مغزِ ما پر از کلمه است و مُلتهـب می‌شود و درد می‌کند و زورِ ما همین بسترها، در این جهانی که ظالم ‌و مظلوم همین‌قدر راحت جابجا می‌شوند؛ برایِ آرمان‌هایتان تا روزِ موعـود سکوت نکنید، تا مَدیون نشوید؛ صدایِ قــدم‌هایِ آن «زنده‌ترین‌ حقیقت» می‌آید…اَلْعَجَـــل..

مظلوم‌نمایی بدونِ هیچ سند و عکس و فیلمی، به سبکِ اینترنشنال برایِ احمق فرض کردنِ مخاطب!
حتی ارتش رژیم کودک‌کشِ اسرائیل هم اعلام کرد شواهدی مبنی بر این موضوع ندیدیم.

ولی تا دلتون بخواد، برای کودکانِ فلسطینی عکس و فیلم داریم، تا دلتون بخواد توی کانال‌هایِ صهیونیستی برای تصاویر کودکانِ فلسطینی شادی می‌کنن و تا دلتون بخواد «جهــان» چشم‌بسته از این‌ها عبور می‌کنه.

-کودکان اسرائیلی را سر بُریدند، به زنان صهیونیست تجاوز کردند؟!

- احتمالاً هیچ‌کس فکر نمی‌کرد روزی رسانه برایِ مظلوم‌نماییِ وحشی‌هایِ افسارگسیختهٔ اسرائیل، این‌طور دست به کار بشه و انسانِ آزاد و آزاده‌ای در تقابلِ حق و باطلِ آشکار، به شک بیفته و جایی در میانِ این دو موجودیتِ حق و باطل بایسته؛ و حقیقت رو کتمان کنه. ولی اتفاق افتاد و اتفاق‌ها خواهد افتاد.

-ببینید و ببینانید!
تا با هدفِ حربهٔ «توحّش‌نمایی» صهیونیست‌ها آشنا بشید.

گوش کن..
می‌شنوی؟
کربلا و آن سوی‌تر، «قُـــدس»؛
در انتظارِ طلیعه‌داران هستند؛
هم آنان که راهگشایِ تاریخ به سوی «عدالتِ موعود» خواهند بود.
آیا تو نیز به خیلِ آنان پیوسته‌ای؟

سیدمرتضیٰ‌آوینی
گنجینهٔ‌آسمـانی

وقتی پستِ اینستاگرامی جواد قارایی و استوریِ خاله شادونه رو دیدم، ناخودآگاه گریه‌م گرفت. هیچ‌وقت و هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزی برای دیدنِ باقی‌ماندهٔ «انسانیت» از طرفِ آدم‌ها [برایِ طفل‌ِ فلسطینی که پدر و مادرش شهید شده و هیچ‌کس نیست تا جنازهٔ این بچه‌ رو تحویل بگیره، برایِ مادری که ضَجه می‌زد که فرزندانِ من رویِ دست‌هام از گرسنگی و بمباران جون دادن، برایِ مَردی که روی خرابه‌هایِ ۷۵ ساله ایستاده بود و عروسکِ بچه‌هاش رو به دست گرفته بود، ولی دیگه بچه‌ای نبود، برایِ گریه‌هایِ تلخِ رانندهٔ آمبولانس در غزه از دیدن بچه‌هایی که گویی تنها هدفِ حرمله‌هایِ معاصرند] اشک بریزم. استادی می‌گفت در آخرالزمان انسان نفس‌تنگی می‌گیره، دل‌تنگی می‌گیره، نه از سُربِ موجود در هوا، بلکه از ظَهَرَ الْفَسٰادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِمٰا كَسَبَتْ أَيْدِي النّٰاسِ..

کِی میای؟ نمی‌دونم، کِی می‌بینمت؟ نمی‌دونم، کجا می‌بینمت؟ نمی‌دونم ولی می‌دونم «إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيداً وَنَرَاهُ قَرِيباً»…
پنــاه می‌برم به خدا از دل‌تنگیِ این‌ روزهایِ مُنتهی به اومدنت، آقایِ مهربانِ منتظَرِ صبورِ من…

فلســــطین یعنی؛
کودکی اگر زنده از زیرِ آوارِ بمباران پیدا شود،
مادری از شدّتِ خــوش‌حالی غَــش می‌کند؛
همین‌قدر غَــریب..

