چندوقت پیش که تصاویر و بنرهایِ شهدا رو تو خیابون نصب کرده بودن؛ یکی با خنده گفت «دیدی اونورو؟! دوتا جوونِ جَسور با برف زدن تو بنرِ اون شهیده! حال کردم دمشون گرم» رفتم ببینم آدرسی که از بنر داده بود متعلق به کدوم شهید بود؛ دیدم تصویر شهید احمدی‌روشن؛ دانشمندِ هسته‌ای ترور شده‌‌‌ست که در دانشگاه شریف تحصیل کرده بود.

بهانه‌ای بود تا حمایتِ حامیانِ زن‌ زندگی ‌آزادی رو از نخبگانِ فحاشِ دانشگاه شریف رو مرور کنم؛ که شعارهای نخبگانی‌شون با انگشتِ وسط و فحاشیِ ناموسی همراه بود؛ اون‌هایی‌که اهانت‌کنندگان به شهیدِ دانشمند هسته‌ای رو «جسور» می‌دونن؛ همون‌هایی‌ان که با پنهان شدن پشتِ اسمِ مریم میرزاخانی؛ چشم رویِ رشدِ سواد زنان از ۲۴٪ به بالای ۹۸٪ در طیِ چهل‌سال می‌بندن و جمهوری ‌اسلامی رو پسرفتِ علمی متهم می‌کنن و با استوری کردنِ عکس‌های فُکُل کراواتیِ محمدرضا پهلوی؛ قربون صدقهٔ برندِ لباسش می‌رن و اصلاً معتقدن همین کراواتِ زیباست نشانِ آدمیت و این آخوندا اومدن با عمامه‌هاشون مانعِ پیشرفتِ ما شدن؛ پس راهِ چاره پَروندنِ عمامهٔ آخوندها و رنگ قرمز پاشیدن رو تندیسِ حافظ و سعدی‌ه؛ چون اخوند بودن، ولی قرآن سر هفت‌سین نمی‌ذاشتن تا فرهنگِ عرب اخوندی بهمون نفوذ نکنه؛ به‌جاش دیوان حافظ می‌ذاشتن که می‌گفت «قرآن زِ بَر بخوانی در چارده روایت».

پس تو نخبه‌ای مثلِ پروفسورسمیعی هم باشی، کراوات بزنی و شیک و پیک بپوشی؛ تو کنسرتِ اِبی هم بری بالایِ سِن؛ اگه همراهِ این جماعتِ کُندذهنِ ویرانگر نباشی، تورو هوو می‌کنن؛ و تو نمی‌تونی مانعِ بروز فقرِ فرهنگی‌شون بشی، چون این دیکتاتورهای به قدرت نرسیدهٔ همیشه طلبکارِ خودتحقیر؛ فقرِ فرهنگی رو عاملِ روشنفکری می‌دونن و اگر ذره‌ای قدرت داشتن؛ تمامِ کتبِ اسلامی و علمیِ نوشتهٔ مسلمانانِ پیشگام در علوم رو آتش می‌زدن؛ شاید تنها فرقِ این ویرانگران با قومِ مغول؛ در مدلِ بَزک کردن‌هاشون باشه.

مردمِ شریفِ ایران؛
به فرمایشِ ولی‌فقیه، جهـــادتون مَقبول..

-از «دوست» یک اشارَت..

از حرم که میای بیرون؛ دوباره شروع می‌شه روزمرگی‌زدگی‌ها و بدوبدوها و عجله کردن‌ها. با عجله زندگی کردن‌ها و در لحظه نبودن‌ها و تعلّقِ‌خاطر داشتن‌ها به فانی‌ترین چیزها. ما که برگشتیم به روزمرّگی و دلتنگی. ولی خوشا بحال خادمینِ حرم.

