«سنگِ محکِ ظهور»

-اسرائیل تبدیل شده به سنگِ محک. کسانی‌‌که با ولایتِ طاغوت هستند، مخفیانه با اسرائیل هم‌پیمان می‌شوند. علنی روی‌شان نمی‌شود و منتظرِ زمانی هستند که رویشان بشود!

-یک‌طرف می‌گوید: «این‌ها باید به حق‌شان برسند». آن طرفی‌ها هم سازش با آمریکا و اسرائیل را گرفته‌اند و می‌خواهند صدایِ فلسطینی‌ها را خاموش کنند. در این وسط، مردم عالَم این‌طرف و آن‌طرف را مشاهده می‌کنند و بعد انتخاب می‌کنند. چه‌قدر مسیحی‌ها، کمونیست‌ها، بودایی‌ها می‌آیند و طرفدارِ فلسطینی‌ها می‌شوند، چقدر حتی یهودی‌ها می‌آیند، چه‌قدر مسلمان‌ها می‌آیند!

-اسرائیل و فلسطین الآن سنگِ محک‌ هستند و به این‌ صورت، زمینۀ ظهور دارد فراهم می‌شود.
خدای تعالی می فرماید: «...إِنَ کَیْدی مَتینٌ». خدا نقشه کشیده.
-اصلاً پیدایش اسرائیل برای همین روزها است. یک‌گروه می‌گویند: «اسرائیل باید از نقشۀ جغرافیا محو بشود» و یک‌گروه هم خودشان دارند در اسرائیل محو می‌شوند!

-این قضیه، روز به روز بارزتر می‌شود. همۀ این‌ها تبدیل می‌شود به «تَبَین الرشدُ مِن الغیِ». یعنی «ولایت‌الله» از «ولایتِ طاغوت» جدا می‌شود.

-شرایط ماه به ماه، سال به سال درحال تغییر است. این تحولاتِ داعش و این‌ها، هنوز به نقطهٔ پایانی‌اش نرسیده. اینها دوباره اوج می‌گیرند و با آن اوج‌گیری‌شان تحولِ بزرگ در عالَم واقع می‌شود. تمام آنچه دارد واقع می‌شود، حرکت‌های فرهنگی است؛ اما حرکت‌های نظامی چاشنی‌ آن است.


•مرحوم آیت‌الله حائری‌شیرازی.

وحید بهشتی، از لیدرهایِ زن‌زندگی‌آزادی. از اصولی می‌گوید که او را در انگلیس، در کنارِ اسرائیل نگه می‌دارد. در طولِ یک‌سال از هیچ‌چیز علیهِ ایران دریغ نکردند، از التماسِ تحریم تا التماسِ حملهٔ نظامی، از دعوت به خشونتِ عریان تا دین‌ستیزی، از دروغ و شایعه تا خون‌ریزی. در نهایت پشتِ دوربین‌هایشان در همان انگلیس و آمریکا به جانِ هم افتادند و جرأتِ برگشت به معرکه را هم نداشتند! این جماعتِ بی‌مبنایِ بی‌ریشه و بی‌نَسَب، از اصول می‌گویند؛ گرچه خنده‌دار نیست! اصولِ آنها که رابطهٔ مستقیمی با واریزیِ حساب‌شان از سمتِ ارباب‌هایشان دارد؛ وادارشان می‌کند تا در کنارِ شیطانی کودک‌کُش بایستند؛ اصولِ ما هم به ما می‌آموزد که حتی ذره‌ای و لحظه‌ای با این جماعت مخرجِ مُشترک پیدا نکنیم و حتی در انگلیس هم پرچمِ بی‌مایهٔ اسرائیل را که مثلِ این جماعت «بی‌هویت» است، پایین بکشیم. با افتخار!

این سریالِ کلانتر رو آی‌فیلم داره بازپخش می‌کنه، خیلی باحاله. پلیس‌ها و کارآگاه‌هایِ بخشِ جنایی برایِ پیدا کردنِ سرنخ‌ها هفته‌ها زمان می‌ذارن. چون اصولاً نباید خُمِ رنگ‌رزی باشه؛ ولی در دنیایِ مجازی اتفاقاً خُمِ رنگ‌رزیه، کی می‌خواد جلوشو بگیره؟ همه یه سرِنخِ احتمالی دستشـون گرفتن باهاش پروندهٔ جنایی تحلیل می‌کنن، اگه نتیجـهٔ نهایی تحقیقات این‌جوری نباشه هم زیرِبار نِمیرن.

