرتِ خود را برایِ دنیایِ دیگری بفروشد.»

-پیامبـــرِ نازنینِ ما فرمودند.
-من‌لایحضره‌الفقیه، ج۴، ص۳۵۳.

آقاسید! عارضم خدمتِ شما که…
این چند دقیقه بهونه‌ شد که بگم ما خیلی بهت مَدیونیم؛ بعضی‌هامون دیر فهمیدیم، بعضی‌هامون هنوز نفهمیدیم، بعضی‌ها نذاشتن بفهمیم. همینا حرف هم بارِمون می‌کنن، فدایِ سرت. نه! فدایِ دستت.
چی می‌خواستم بگم؟
آهان یادم اومد؛
پررو ابالفضلی باهاتیم؛
یه وقت پَکَــر نشی‌ها…

تصویری از گرسنه جان دادنِ انسان‌ها دارید؟ از جان دادنِ کودکانی که پدرها و مادر‌هایشان شاهدِ نحیف و بی‌جان شدن‌شان بودند؛ اگر پدر و مادری برایشان مانده باشد…
غمِ غزه فرایِ تصوراتِ ماست؛ آنچه ما می‌نویسیم و می‌خوانیم را آنها زندگی می‌کنند؛ آن تصاویری که ما دلش را نداریم منتشر کنیم؛ شبانه‌روز مقابلِ چشم‌هایشان اتفاق می‌افتد. بدن‌ها بی‌جان، لاغر، نحیف و گرسنه، صدای بمب می‌پیچد و بچــه‌‌ها -اگر به بزرگسالی برسند- با ترومایِ جنگ زندگی خواهند کرد؛ چُنان‌که امروز می‌لرزند و می‌گریند و قالب تُهی می‌کنند از ترس؛ خبرها را خوانده‌اید؟ اگر مثلِ من دلِ انتشار تصاویرش را ندارید. نوشته‌اند چندین کودک از ترسِ بمباران قالب تُهی کردند و چندین کودک لرزیدند. نوشته‌اند دیروز روزِ جهانی زن بود ولی برایِ ۶۳ زنی که بطور میانگین در فلسطین شهید می‌شوند؛ کسی عاملان را تحریم نمی‌کند و کسی یقه‌ای پاره نمی‌کند. مگر «حقِ حیات» در دستهٔ حقوقِ عامهٔ زنان جا نمی‌شود؟! نوشته‌اند به آن کودکی که بیمار بود، دارو و غذا نرسید و گرسنه جان داد. لاغر و زرد و بی‌جان. نوشته‌اند مجبورند نوزادان را قطع‌عضو کنند تا آن مجریِ صهیونیستی بر سرِ وحشی‌گری با اربابِ امریکایی‌‌اش رقابت کند و بگوید «نسل‌کشی؟! ما در چهارماه فقط ۳۰ هزار نفر را کُشته‌ایم!»
برایِ فردایِ تاریخ نوشته‌اند..

ولی من دیگر زورِ دستم نمی‌رسد به نوشتن؛ عَجز و استیصال‌م نمی‌گذارد، شما که دل‌هایتان وصل است، برایِ آمادگیِ آمدنِ آن تنها منجی و احیاگرِ این انسانیتِ مُرده، طوری دعا کنید که قلب‌هایتان با تمامِ وجود باور کند «او تنها درمانِ دردهایِ بشریت است..»

تویِ مفاتیح‌ به نقل از ابن‌خالویه اومده «مناجات شعبانیه، مناجاتِ امیرالمومنین و ائمه علیهم‌السلام است که در ماهِ شعبان می‌خواندند»

شروع به خوندنِ دعا می‌کنی؛ به جایی از مناجات می‌رسی که نوشته «خدایا اگر در دوزخ‌م افکنی؛ به دوزخیان می‌گویم که دوستت دارم..»

