روح‌مون جَلا گرفت؛ قربونِ اسمت یاالله.

سـلامِ خدا بر آن مَردان
بر آن دیدگان
بر طلوعِ صبـحِ پیروزی..🇮🇷

آقا! قدم‌هاتون مقبول باشه؛ استاد شجاعی می‌گه مشارکت‌هاتون رو تو جشنِ پیروزیِ انقلابی که یادِ مهدویت رو تو دنیا زنده کرد دست‌کم نگیرید؛ که مُخابره به دنیاییه که افتخارش شده اضافه کردنِ جنس سوم و چهارم و پنجم به فُرم‌ها؛ مُخابره به دنیاییه که مظلوم‌کُشه و حالا تو تصمیم می‌گیری کدوم‌ور وایستی؛ که به قول علامه حسن‌زاده «انقلاب اسلامی ایران، بین‌الطلوعین ظهورِ امام زمان (عجل‌الله) است.»

ولی به قولِ یکی که داشت مصاحبه می‌کرد؛ من که نمی‌دونم چی به چیه… می‌گفت ببین داداش! من که نمی‌دونم چی به چیه؛ قصدِ اومدن نداشتم؛ اما یه کم که فکر کردم دیدم کیا می‌گن نرو؛ کیا می‌گن برو؛ دو دوتا کردم دیدم خب رفتنِ من به صلاحَمه..
آره آقا! اومدنِ ما قصد و نیّتش با این دو دوتاهایِ معمول فرق می‌کنه؛ گلــه‌ها جایِ خودشه؛ کی می‌گه گله نداره؟ اما ما ممنونِ این انقلابی‌م؛ دوربینِ ما بالاتره؛ ممنونِ این دوتا سیّدِ بزرگواری‌م که شأنیتِ انسانِ مسلمان ایرانی رو از «با سگ امریکایی یکی بودیم؛ حالا سگ‌ هم البته موجودِ بدی نیست»ِ هویداها بیرون کشید و گفت «تویی که تصمیم می‌گیری! تو بندهٔ خدایی؛ نه بندهٔ کدخدا.»

خدایا تو این راه نگه‌مون دار؛
این هویّت رو از ما نگیر؛ این هویّتِ اصیل رو.

ببین چقدر قشنگه، ببین چقدر با صَلابته، ببین چقدر می‌درخشه، ببین که می‌خواستن پایین بکِشَنش اما خدا بالا نگه‌ش داشت؛ شما باشی عاشقش نمی‌شی؟

راستش امروز از صبح حالم خیلی خوش نبود؛ بااینکه همیشه ۲۲ بهمن‌ها سرخوش‌م ‌و از دیدنِ عمر پربرکتِ این انقلاب حالِ خوبم رو توپ تکون نمی‌ده. اما امروز فِس بودم. صبح یه فیلم از فلسطین دیدم که یه مادر و بچهٔ آوارهٔ فلسطینی در حالِ فرار بودن و تک‌تیراندازهای صهیونیست بهشون تیرِ خلاص می‌زدن. بغضی ‌بودم از صبح.

بهم نگو این‌که عادیه؛
عادی نیست وقتی امروز فلان استادِ دانشگاه تو حیفا می‌گه ما از مردمِ ایران حمایتِ دل‌گرم‌کننده دریافت می‌کنیم و دشمنِ ما جمهوری‌اسلامیه؛ نه مردم!
چون توء براندازِ حامی اسرائیل همچین اراجیفی رو به اون بچه‌کُش‌ها مُخابره می‌کنی. تو نمادِ ایران نیستی؛ نمادِ توحّشِ مدرنی؛ نمادِ آبروریزی! نمادِ اربابِ احمق غربی و عِبریِ خودتی که قبلهٔ آمال‌ت می‌شه سروِ آزادانهٔ مشروب تو عربستان اما به حَج و طواف که برسه فحش می‌کشی؛ تو نمادِ پارادوکسِ ذاتی‌ای. تو نمادِ عقب‌موندگی‌ای هستی که هنوز تو رویایِ شاهنشاهی مونده؛ تو نمادِ ذوق کردن از برابریِ ایرانی و سگ امریکایی‌ای. تو نمادِ لولهنگی هستی که قرار بود ایرانی توانِ ساختش رو نداشته باشه؛ تو نمادِ پاچه‌خواریِ فلان وزیر غربی تو فلان راهرویِ فرعی‌ای که تهش هیشکی گردن نمی‌گیردت؛ تو نمادِ فلاکت، خون‌خواری و «دیکتاتوری»‌ای هستی که «این انقلاب» جلوت رو گرفته؛ و امروز برایِ چندمین‌بار خداروشکر کردم که جمهوری‌اسلامی و حامیان‌ش؛ به اسرائیل و حامیان‌ش مخابرهٔ دشمنی کردن؛ نه حمایت و دل‌گرمی! کاش اسمِ ایرانی رو یدک نمی‌کشیدی.

من ایرانی‌ام؛
و با اسرائیلِ بچه‌کُشِ وحشی دشمن.

نوشته بود: پیجش رو بستید؛ ما هم با بقیهٔ فالوورهایِ مجازی و واقعی‌ش ریختیم کفِ خیابون :))

از روىِ حسـین تا نقاب افکندند
در عالمِ عشـق، انقلاب افکندند
 
تبریک به طوفان‌زدگانِ غم و درد؛
کشتیِّ نجـات را به آب افکندند..