از بزرگترین آفت‌هایِ جبههٔ انقلاب [نه خودِ انقلاب] انشقاق و چند دستگیه. ۵ روز از انتخابات می‌گذره و ما همچنان شاهدِ حرف‌هایی از جنسِ «افشاگری» [به قول خودشون] هستیم. این از اون بد می‌گه؛ اون از این آتو می‌گیره. این به اسمِ حزبِ اون گیر می‌ده؛ اون‌ یکی که کلاً کارش اینه بگرده ببینه تو زوایای پنهان زندگی شخصیِ این چه چیزی برای رسوایی هست همونو بولد ‌کنه. بعضی‌هام به هر قیمتی دنبالِ بیرون‌ کردنِ افراد از این جبهه‌ان. معمولاً هم تو توییتر انجام می‌شه؛ بستری که داخلش گروه‌هایِ فعالِ ضدانقلاب می‌تونن مستقیماً از این چنددستگی‌ها کره بگیرن.

نتیجه؟!
باز شدنِ پرونده‌هایِ متعددِ بی‌مدرکِ بی‌فرجام تو ذهنِ مخاطب و در نهایت خدشه‌دار کردنِ اعتماد عمومی.
بعضی از بزرگواران به‌کل فراموش کردن هدف چیه؟! برایِ ایرانِ اسلامی؛ یا علیهِ ایرانِ اسلامی؟! به فرمانِ ولی‌فقیه یا علیهِ فرمان ولی‌فقیه؟!

•این خبرِ جالبِ خوب رو امروز خوندم؛
بیمارانِ پروانه‌ای به دلیلِ تحریم‌های غرب؛ به ویژه امریکا [که منجر به جلوگیری از فروش داروهایِ بیماران پروانه‌ای توسط یک شرکت سوئدی شده] علیه امریکا در شعبه ۵۵ دادگاه حقوقیِ روابط بین‌الملل تهران شکایتی طرح کردن؛ با پیگیری‌های انجام شده در نهایت این دادگاه دستورِ توقیف محمولهٔ نفتی کشتی امریکایی در خلیج‌فارس رو صادر کرد و این محموله توقیف شد؛ ارزش این محمولهٔ نفتی بیش از ۵۰ میلیون دلار برآورد شده.


•این خبر‌ها رو هم در چند روزِ گذشته خوندم؛
-قوه قضاییه.
دیروز دو فرزند معاونِ اول دستگاه قضایی ایران به اتهامِ پولشویی و اعمال نفوذ در ‌پرونده‌ها توسط قوه قضاییه محاکمه شدن. به گفتهٔ نماینده دادستان؛ متهمان مجموعه‌ای رو برایِ اعمال نفوذ در پرونده‌های کلان اقتصادی تشکیل داده بودن و با سواستفاده از افرادِ صاحب‌منصب؛ وجوهی رو دریافت می‌کردن.

-قوه قضاییه.
با پیگیری قوه قضاییه و سازمان اطلاعات سپاه؛ مبلغ یک میلیارد و ۹۷۶ میلیون و ۵۰۰ هزار یورو مربوط به پروندهٔ بابک زنجانی [بدهی‌ها و مازادِ بدهی‌ها] شناسایی و به بیت‌المال برگشت؛ خبری که کمتر بهش پرداخته شد. مجموعه‌ای از این اقدامات ثابت می‌کنه که فساد در جمهوری‌اسلامی سیستماتیک نیست؛ «فساد» وجود دارد؛ اما «مبارزه با فساد» هم وجود دارد؛ پس اساساً سیستم فاسد نیست. به همین خاطر تخلفاتِ مالی مثل چای‌دبش توسطِ خودِ دولت شناسایی، رسانه‌ای، و به قوه قضاییه گزارش داده می‌شه.


موضوعِ مهــم اینه که هرکدوم از این اقدامات در هر کشورِ دیگه‌ای اتفاق میفتاد؛ رسانه‌هایِ داخلی و خارجی شبانه‌روز بهش می‌پرداختن؛ اما برایِ ما فساد و اخبارِ منفی سوژهٔ همیشه پررنگِ رسانه‌هاست؛ ولی اخبار مربوط به مبارزه با فساد؛ و اخبارِ خوب؛ جاش در گوشهٔ انتهاییِ صفحه‌ست‌!