و از تصورِ این‌که امیرالمومنین(ع) این‌طور با خدایِ خودش در شب‌هایِ همین ماهِ شعبانی که تو به راحتی از دستش دادی؛ مناجات می‌کردن شرمنده می‌شی و یواشکی زیرِ لب زمزمه می‌کنی:
«خدایا! این “من” رو تویِ معاشرتِ منِ هیـــچ؛ با خودت که همــه‌چیزی و هیچ‌چیـز بی‌تو معنا ندارد؛ به خاک‌م بنداز و بی‌غرورم کن..»

مرزِ شوخی و بی‌حرمتی خیلی باریکه؛ دقیقاً مثلِ مرزِ رُکی؛ و فقدانِ شعورِ معاشـرت. به هر قیمتی خنده نگیرید.

امروز استادی ‌گفت از خدا عمرِ باعزّت بخواین تا بمونید، خدمت کنید و گره وا کنید. گفتیم اخه عمرِ زیاد فایده‌ش چیه؟!
گفت از خدا توفیــق بخواین، عملِ خیر و نیتِ خِیر بخواین. آدمیم و پُرِ خطا، از خدا بخواین بهتون فرصتِ جبران بده؛ این دعا تو مفاتیح هست؛ بگردید پیداش کنید. بعدِ هر نماز برایِ امام‌تون‌، رهبرتون، خودتون و عزیزان‌تون بخونید..

خب الان این چه فازیه؟! چرا اینجــوری‌اید؟!
طرف استوری گذاشته:
«درود بر مردمِ سلیطهٔ ایران»

چرا اون چیزی که دلت می‌خواست باشی و منتظرِ بهونه بودی تا هشتگش کنی به ما نسبت می‌دی؟!
از من یک بی‌ناموســم و «پدسگ فحـش نیست» رسیدیم به افتخار بر سلیطگی و بی‌غیرتی :))

چرا این خودفعال‌پندارهایِ مبارز گندِ همه‌چیو درمیارن؟!

این دیالوگِ معرکهٔ سریال درچشم‌باد هست:
«دشمن نِفـــاق انداخت؛
رفیقِ جاهل از پشت خنجر زد.»

و من این روزها این جمله رو این‌طور تعبیر می‌کنم:
دشمن نفــاق انداخت؛
دوستانِ جاهل به جانِ هم افتادند..

زندگی‌پس‌از زندگی امروز
یادتون نره!

شبکهٔ چهار | ساعت ۱۷.

گناهانی که بندگان خدا نمی‌بینن اما خدا چرا...

تجربه‌گر میگه درب‌های نوشابه رو چکش‌کاری می‌کردیم و به یه آدم کم/نابینا می‌دادیم به‌جای سکه و ازش خرید می‌کردیم.

خدا می‌بینه دوستان خوبم؛
فکر نکنید اگه سر بقیه رو شیره بمالید خیلی زرنگید. فکر نکنید اگه پشت سر بقیه حرف میزنید خیلی خفنید. عالم محضر خداست...

ماهِ قشنگِ بچگی‌هام؛
ماهِ بیـدار شدن‌هایِ یواشکیِ بچگی؛
ماهِ روزه‌های کله‌گنجشـــکی بچگی؛
ماهِ خوابیــــدن‌هایِ شبیهِ عبــادت؛
ماهِ نفــس‌کشیدن‌هایِ شبیهِ ذکـــر؛
ماهِ نماز صبح‌هایی که قضا نمی‌شه؛
ماهِ «اللّٰهُمَّ‌إِنِّى‌أَسْأَلُكَ‌مِنْ‌بَهائِكَ‌بِأَبْهاه..»
ماهِ چَشم گفتن‌های واقعی!
ماهِ مهمونیِ میزبـانِ واقعی؛
ماهِ نفــــس تازه کردنِ روح؛
ماهِ تزریــقِ خونِ تازه به رگ؛
ماهِ روزهٔ دل و زبون و چشم؛
ماهِ تمرینِ بندگی؛
ماهِ غـل و زنجیرِ شیطون؛
ماهِ ذوق و شـــوقِ افطار؛
ماهِ ماه!
ماهِ آه…
ماهِ نـور!

چقـــدر خوش اومدی،
چقدر به موقع اومدی؛
دلم برات تنگ شده بود..