خدا مارو خیلی دوس داره؛ که ذوقِ ماهِ شعبان رو تو دل‌هامون می‌ذاره و حُبِّ مولودهایِ ماهِ این ماه رو دلیلِ زندگی کردن‌هامون.
شعـبان برام ماهِ قشنگی‌هاست؛ خدا داره می‌گه زندگی‌ همیشه داره خوشگلی‌هاشو! خدایا شکرت.

حسینیهٔ معلّیِٰ عزیز شروع شد؛ شبکهٔ سه.

شما این برنامهٔ حسینیهٔ معلیِ امشب رو ببین؛ از خوش‌حالی و ذوق رو اَبرایی رسماً! جوری که پایین ا‌ومدنت با خداست؛
حالا همین حسینیهٔ معلی رو تو ماهِ محرم ببین؛ یه غمِ حَیّ و حاضر رو دلته، غمِ زنده‌س چون از جنسِ غصه‌های این دنیایی نیست که یکی ول‌ت کرده رفته! یه غصه‌ایه که می‌گه من باهاتم؛ من که ول‌ت نکردم.

این شادیِ ملموسِ امشب و اون غمِ محسوسِ محرم داره می‌گه که «حسین‌ع محورِ غـــم و شادیِ عالَم است.» همین و تمام.

از فطرسِ مَلَک به همهٔ پَر شکسته‌ها،
حَیِّ علیٰ به کرامتِ گهوارهٔ حسین(ع)…
@stars_motion_ir

«اَلا یا اهلِ عالَم، من حســین را دوست دارم..»

-روزت مبارک؛
سبزپوشِ خاکی که به اَفلاک رسیدی..

هربار که اخبار وایرال شده رو چک می‌کنم واقعا چشمم و روح‌م خسته‌تر می‌شه از این جنگ‌هایِ زرگری و الکی به جانِ هم افتادن‌ها.
فلانی تو جشنواره موقع خوندنِ دعا تُپق زده. بعد عذرخواهی کرده گفته از روی خستگی ِ زیاد اشتباه خوندم. [کاری به درست و غلطش ندارم] حالا کلِ مجازی ردیف شدن که بهش بگن تو تُپق نزدی؛ عمدی اشتباه خوندی. پس تو نماز خوندن هم بلد نیستی؛ چون تو دعا کردن هم بلد نبودی. و عکسِ دوتا دختر کوچولویِ چادری‌ش رو کنارِ فیلم تُپق زدن‌ش گذاشتن که بگن «بچه‌ها این ایرانِ ماست! متناقض؛ تُپق‌زننده!»
انگار منتظرِ فرصت بودن از عکسِ اون دوتا بچه بالاخره یه جایی استفاده کنن.

مجازیِ فارسی این‌جوریه.
اگه یه گربه تو خیابون داره پاچهٔ اون یکی گربه رو می‌گیره؛ اگه یه تابلو رویِ دیوار کج نصب شده باشه؛ اگه یکی نوکِ جوراب‌ش سوراخه؛ اگه یکی شکست عشقی خورده و عکسِ دونفره‌شون رو پاره کرده و تکیه داده به دیوار داره گریه می‌کنه؛ حتماً یه دگوری پیدا می‌شه زیرش نویسه «بچه‌ها این ایرانِ ماست!»

نه عزیزم؛ اون ایرانِ ما نیست؛ اون ذهنِ مریضِ توعه.

«حسابِ عبـاس(ع) از حسابِ عالَــم و آدم جداست. عباس(ع) پیمان‌ش را پیش از تولّد بست و پیمانه‌اش را پیش از ورود به مَحفـل گرفت؛ کاش مردم می‌دانســتند که خداوندِ اَرحمُ‌الرّاحِمیــــن، کلیـدِ چه اَبوابی را به‌دستِ این دست‌هایِ نازنیـــن سپرده است..»

•سیدمهدی‌شجاعی
•سقّــایِ‌آب‌وادب

ویرانه‌ایم و در دل؛ گنجی زِ راز داریم،
با آنکه بی‌نشانیم، ما را تو می‌شناسی..

-از سیدعلی‌خامنه‌ای‌ جان🤍

این دوشبِ حسینیهٔ معلیٰ که اسمِ «علی» فضا رو پُر کرده؛ مُدام دارم این اسم رو تکرار می‌کنم. تا حالا به لفظ و نوشتار و خوانشِ نام «علی» دقت کردی؟ چقدر زیبا و باصلابته؛ چقدر حق و عینِ حقیقته. شما یه صفحه بردار همین‌طور بنویس علی و علی و علی و علی..
جوری ابهت و زیباییِ این اسم چشم‌ت رو می‌گیره که اصلا «یاعلی».

چقدر ما خوش‌بختیــم آقا! که اولاً جایی زیست می‌کنیم که می‌تونیم این اسم رو با آزادیِ خیال فریاد بزنیم و دوماً که از اولاً مهم‌تره؛ به دستِ خود «علی‌ع» مسلمون شدیم به دینِ محمد(ع).

این‌ها دل‌خوشی‌هایِ بزرگیه، اصلاً کوچیک نیست. دل‌خوشیِ بزرگیه که شبِ میلادِ عبــاس‌‌ابن‌علی‌ع حال‌مون خوب می‌شه. دقت کردی؟