رنجی که از دعواهایِ حزبی، و ضعفِ رسانهٔ داخلی می‌بَریم…

امروز برایِ اولین‌بار رفتم خونهٔ زن‌داییم [همسرِ عمران‌داییم] و معنیِ عشق رو انگار به چشم دیدم. رفت کیفِ مخصوص یادگاری‌های دایی رو اورد و قبل‌ش گفت «اقا عمران بیا ببین کی اومده؟! خواهرت و خواهر‌زاد‌ه‌ت اومدن…» عکس‌ها و یادگاری‌هایِ دایی رو نشون‌مون داد. عقدشون رو اقای خامنه‌ای خونده بود؛ یکی از عکس‌ها نصفه بود؛ گفت عمران این رو قیچی کرده؛ قسمتی که من تو عکس بودم رو با خودش برده بود گذاشته بود تویِ جیبش، شبِ عملیات…
عاشقانهٔ واقعی در دل جنگ.
بعضی عاشقانه‌ها اصالت داره؛ بویِ حقیقت می‌ده، بویِ واقعی‌بودن.

بنظـرم یکی از بهترین روش‌های امر به معـروف ‌و نهی‌ از منکر رو اقای موزون داره اجـرا می‌کنه توی زندگی‌پس‌از زندگی. برگرفته از واقعیت؛ تاثیرگذار و بدونِ قضاوت.
جوری که هزاران نفر از خودکشی منصرف می‌شن؛ قوه‌قضاییـه نامه می‌زنه و می‌گه با این برنامه بینِ هزاران نفر صلح و آشتی می‌شه و ...
این یعنی تاثیرگذاریِ حقیقت روی مخاطب.

بی‌صبرانه منتظرشم.
از دوشنبه ۲۱ اسفند | شبکهٔ چهار |
حوالیِ ساعت ۱۷.

-رهبرانقلاب قبل از انتخابات:
کسانی که در میدانِ انتخابات وارد می‌شوند؛ از بددهنی و توهین و سیاه‌نمایی اجتناب کنند. آن که می‌تواند تشویق کند، تشویق کند. آنهایی که وارد می‌شود بداخلاقی نکنند، در فضای مجازی به هم بد بگویند، فحاشی کنند، اهانت کنند، تهمت بزنند؛ این کارها بی‌برکت می‌کند انتخابات را.

-رهبرانقلاب بعد از انتخابات:
آن‌چیزی که شیرینیِ مجلسِ جدید را نابود می‌کند، سخنان اختلاف‌انگیز و دعوا‌ راه انداختن‌ها و ستیزه‌گری‌های دشمن‌پسند است. باید خیلی مراقبت کنند؛ اگر مراعات نکنند کامِ ملت و فضای سیاسی تلخ می‌شود. اثر بعدی‌اش این است ‌که مجلس از کارایی می‌افتد. وقتی مجلس دچار دعوا و مقابله و جبهه‌بندی‌های مختلف و کشمکش‌ بشود از کار اصلی خودش باز می‌ماند.


-واکنشِ بعضی احزابِ تکه‌تکه شدهٔ سیاسی؛ و احزابِ جدیدالتأسیس‌ و بعضی هواداران در هردو حالت:
طعنه زدن به رقیب بابتِ تذکر رهبر؛ مخاطب پیدا کردن برایِ تذکر ایشون و گردن‌گیرِ ضعیف! در حالی‌که این تذکراتِ دلسوزانه خیلی واضح و کلی و غیرقابلِ مصادره کردن بود؛
اساساً ولایت‌پذیری در این مواقع یعنی خودت رو مخاطبِ اصلیِ این فرمایشات بدونی؛ نه عاری از این ایرادات!
و معتقدم همچــنان یکی از واضح‌ترین و در عینِ حال؛ غیرقابل‌فهم‌ترین جملهٔ رهبری برای یه عدهٔ مدعی اینه؛ «اوناییکه تفسیر به رأی می‌کنن، حرفِ صریح رو هم تفسیر به رأی می‌کنن…»


خیلی باحال‌اید!