برایِ «علی»
و برای هلال اولِ رمضان…

بنظرم از علی‌ع گفتن و از علی‌ع نوشتن؛ زیباترین کارِ ممکنه. و در خورِ علی‌ع نوشتن زیباتر. بخونید.

این‌که همچنان شاهد اتفاقاتی هستیم که بدونِ در نظر گرفتنِ باقی زوایا، ما رو تبدیل به یک قاضیِ جاهلِ با اعتماد‌ به‌ نفس بالا می‌کنه که بلافاصله حکم صادر می‌کنه؛ عجیب و خطرناکه.
ویدیوی درمانگاه قم که اینترنشنال منتشر کرده رو چندین‌بار دیدم تا بیام این‌جا غر بزنم و امتیازِ این مرحله رو از دست ندم. اما چند سوال برام پیش اومد.

قبل‌ش می‌خوام بگم حالا که بازارِ صدورِ حکم‌های مجازی بر اساسِ تیتر مغرضانهٔ ویدیوی اینترنشنال داغه؛ از این زاویه هم ویدیو رو ببینیم [رویِ لینک بزنید] به‌هرحال ما جاهل به زوایایِ اصلی ماجرا هستیم؛ طبق معمول یه سری هم با ادعایِ عکس گرفتنِ این اقا به استقبالِ هشتگ‌ها رفتن؛ ولی آیا احتمال دیگه‌ای وجود نداره؟

۱) این فیلمِ ضبط شده توسطِ دوربین ‌مداربسته چطوری به اینترنشنال رسیده؟! تاجایی‌که می‌دونم انتشارِ محتوای این دوربین‌ها نیاز به مجوز داره و هرکسی هم بهش دسترسی نداره.
۲) تیترِ اینترنشنال اینه «حمله به زنی که..» طبقِ این ویدیو؛ دقیقاً چه کسی به چه کسی حمله می‌کنه؟ اون خانمی که جیغ می‌زنه و جوری فحش می‌ده که اینترنشنال هم سانسورش می‌کنه و می‌گه «من روانی‌تر از این حرفام»؛ یعنی مورد حمله قرار گرفته؟! از طرفی بینِ اخبار اینترنشنال برای اثبات ادعا؛ نوشته «مردم اخوندِ متجاوز(!) را فراری دادند» و با همین تیتر فکر مخاطب رو جهت می‌ده. درحالی‌که طبق ویدیو یه خانمی گوشی این اقا رو از دستش می‌گیره و این اقا هم دنبالِ گوشی‌ش می‌ره.
۳) به فرضِ اثباتِ این‌ ادعا این اقا عکس گرفته؛ چرا اینترنشنال تا قبل‌ از فیلم‌هایی که هنجارشکن‌ها تحتِ عنوان «ایجاد شرمساری» از بقیه می‌گرفتن حمایت می‌کرد و اتفاقاً اون‌هارو پخش می‌کرد و آسیبی به حریم شخصیِ افراد وارد نمی‌شد؛ اما الان نگرانِ فیلم گرفتنِ این اقا شده و پشتِ سرهم تحلیل ارائه می‌ده و کارشناس دعوت می‌کنه؟! [البته چراش رو می‌دونم]
۴)چرا مُبدعینِ «دوربینِ من، سلاحِ من» که به اون پیرزن تویِ مترو که معترض به حضور آقایان در واگنِ خانم‌ها بود هم رحم نکردن؛ یا در راهپیمایی حامیانِ غزه در لندن از علی‌علیزاده فیلم گرفتن ‌و جلوی بچه‌ش بهش فحاشی کردن؛ یا از خانم‌هایی که به جام‌جهانی برای حمایت از تیم‌ملی رفتن عکس گرفتن و زیرش نوشتن «پتیاره شناسایی شود.» همزمان با رونمایی از مجسمهٔ مهساامینی در فرانسه؛ الان معترضِ این عملِ متقابل شدن و اونو نقضِ حریم‌خصوصی می‌دونن؟ چرا با ویدیوهایی که سابقاً توسطِ مخالفین گرفته و منتشر می‌شد؛ این موج‌ها علیه کسی که فیلم رو گرفته شکل نمی‌گرفت؟
۵)این سوال رو از اونایی می‌پرسم که در همه‌حال قاضی‌القضات‌های یک‌طرفه‌ن؛ نقضِ حریم خصوصی درست نیست؛ نقضِ قانونی که پروتکلِ پوششی رو شامل می‌شه درست و قابل‌دفاعه؟ چرا این «آزادی در هر عمل» هم یک‌طرفه‌ست؟! اگر هرچیزی باید از طرُقِ قانونی طی بشه؛ عمل به کدوم قانون؟! همهٔ قوانین یا بعضی از قوانین؟!
۶) در نهایت چطور با یک ویدیویِ سه دقیقه‌ای منتشره توسطِ اینترنشنال که سابقهٔ دروغِ سی‌تی‌ اسکنِ مهساامینی رو هم داره [که پزشکِ معتمد خود این شبکه به این دروغ اعتراف کرد] همچنان حکم صادر می‌کنید؟


