نکتهٔ بامزه اینه که اون‌هایی که یه عمر با بلوفِ «ما آریایی هستیم عرب نمی‌پرستیم» جمهوری ‌اسلامی رو به عرب‌پرستی متهم می‌کردن؛ الان از این‌که قطری‌ها بردن خوش‌حالن و از داورِ عرب تشکر می‌کنن :))
خاک تو سرتون.

بی‌وطن‌هایِ بی‌شرف رو اینجور وقتا بشناسیم.

بله بچه‌ها، جونم براتون بگه که وطن‌فروشی مثلِ خانواده‌فروشیه، مثلِ ناموس‌فروشیه. البته اگه قبل‌ش هشتگِ «من یک بی‌ناموسم» رو نزده باشی. شما اگه اولین قدمِ بی‌وطنی رو برداری دیگه تا ثریا می‌رود دیوارِ بی‌وطنی؛ کَج!
اون‌وقت دیگه یادت می‌ره آریایی بودی و عرب نمی‌پرستیدی؛ تکلیفت با خودت مشخص نیست، اصالت نداری، نه غم داری نه شادیِ عمیق.
رُک بگم؟
بدبختی. یه بدبختِ در اقلیتِ لایقِ دل‌سوزی.

خدایا مارو از دستهٔ زخم‌زبان زنندگان به وطن -از هر طریقی و از هر مَنِشی- قرار مَده که پیامبرِ ما فرمود: «حُبّ‌الوَطن مِن‌الایمان.»

یک دقیقه آرامش؛ برایِ تویی که بی‌قراری..
«وَٱصۡبِرۡ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ»

سالگردِ خطاب مستقیمِ خداوند با بهترین بنده‌‌ها؛ برایِ ابلاغِ قشنگ‌ترین مسیر بندگی، عصیان از غیرِ خدا و تسلیم در برابرِ خدا، برایِ نجاتِ عاطفه‌هایی که سال‌ها زیر زُمُختیِ جهل به‌جایِ آغوش گرم مادر؛ زنده به گورِ سردیِ خاک می‌شدن؛ برایِ «إِنَّ أَكرَمَكُم عِندَاللهِ أَتقاكُم»، برایِ لذتِ «از بندِ هرچه غیر از توست؛ آزادم کن» خیلی مبارکه.

قلب‌مون رو همسو با شادیِ امروز کنیم؛ شیرینی و شکلات پخش کنیم؛ امروز روزِ شکرگزاریه، به یُمنِ امروز گرهِ کارِ خلق‌الله رو وا کنیم که فرشته‌ها هم عرش رو چراغونی کردن و دورِ جبرئیل رو گرفتن و به حال‌ش غبطه می‌خورن که چه خوش لحظه‌ای بود؛ لحظهٔ لبخندت به محمد(ص) که گفتی «ای محمد! تو فرستادهٔ خدایی و من جبرئیل هستم..»

الهی که برای برترین پیامِ خلقت؛ دریافت‌کنندهٔ بهتری باشیم؛ و مؤمن به اینکه «و عسی أَن تَكرَهوا شَيئًا وَهُوَ خَيرٌ لَكُم ۖ وَعَسىٰ أَن تُحِبّوا شَيئًا وَهُوَ شَرٌّ لَكُم ۗ وَاللَّهُ يَعلَمُ وَأَنتُم لاتَعلَمونَ..»

دل مُبتــلایِ اوست؛
که مَـرا جان فدایِ اوست
که خدایـم خدایِ اوست،
والا مُحمّـــد(ص)..🤍

- عیدتون مبارک!✨

-نظرِ نامحبوبِ فضای این روزها:
اساساً اسلام دینِ مرز زُداییه؛ یعنی اسلام اومد که بگه برا من مهم نیست تو سفیدی یا سیاهی؛ کجی یا صافی؛ عربی یا عجمی. برای من مهمه که چقدر تقوا داری و تقوا یعنی خداترسی. اینه که تورو پیشِ من عزیزتر می‌کنه.
حالا این وسط یه عده با ملیتِ عرب‌زبان میان به ایرانی‌ها توهین می‌کنن و بی‌شعوریِ خودشون رو به رخ می‌کشن؛ این بخاطرِ خاصیتِ نژادپرستیِ بعضی آدم‌هاست. و دقیقاً تعارض داره با اسلام و پیامبر سال‌ها از دستِ این خاصیتِ به دردنخورِ جماعتِ جاهل؛ در عذاب بودن.