تو ماجرایِ زلزلهٔ ترکیه؛ استوری سلبریتی‌های تُرک رو می‌دیدم که از مردم می‌خواستن از انتشار هرگونه خبرِ فیک و دلهره‌آمیز خودداری کنن، از جیبِ خودشون کمکِ مالی می‌کردن و خودشون در محل‌هایِ معتبر پایِ تماس‌هایِ مردم می‌نشستن و دربارهٔ نحوهٔ کمک‌رسانی باهاشون حرف می‌زدن.

در سیلِ اخیر سیستان و بلوچستان اما؛ بعضی از سلبریتی‌هایِ ما مثلِ همیشه جلودارِ انتشار اخبار فیک و تصاویر هوش‌مصنوعی هستن؛ زبانِ طعنه و نفرت‌پراکنی و دلهره‌آفرینی هم که به راهه و تلخیِ ویرانیِ سیل و زلزله و … با کنش‌گریِ فیک این جماعت دوبرابر می‌شه!

درحالی‌که هلال‌احمر؛ سپاه و ارتش و نیروهای جهادی و … مثلِ همیشه پایِ کارن؛ و طبق گزارش هلال‌احمر ۳۷۴۵ نیروی عملیاتی در قالب ۶۹۳ تیم در حال خدمات‌رسانی به سیل‌زدگان هستن و ۷۵۹ روستا خدمت‌رسانی شدن؛ ۱۲۳۸ خانوار هم اسکانِ اضطراری داده شدن و ظرفِ ۴۸ ساعت بعد از سیل مشکل قطعیِ برق بیش از ۳۱ روستا رفع شده و …

خدا به هرکی که قدمی در راهِ آبادانیِ این آبادی برمی‌داره؛ توانِ مضاعف بده؛
#امداد‌رسانی‌باید‌ادامه‌یابد…

«بدترین افراد کسی است که آخرتِ خود را به دنیایش بفروشد و بدتر از او آن کسی خواهد بود که آخرتِ خود را برایِ دنیایِ دیگری بفروشد.»

-پیامبـــرِ نازنینِ ما فرمودند.
-من‌لایحضره‌الفقیه، ج۴، ص۳۵۳.

آقاسید! عارضم خدمتِ شما که…
این چند دقیقه بهونه‌ شد که بگم ما خیلی بهت مَدیونیم؛ بعضی‌هامون دیر فهمیدیم، بعضی‌هامون هنوز نفهمیدیم، بعضی‌ها نذاشتن بفهمیم. همینا حرف هم بارِمون می‌کنن، فدایِ سرت. نه! فدایِ دستت.
چی می‌خواستم بگم؟
آهان یادم اومد؛
پررو ابالفضلی باهاتیم؛
یه وقت پَکَــر نشی‌ها…

تصویری از گرسنه جان دادنِ انسان‌ها دارید؟ از جان دادنِ کودکانی که پدرها و مادر‌هایشان شاهدِ نحیف و بی‌جان شدن‌شان بودند؛ اگر پدر و مادری برایشان مانده باشد…
غمِ غزه فرایِ تصوراتِ ماست؛ آنچه ما می‌نویسیم و می‌خوانیم را آنها زندگی می‌کنند؛ آن تصاویری که ما دلش را نداریم منتشر کنیم؛ شبانه‌روز مقابلِ چشم‌هایشان اتفاق می‌افتد. بدن‌ها بی‌جان، لاغر، نحیف و گرسنه، صدای بمب می‌پیچد و بچــه‌‌ها -اگر به بزرگسالی برسند- با ترومایِ جنگ زندگی خواهند کرد؛ چُنان‌که امروز می‌لرزند و می‌گریند و قالب تُهی می‌کنند از ترس؛ خبرها را خوانده‌اید؟ اگر مثلِ من دلِ انتشار تصاویرش را ندارید. نوشته‌اند چندین کودک از ترسِ بمباران قالب تُهی کردند و چندین کودک لرزیدند. نوشته‌اند دیروز روزِ جهانی زن بود ولی برایِ ۶۳ زنی که بطور میانگین در فلسطین شهید می‌شوند؛ کسی عاملان را تحریم نمی‌کند و کسی یقه‌ای پاره نمی‌کند. مگر «حقِ حیات» در دستهٔ حقوقِ عامهٔ زنان جا نمی‌شود؟! نوشته‌اند به آن کودکی که بیمار بود، دارو و غذا نرسید و گرسنه جان داد. لاغر و زرد و بی‌جان. نوشته‌اند مجبورند نوزادان را قطع‌عضو کنند تا آن مجریِ صهیونیستی بر سرِ وحشی‌گری با اربابِ امریکایی‌‌اش رقابت کند و بگوید «نسل‌کشی؟! ما در چهارماه فقط ۳۰ هزار نفر را کُشته‌ایم!»
برایِ فردایِ تاریخ نوشته‌اند..