من نمی‌دونم موضعِ مقامِ قضایی دربارهٔ ثبت گزارش از کشفِ حجابِ علنی چیه؛ از طرفی چندتا پیامِ غیرمنصفانه دریافت کردم و لازم بود سوالاتم رو بنویسم.
در نهایت مقامِ رسمی و قضایی باید اظهارنظر کنه؛ و معتقدم [به فرضِ اثبات] ما در مقامِ دفاع از اینطور عمل‌ها نیستیم؛ اما می‌تونیم بپرسیم که در کنارِ همهٔ سوالات بالا؛ دلیلِ چرخش ناگهانی لاشخورها که سابقاً طوری دیگه‌ای افکار عمومی رو جهت‌دهی می‌کردن و حالا طورِ دیگه؛ چیه؟!

بگذریم…
از این روزمرگی‌هایی که شبانه‌روز روی جسم و روحِ‌مون چنبره زده و راهِ نفس رو گرفته و خبر نداریم دلیلِ خفگی‌هامون چیه!

پیشنهاد می‌کنم برایِ ماه‌مبارک؛ نرم‌افزار «قرآن هادی» رو داشته باشید و از اون طــریق قرآن بخونید. ترجمهٔ صوتی هم داره که اگه فرصت کنید گوش بدید چه بهتر.با تجویدِ عبدالباسط و ترجمه؛ صدایِ قادرپناه گوش بدید و پرواز کنید.

خبرِ خوب این‌که حدود چهل دقیقه مونده به اذانِ صبح به افق تهران؛ استاد غلامـی مهمــونِ شبکهٔ افق هستن؛ با موضوع «تکبّر»

پارسال موضوع غیبت بود. مباحث خیلی جذابه؛ از دستش ندید چون بعدش می‌فهمیم حسابمون با کرام‌الکاتبینه :))

تجربه‌گرِ این قسمت انقدر قشنگ داره جایی که ازش رد شده رو توصیف می‌کنه و برقِ چشم‌هایِ عباس موزون؛ که اشک‌مون دراومد از تویِ این قفسِ دنیا بودن…

تجربه‌گر می‌گه برادرم رفت کهف‌الشهدا و خودش رو انداخته بود رویِ قبور که داداشم داره می‌میره!
می‌گه من اون شهدا رو دیدم که ایستادن بالایِ سر قبرشون؛ خندون بودن. چفیه داشتن.

اشکِ من چرا میاد؟
یادِ خودم افتادم که چندسال‌پیش، جوری کارم گره افتاده بود و جوری راهِ نفس‌م تنگ شده بود که چهل روز رفتم کهف‌الشهدا و التماس کردم؛ و روزِ آخر که ناامید شده بودم بهشون گفتم «شما رو به حضرتِ زهرا..»
ناامید شدم برگشتم؛ هنوز به خونه نرسیده بودم که یه پیامک برام اومد با این محتوا که اون مشکلِ عجیب دوماهه حل شد. مدیون بودم؛ مدیون‌تر شدم.