حالا به عقیدهٔ شما قشنگه که ما هم در واکنش؛ حرف‌هایی از همین جنس بزنیم؟! مثلاً عربِ فلان و فلان و با اون زبونِ فلان‌تون و…؟!
واقعاً حرکاتِ ناجوانمردانه‌ای از حریف دیدیم؛ درحالی‌که جهانِ عرب دربارهٔ فلسطین که باید اولین و مهم‌ترین موضوعِ اون‌ها باشه؛ هرگز به اتّحاد نرسیدن و غالباً بندهٔ زَر و زور بودن؛ اما رگِ خودبرتربینی‌شون در بازیِ فوتبال ورم کرده بود و این همون چیزی بود که پیامبر باهاش مبارزه کردن. ولی بنظرم نژادپرستانه رفتار کردنِ متقابل؛ زیبندهٔ ما نیست.

تو چندتا کانالی که توقع نداشتم عباراتِ عجیبی دربارهٔ «زبان و نژادِ اعراب» خوندم، قشنگ نبود. ما عرب‌هایِ خوزستانی هم داریم، مجاهدینِ یمنی؛ بچه‌های حَشد و حزب‌الله که همه‌شون هم به همین زبان حرف می‌زنن اما عاملِ برتری‌شون نژاد و زبان اون‌ها نیست.

#موقت

پیجِ اینستاگرامی رهبر رو بستن؛ به همون دلایلِ واهیِ نقض مقررات اینستاگرام و البته شما بخونید «در راستایِ شعار احمقانهٔ آزادیِ بیان». صفحهٔ آزادی‌خواه‌ترین، روشن‌فکرترین و مقتدر و در عینِ حال مظلوم‌ترین رهبر دنیایِ حاضر که به قولِ اون طلبهٔ آفریقایی که می‌گفت «چشمِ امید مستضعفینِ جهان به فرامینِ ایشونه». و حالا خیلی از صفحاتِ توییـتری و مجازی برای حمایت از رهبری دست به کار شدن؛ خیلی خوبه. ولی انگار تا چیزی از دست نره، جدی نمی‌گیریم. تبیینِ شخصیت و منظومهٔ فکریِ بزرگان رو هم جدی نمی‌گیریم. باید بفهمیم که در دنیایِ جنگِ رسانه‌ایِ امروز؛ تحریف و سانسورِ حقیقت عادتِ اصلی صاحبانِ رسانه‌س؛ و کم‌کاریِ ما و شما [فعالینِ مجازی که می‌دونم در کانالم حضور دارن] از عواملِ ناشناخته موندنِ منظومهٔ فکری بزرگانه. خصوصاً برای نسلِ جدید.

این که فقط یه صفحهٔ اینستاگرام‌ بود؛ ولی خودِ ایشون که حضور دارن و بیاناتشون هم تو کُتب و سایتِ ایشون موجوده. نتایجِ این‌همه جلسات و صورت‌جلسه نوشتن نباید فقط منحصر به همین توییت‌ها باشه!

پنج دقیقه آرامـــش؛
برایِ روح‌هایِ محتاجِ نوازش..

«از چه چیز می‌پرسند؟
از آن خبـــــرِ بزرگ..»

+پدرانه🤍

یادِ شبِ ۲۲ بهمن پارسال افتادم که تو محلِ کار به محضِ نورافشانیِ الله‌اکبرِ ساعت ۹؛ چند نفر از پشتِ پنجره‌هایِ خاموش فحاشی رو شروع کردن و من قبل‌ش فکر می‌کردم شرایطِ الله‌اکبر گفتن نباشه و قصدش رو نداشتم؛ اما با شنیدنِ اولین فحاشی رفتم بیرون از دفتر؛ بدونِ توجه به این‌که احتمالاً یه دخترِ تنها هستم و اون ۲۰۶ سفید تو کوچهٔ تاریک می‌گازید سمتم؛ له کردنِ آدم‌ها جزو مبارزاتِ مدنی‌شون بود.