ولی من دیگر زورِ دستم نمی‌رسد به نوشتن؛ عَجز و استیصال‌م نمی‌گذارد، شما که دل‌هایتان وصل است، برایِ آمادگیِ آمدنِ آن تنها منجی و احیاگرِ این انسانیتِ مُرده، طوری دعا کنید که قلب‌هایتان با تمامِ وجود باور کند «او تنها درمانِ دردهایِ بشریت است..»

تویِ مفاتیح‌ به نقل از ابن‌خالویه اومده «مناجات شعبانیه، مناجاتِ امیرالمومنین و ائمه علیهم‌السلام است که در ماهِ شعبان می‌خواندند»

شروع به خوندنِ دعا می‌کنی؛ به جایی از مناجات می‌رسی که نوشته «خدایا اگر در دوزخ‌م افکنی؛ به دوزخیان می‌گویم که دوستت دارم..»

و از تصورِ این‌که امیرالمومنین(ع) این‌طور با خدایِ خودش در شب‌هایِ همین ماهِ شعبانی که تو به راحتی از دستش دادی؛ مناجات می‌کردن شرمنده می‌شی و یواشکی زیرِ لب زمزمه می‌کنی:
«خدایا! این “من” رو تویِ معاشرتِ منِ هیـــچ؛ با خودت که همــه‌چیزی و هیچ‌چیـز بی‌تو معنا ندارد؛ به خاک‌م بنداز و بی‌غرورم کن..»

مرزِ شوخی و بی‌حرمتی خیلی باریکه؛ دقیقاً مثلِ مرزِ رُکی؛ و فقدانِ شعورِ معاشـرت. به هر قیمتی خنده نگیرید.

امروز استادی ‌گفت از خدا عمرِ باعزّت بخواین تا بمونید، خدمت کنید و گره وا کنید. گفتیم اخه عمرِ زیاد فایده‌ش چیه؟!
گفت از خدا توفیــق بخواین، عملِ خیر و نیتِ خِیر بخواین. آدمیم و پُرِ خطا، از خدا بخواین بهتون فرصتِ جبران بده؛ این دعا تو مفاتیح هست؛ بگردید پیداش کنید. بعدِ هر نماز برایِ امام‌تون‌، رهبرتون، خودتون و عزیزان‌تون بخونید..

خب الان این چه فازیه؟! چرا اینجــوری‌اید؟!
طرف استوری گذاشته:
«درود بر مردمِ سلیطهٔ ایران»

چرا اون چیزی که دلت می‌خواست باشی و منتظرِ بهونه بودی تا هشتگش کنی به ما نسبت می‌دی؟!
از من یک بی‌ناموســم و «پدسگ فحـش نیست» رسیدیم به افتخار بر سلیطگی و بی‌غیرتی :))

چرا این خودفعال‌پندارهایِ مبارز گندِ همه‌چیو درمیارن؟!

این دیالوگِ معرکهٔ سریال درچشم‌باد هست:
«دشمن نِفـــاق انداخت؛
رفیقِ جاهل از پشت خنجر زد.»

و من این روزها این جمله رو این‌طور تعبیر می‌کنم:
دشمن نفــاق انداخت؛
دوستانِ جاهل به جانِ هم افتادند..

زندگی‌پس‌از زندگی امروز
یادتون نره!

شبکهٔ چهار | ساعت ۱۷.