هرجا لاشه‌ای، جنازه‌ای باشه، یا بویِ خون مُرداری بیاد، سر و کلهٔ کفتارها و لاشخورها پیدا می‌شه، چون از اون مُردار تغذیه می‌کنن. براندازها دقیقاً همین کارکرد رو دارن. دقیقاً همین!

این پیرِ خِرفت؛ عزرایاچین ۹۵ ساله، یک افسر بازنشستهٔ ارتشِ اسرائیله که می‌گه:
-آن‌ها را محو کنید! خانواده‌هایشان، مادرانشان و فرزندانشان؛ این جانوران نمی‌توانند بیش از این زنده بمانند. هر یهودی که اسلحه دارد باید برود و آن‌ها را بُکُشد.
اگر یک همسایهٔ عرب دارید، درنگ نکنید، به خانهٔ او بروید و به او شلیک کنید. به آن‌ها حمله کنید و منتظر حملهٔ آنها نمانید.


-اگر باز کسی با شما از غیرنظامی‌هایِ بی‌گناهِ اسرائیلی و رحم به اون‌ها گفت؛ اینو نشون‌ش بدید! این وحـوش تا گور، دنبالِ شرّ، توحّش و مصیبت‌اند..

خدا رحمت کنه آقای مهــرجویی رو. باعث شد متوجهِ وجودِ برخی علائمِ حیاتی در سلبریتی‌هایی بشیم که این چند روزه «دینِ من انسانیت‌»شون دچارِ مشکلِ فنی شده بود. همچنین در براندازانی که توی لوکزامبورگ بهش حمله می‌کردن و حالا اسم‌ش رو هشتگ می‌‌کنن. این موجـوداتِ مُتعفّنِ مُرده‌خوار.

این‌جا غزه است. می‌دانستید؟
مرگ بر اسرائیل، مرگ بر آمریکا و لعنت بر حامیـان و ساکتانِ این معـرکهٔ حق و باطـل.

-اهمیتِ این روزها، به اندازهٔ کل تاریخِ بشریته.
-اتفاقاتِ مهمی درپیش داریم، یه موقع به خواب نَریم..

-در آمریکا یک خانوادهٔ مسلمان فلسطینی مورد حملهٔ یک نژادپرست قرار گرفت، مادر بشدت زخمی شد و کودکِ ۶ سالهٔ این خانواده با ۲۶ ضربهٔ چاقو کُشته شد.

-به چه دلیل؟
مسلمان بودن- فلسطینی بودن- و پروپاگاندایِ رسانه‌ایِ غرب با یک دروغِ بزرگ؛ علیهِ فلسطین و حِماس!

-یک سوال از صاحبینِ وجدان:
دروغِ بُریدن سر کودکانِ اسرائیلی که بارها تکذیب شد، رسانه‌ها رو منفجر کرد؛ سلاخــی و شهادتِ بیش از ۷۰۰ کودک در غزه تکونی به این رسانه‌ها نداد، اگر یک کودکِ اسرائیلی در غرب توسطِ یک مسلمان چنین بلایی سرش میومد؛ این دولت‌هایِ صاحب‌رسانه چه می‌کردن؟!

تنها تصویـری که می‌توان بدونِ سانســور و هشدار، از غزّه نشر داد، تا کمی وجدان‌هایِ به‌ظاهرمسلمانان را بیدار کند و آه کشید..

کو امنیت؟

امنیت همین‌جاست که بغلِ گوشِ شما صدها بمب‌گذاری‌‌ اتفاق میفته و هزاران نفر کُشته و مجروح می‌شن؛ که سراسرِ مرزهای ایران درگیر در جنگ و غرق در پایگاه‌هایِ نظامیِ کشوریه که ۱۴ هزار قربانیِ سلاح‌گرم در خودش جا داده، درحالی‌که نیروهای امنیتی مشغولِ خنثی‌سازی بمب‌های تروریست‌ها در ایران بودن که هرکدوم از این بمب‌ها می‌تونه فاجعه‌ای به بار بیاره.

دقیقاً در شرایطی که شما و همکاران‌تون ترجیح دادید با محتوایِ بعضاً فیک، امنیت رو به سُخره بگیرید و نیروهای امنیتی رو تضعیف کنید و با هشتگِ همکاران‌تون؛ مُخلّینِ امنیت رو قربانی جلوه بدید. و حالا بجایِ یک مطالبهٔ منصفانه از متخصصینِ امر، خودتحقیری می‌کنید! کاش در تمامِ مسائل انقدر حقیربین نبودید..