من که اسمِ خدا رو ‌آوردم؛ ولی فحش ‌دادن؛ زیرِ پنجره‌ای که خاموش بود و اون آقایِ عرق‌گیرپوش پشت پنجره فحشِ ناموس به من می‌داد و بعد پنجره رو می‌بست؛ داشت مبارزهٔ مدنی می‌کرد، اون‌هم به نامِ «زن‌ زندگی ‌آزادی»!
نمی‌شد سکوت کنم، و نباید هم. الله‌اکبر‌ها زیاد شد؛ چندتا خانم از یه ساختمون هم‌نوا شدن، اون اقایِ پیری که از مغازه اومد بیرون، اون ماشین‌ه که رد شد و الله‌اکبر گفت.
وقتی رفتم تویِ دفتر و نشستم رو صندلی، عمیقاً به این فکر کردم که «شمام می‌گذرید و تموم می‌شید؛ چون مبنا ندارید و برا شعار‌ِ خودتون هم تَره خورد نمی‌کنید!»

گذشت! تموم شدید؛ مَنوتو تموم شد؛ هم‌بستگی‌هاتون هم گُسَست؛ تلخ بودید و تلخی آوردید؛ تلخ هم تموم شدید. فراری شدید. پشتِ ویزاهاتون فراری شدید؛ پشتِ پنجره‌هایِ تاریک و پر از بی‌ادبی و بی‌اصالتی؛ دقیقاً شبیه شعارهاتون. اما جمهوری اسلامی موند. اصــیل و ریشه‌دار.
تولدِ چهل و پنج سالگی‌ش مبارک.🤍

«الله‌اکبـــــ🇮🇷ـبر»
یعنی خدا بزرگ‌تر است از محاســبه‌‌هایِ غلط، از فراخوان‌هایِ بی‌فرجام، از قدرت‌‌های بشری؛ یعنی خدا بزرگ‌تر است از همه‌چیز!
یعنی پرچم‌دارانِ عَلَـمِ مزین به نامِ «الله» بدانند، بزرگ‌ترین قدرتِ هستی؛ «الله» در مقابل جبهــهٔ الحــاد؛ حامیِ آن‌هاست.

•به نامِ نامیِ تو، الله‌اکبر.

روح‌مون جَلا گرفت؛ قربونِ اسمت یاالله.

سـلامِ خدا بر آن مَردان
بر آن دیدگان
بر طلوعِ صبـحِ پیروزی..🇮🇷

آقا! قدم‌هاتون مقبول باشه؛ استاد شجاعی می‌گه مشارکت‌هاتون رو تو جشنِ پیروزیِ انقلابی که یادِ مهدویت رو تو دنیا زنده کرد دست‌کم نگیرید؛ که مُخابره به دنیاییه که افتخارش شده اضافه کردنِ جنس سوم و چهارم و پنجم به فُرم‌ها؛ مُخابره به دنیاییه که مظلوم‌کُشه و حالا تو تصمیم می‌گیری کدوم‌ور وایستی؛ که به قول علامه حسن‌زاده «انقلاب اسلامی ایران، بین‌الطلوعین ظهورِ امام زمان (عجل‌الله) است.»

ولی به قولِ یکی که داشت مصاحبه می‌کرد؛ من که نمی‌دونم چی به چیه… می‌گفت ببین داداش! من که نمی‌دونم چی به چیه؛ قصدِ اومدن نداشتم؛ اما یه کم که فکر کردم دیدم کیا می‌گن نرو؛ کیا می‌گن برو؛ دو دوتا کردم دیدم خب رفتنِ من به صلاحَمه..
آره آقا! اومدنِ ما قصد و نیّتش با این دو دوتاهایِ معمول فرق می‌کنه؛ گلــه‌ها جایِ خودشه؛ کی می‌گه گله نداره؟ اما ما ممنونِ این انقلابی‌م؛ دوربینِ ما بالاتره؛ ممنونِ این دوتا سیّدِ بزرگواری‌م که شأنیتِ انسانِ مسلمان ایرانی رو از «با سگ امریکایی یکی بودیم؛ حالا سگ‌ هم البته موجودِ بدی نیست»ِ هویداها بیرون کشید و گفت «تویی که تصمیم می‌گیری! تو بندهٔ خدایی؛ نه بندهٔ کدخدا.»

خدایا تو این راه نگه‌مون دار؛
این هویّت رو از ما نگیر؛ این هویّتِ اصیل رو.

ببین چقدر قشنگه، ببین چقدر با صَلابته، ببین چقدر می‌درخشه، ببین که می‌خواستن پایین بکِشَنش اما خدا بالا نگه‌ش داشت؛ شما باشی عاشقش نمی‌شی؟