نهر تا بحر [صفر تا صدِ رابطه‌ٔ فلسطین و اسرائیل]
پادکستِ پوتین‌های بزرگ

-این فیلم یک سکانس از فیلم‌هایِ هالیوودی با جلوه‌هایِ ویژه و گریم نیست، این دیالوگ هم از سناریویِ فیلم‌های ابَرقهرمانی نیست که عمدتاً توسط کشورهایی ساخته می‌شوند که بیش از ۹۰٪ جنگ‌هایِ جهان را آغازگر بوده‌اند. این یک مَردِ فلسطینیِ زخمی‌ست که نمی‌دانیم چه تعداد از اعضایِ خانواده‌ش را در این سال‌ها از دست داده است، او زخمی و خونین است! که فریاد می‌زند «همهٔ ما فدایِ مقاومت…»

-آرمانِ مقاومت، زنده است! و پیروز می‌شود. حتی اگر آب و برق‌ش را قطع کنند و بمب‌هایِ فسفری رویِ سرش خراب کنند تا تویِ استخوان‌ش را آب کند و عُمــدهٔ هدفِ دشمنانش «زنان و کودکان» باشند و رسانه‌هایِ جهان در خوابِ ناز و مسلمانانی در لباسِ سازِش، بعد از ۷۵ سال قتل و غارت و کودک‌کُشی؛ از خواب بیدار شده‌ باشند و بگویند «نه به جنگ». مقــا‌ومت اهلِ دفاع است، زنده است و آرمان دارد. برادرم! من طرفِ توأم در این جنگِ نابرابر و در این ‌آزمونِ وجدان.

کانالِ اسکرین‌شات کلیپ‌هایِ خوبی پیرامون موضوع فلسطین و اسرائیل منتشـر می‌کنن، می‌تونید از اون کلیپ‌ها استفاده کنید.

این هفت دقیقه رو از سیدحسینی ببینید.

مواضعِ یک انسانِ آزاده دربارهٔ فلسطین روشنه. نه الزاماً مسلمان! چیزی بنامِ «اون شهرک‌نشینِ غاصب هم گناه داره» نداریم! اساساً فلسطین رو همین شهرک‌نشین‌هایِ غاصب مثلِ سرطانِ پیشرفته‌ای که بدن رو فرامی‌گیره، غصب کردن، از کودکی یاد می‌گیرن تا بکُشن و برتر باشن؛ تویِ ایرانی اگر ملی‌گرایِ صرف باشی هم با اسرائیل یک‌ جبهه نمی‌ایستی، اون‌ها هنوز در جشنِ پوریم، به ایرانی‌کُشیِ زمان خشایارشاه افتخار می‌کنن. تو اگر عِلم ‌گرایِ صرف باشی هم کنارِ این جنایتکارها نمی‌ایستی که چندین دانشمندِ تورو تِرور کردن. مگه نگرانِ نخبه‌ها نیستید؟! تو اگر مذهبی باشی هم کنارِ این جماعت نمی‌ایستی که شبانه‌روز به محمد(ص) فحّاشی می‌کنن. تو اگر شیعه باشی هم هیچ نقطهٔ وسطی وجود نخواهد داشت که بینِ فلسطین و اسرائیل تردید کنی؛ چه بسا عقده‌هایی که از خِیبرشکنیِ حیدر(ع) در دلِ این وحوشِ ضدانسانیت هست.

صدرحمت به براندازی که علناً کنارِ دشمنیِ دشمنِ قسم‌خورده می‌ایسته و تکلیف‌ها باهاش روشنه؛ تا مسلمانانی که از اسمِ دین برایِ خودشون دکّــانی به‌هم زدن..

سلبریتی‌هایِ غربی وقتی می‌خوان تو پیج‌هاشون از اسرائیل حمایت کنن و با این بچه‌کُش‌ها هم‌‌دردی کنن، هیچی ندارن باهاش استوری بذارن. با تصاویرِ بچه‌های فلسطین و خرابه‌هایِ غزّه، از اسرائیـل حمایت می‌کنن.
سلبریتی‌هایِ ما هم خیلی ناگهانی متوجه می‌شن که ای دلِ غافل. تخصّصِ سیاسی ندارن، فوقش هم می‌گن ای‌بابا، جنگ شد؟ حِماس زد؟ بد شد که. نه‌به‌جنگ.