عبدالرحمن سامح شناگرِ مصری که در مسابقاتِ جهانیِ شنا طلا گرفت:
-صادقانه بگویم فکر نمی‌کنم بتوانم این قهرمانی را جشن بگیرم، درحالیکه برادران و خواهــرانم در فلسطین می‌جنگند و کُشته می‌شوند.

-چه بپذیریم چه نه؛ سلبریتی‌ها [ورزشکار و بازیگر] تبدیل به یک رسانهٔ غیررسمی ولی پُرمخاطب شدن؛ سلبریتی‌هایِ ما کجان؟!

-و فرشته‌ای‌که به صدایِ فریادش، «غرّش‌رعدها» شنیده می‌شود؛ و هنگامی‌ که ابرِ خروشــان، به وسیلۀ او به حرکتی شتابانه درآید، شعله‌های برق درخشیدن گیرد.
-و درود بر آنان‌ که وزنِ آب‌ها و اندازۀ «باران‌»های سیل‌آسا و رگبارهای مُتراکم را به آنان شناسانده‌ای.
صحیفه سجادیه.🌱

اسرائیلِ امروز، دیگه اسرائیلِ قبل از طوفان‌الأقصیٰ نخواهد بود؛ عملیاتِ حمـاس با حمـلاتِ اسرائیل یکیه؟! -از دکتر علی‌غلامی بشنوید.

بی‌شک وزارت امور خارجهٔ دولت سیزدهـم یکی از بهترین عملکردها رو تا اینجا داشته؛ موضــع‌گیریِ صحیح، زبان و ادبیاتِ مقتدرانه و بی‌لُکنت در بیانِ مواضعِ صریح جمهوری‌اسلامی، هشدارهایِ به‌جا و حتماً عملِ به‌موقع. همهٔ این‌ها رو می‌شه توی واکنش‌هایی که در سطحِ بین‌الملل بلافاصله بعد از موضع‌گیریِ صریح ایران اتفاق میفته دید! افرین اقای امیرعبداللهیان.

«اگر امروز از غــزّه دفاع نکنیم، فردا باید در بیمارستان‌هایِ خودمان با بمب‌های فسفریِ رژیم مقابله کنیم.»

- چرا؟ چون ما با یک موجودیتِ درّنـده و وحشی طرفیم که از ترور دانشمندانِ هسته‌ای ایران و زنده‌ نگه‌داشتنِ قتل‌عامِ ایرانی‌ها در جشن پوریم [ایرانی‌کُشی] تجهیز و آموزشِ تکفیری‌ها که هیچ؛ حتی از بمبارانِ کامیون حاملِ آوارگانِ فلسطینی، خبرنگاران و بیمارستان‌هایِ اطفال هم نمی‌گذره و در حسرتِ نیل تا فُرات در خون غرق خواهد شد.

از «عادت کردن» می‌ترسم. وقتی امروز یکی دربارهٔ غزه به من گفت «اون‌که دیگه عادی شده» خیلی ترسیدم. وقتی درجوابِ این‌که سا‌ل‌هاست دارن غارت می‌شن، بمباران می‌شن، نسل‌کُشی و تجاوز و غصب؛ گفت «کاری نداره که، صُلح کنن.» وقتی از عاقبتِ ترور بیولوژیکِ یاسر عَرَفات -حامی صلح و سازش با اسرائیل- گفتم و شونه بالا انداخت. از جهانی که مدعیانِ حقوق بشر‌ش در پشتِ ‌پرده‌ها قطعنامهٔ توقفِ حمله به غزه رو وِتو می‌کنن ولی جلویِ دوربین برایِ صلح اشک می‌ریزن حالم به‌هم می‌خوره. از این ژستِ «نه‌به‌جنگ و صلح‌طلبی» که سال‌ها خاک می‌خورد و امروز مظلوم رو هدف گرفته حالم به‌هم می‌خوره. از این‌که برایِ دفاع از حق باید توضیح داد و فهمیده نشد؛ از این روندِ ترسناکِ عادی شدنِ نسل‌کُشی و کودک‌کُشی توسطِ یک جهانِ یخ‌زده که انگار بلیطِ تماشایِ یک فیلم سینماییِ اکشن رو خریدن، می‌ترسم. از سکوتِ مدعیان می‌ترسم. از شبیه‌ شدن به این موجوداتِ مسخ شدهٔ مثلاً بی‌طرف؛ می‌ترسم.