چه بارونی می‌باره، چه رعد و برقی می‌زنه. اوقات‌ تلخی نکنم؛ تو این صدایِ رعد و برق که نَویدِ بارون می‌ده، یه کمی اون‌ورتر صدایِ بُمب و موشک میاد که بویِ خون می‌ده، چندین ساله که همچینه، بچه‌ها با صدایِ بُمب از خواب می‌پرن، شاید دیگه از خواب نپرن، تو همون خواب از دنیا برن. زیرِ بمب و موشکِ موجودِ دوپایِ اسرائیلی. اینور‌تر تو خونهٔ همسایه‌مون زلزله اومده، بیست‌ سال زیرِ بُمب و گلولهٔ تُفنگِ موجودِ دوپایِ آمریکایی، زیرساخت‌هایِ همسایه‌مون هم ویران شد و بینِ اخبار گُم شد. اگه زیرِ بارونی؛ دعا کن برایِ اومدنِ آقایِ بارانِ رحمت، برایِ اومدنِ صاحبِ مهربانی و رأفت، برایِ اومدنِ مُجریِ أَشِدّاءُ عَلَى الكُفّارِ رُحَماءُ بَينَهُم، که دنیا رو نجات بده از بی‌معرفتی‌ها، از حُزن‌ و شَکّ و شِرک، از بمب و موشک‌هایِ موجودِ دوپایِ نامرد، ما که دلمــون خیلی گرفته، تنگه براش، زیرِ بار‌ون…

تک‌تکِ تصاویر و فیلم‌هایِ غزه قلبم رو مُچاله می‌کنه، این‌ها چیزی فراتر از جنایتِ جنگیه. فراتر از جنایته. همون‌طور که سال‌هایِ سال بوده. اون‌ها به کُشتارِ کودکان افتخار می‌کنن، بچه‌ها رو بمب‌هایِ ساعتی می‌دونن که در حالِ خنثیٰ شدنه. جَنین‌هارو در شکمِ مادر می‌کُشن. علیرغمِ کُشتارِ خبرنگاران و بمباران ساختمان‌هایِ خبری، هنوز هزاران عکس و تصویر وجود داره ولی تیترِ رسانه‌هایِ پادویِ غرب، دروغِ کشتنِ نوزادان توسطِ حماس رو پوشش می‌ده، چیزی که نه تنها مدرکی براش نیست، بلکه بارها تکذیب شد ولی تِمساح‌ها مشغولِ اشک ریختن برایِ کفتارهان..حیف!
حِیف که شما چشم‌هایِ رنگی و موهایِ بور ندارید!
«مَعَ‌السّلامة أحمد…»

دولتِ مکرون اعلام کرد حمایت از فلسطین ۵سال حبس به دنبال داره. با وجودِ این محدودیت‌ها؛ پاریس این‌شکلیه و پلیس با اشک‌آور به حامیانِ فلسطین حمله می‌کنه.

و بله! گاهی غیرتِ یک پاریسی احتمالاً غیرمسلمان؛ از فلان آخـوندِ گوگولیِ مجازی و فلان مداح و فلان مذهبیِ اَدایی و استـادِ دانشـگاه بیشتره!

اقای بُرهانی!
-برایِ همه‌چیز تخــصص و سررشته داشتید؛ حتی برایِ تحریفِ کودتایِ ۲۸ مرداد. ولی برایِ محکوم کردنِ جنایات و نسل‌کُشی صهیونیست علیهِ مردم فلسطین؛ تخصص ندارید، «زبان و رسانه» هم ندارید؟
-پس با این حساب؛ مردمِ پاریس، عُمان، یمن، مادرید و بسیاری شهرهای دیگر، همگی استادِ مسلّمِ حقوق بین‌الملل که نه؛ استاد مُســلّمِ وجدان هستند.

-محکوم کردنِ صریحِ جنایاتِ اسرائیل؛ اِشراف به حقوق‌بین‌الملل نمی‌خواهد؛ اندکی «شَرف» می‌خواهد. ندارید!