جلویِ خونه‌مون یه تپه‌س که مقبرهٔ دوتا شهیدِ عزیزِ گُمنامه. برکتِ محله. وقتی می‌ری اون‌جا هیچ صدایی نمیاد جز صدایِ سکوت و تکون خوردنِ پرچم، همون صدایِ سکوت گرفتارت می‌کنه. سکوته ولی زنده‌س. و این صدایِ آشنایِ منه. من کلاً یه بار رفتم راهیانِ نور. دفعهٔ اول که اقدام کردم برایِ رفتن، دانشجویِ کارشناسی بودم. یه اتفاقاتی افتاد و نتونستم برم، دوستام رفتن و یادم نِمیره صبح‌ها تا شب گوشی به دست بودم و از دوستم می‌پرسیدم رسیدید؟ کجایید؟ چی‌کار می‌کنید؟ خیلی خوبه نه؟ معنیِ واقعیِ بی‌قراری رو اونموقع فهمیدم.

سالِ بعدش رفتم، اولش بی‌خوابی و صبحِ زود بیدار شدن‌ها و فشرده بودنِ برنامه یه‌کم اذیتم می‌کرد، تا این‌که رفتیم شلمچه و نشستیم پایِ روایت‌گریِ حاج‌حسین‌یکتا. هرچی بی‌خوابی و کم‌خوابی بود یادم رفت، اصلاً «خودم» یادم رفت. الان فقط یه سکانس از اون‌شب جلویِ چشممه. چنگ می‌زدم به خاکِ زندهٔ شلمچه، چون بند شده بودم به اون خاک. توانِ بلند شدن نداشتم، دُچــار شده بودم. مَنی که تا خیلی سالِ قبل‌ترش شاید معتقد بودم که اصلا چی داره؟ جز خاک و خستگی. همین الآن هم دستام مُشت می‌شه انگار هنوز چنگ زدم به اون خاک که نمک‌گیرم کرد، به اون صدایِ سکوت. به اون خلوت و زنده‌‌گی. زنده‌مانی. زندگی نه!
وقتی برگشتم تا یک هفته تو حالِ خودم نبودم. من غریبه نبودم با احوالاتِ راهیان و شُهدا، ولی مُشتاق سفرِ راهیان هم نبودم؛ تا وقتی که اون‌سال نشد برم و سالِ بعدش شد. هرکی پرسید، گفتم ببین یه چیزیه که باید بری ببینی.همین.


حالِ شبی که نشد برم راهیان رو باز دارم این روزها زندگی می‌کنم، و منِ هیچ‌وقت کربلا نرفته، الان برایِ اون‌هایی که به هرنحوی دارن اربعین و عشقِ به حسین(ع) رو تمسخُر می‌کنن و با انواعِ شُبهه و توهین می‌خوان بی‌اهمیت جلوه‌ش بدن- که اصلا مَحاله، شدنی نیست، آب در هاوَن کوبیدنه- زبونم نمی‌چرخه جز به این‌که الهی دچارِ واقعیِ عشق‌ش بشید، الهی که نَرفته دچارش بشید، الهی که برید و حالِ دچارهایِ عشق‌ش رو ببینید و دُچارتر بشید، الهی که برگردید و دُچار بمونید..

-عزیزِدلم،حُســــــین‌(ع).

یه‌جا نوشته بود که خادمینِ عراقی یه‌سالِ تموم کار می‌کنن که بتونن ایّامِ اربعین موکب بزنن و هرچی دارن و ندارن بیارن وسط برایِ خدمت‌رسانی به زُوّارِ امام‌حسین، عقلِ زمینیِ آدم نمی‌فهمه، نه اینکه نخواد! نمی‌تونه بفهمه..
این فیلم رو که دیدم، گفتم الله‌اکبر، داراییِ مادیِ آدم چیه در قیاسِ باهاش؟ هیچی!
ادمیزاد اینو نمی‌فهمه، نمی‌فهمه که زیرسوال‌ش می‌بَره و با دودوتایِ دنیا چُرتکه میندازه، نمی‌فهمه! مگه این‌که عاشق باشه..

این ری‌اکشن‌هایِ عصـبانی و فشارخوری رو که زیرِ این پُست‌ها می‌بینم، می‌گم جایِ یه قابلیت تو تلگرام خالیه که به محضِ این‌که یکی می‌زنه رو این ایمـوجی برایِ محتواهـایِ این‌ مدلی، یه متـن بالاش ظاهر بشه که:
-موتوا بِغَيظِكُم- بیچاره‌ها.

«وطن‌فروشی مثلِ خانواده‌ فروشیه؛ نکنید!
کَمونه می‌کنه می‌خوره به خودتون؛
تهش هیچکــس گردن نمی‌گیره شما رو.»

-عاقبتِ وطن‌فروشی.
من معمولاً اخبارِ مربوط به اینترنشنال رو می‌خونم چون دیدنِ تناقضاتِ این جماعت لازم و خنده‌داره. خصوصاً برای اون‌هایی که عینِ عباراتِ این مصادیقِ تناقض رو تَکرار می‌کنن و بعد که قافیه به تنگ میاد، می‌گن ما اصلا ماهواره نمی‌بینیم که.

«سیما ثابت» طلایه‌دارِ مصاحبه با تجزیه‌طلب‌ها، فشارخورِ اعظم از چرخشِ مواضع به نفع جمهوری اسلامی، داعیه‌دارِ «جمهوری اسلامی پایان را به چشمِ خود می‌بیند»، در کنارِ باقیِ اپوزیسیونِ به پایان‌رسیده، خودش به پایان رسید، ولی جمهوری اسلامی همچنان باقی‌ست!

-چندوقت یه‌بار که یه مُهرهٔ وطن‌فروش آواره می‌شه، اپوزیسیون به هم می‌پرن و افشاگری می‌کنن. شهرامِ همایون خطاب به سیما ثابت: بالاترین گفتگو با جریانِ تجزیه‌طلب داشتی؛ اون‌وقت اونجا حرف از کرامت انسانی می‌زنی؟

-تصحیح کنیم؛ شما با اختصاصِ بالاترین بودجه، با بالاترین آمار تریبون دادن به تجزیه‌طلب، با درگیری بخاطرِ پول‌شویی و مسائل جنسی در شبکه، اخراج یا استعفا به دلیلِ زیرگِل رفتنِ کرامت انسانی! برای ایران نُسخهٔ حقوق بشر و آزادی می‌پیچی!؟


حقیقتاً مخاطبینِ این شبکه‌ها لایقِ دلسوزی‌ و ترَحّم‌اند!

-به یادِ آویزانی از یک صندلی پلاستیکی!

-سِیرِ اشتراکیِ مُهره‌های آواره‌ اینطوریه. ذلیلانه مقاماتِ خارجی رو در راهروهایِ فرعی به امیدِ روزنه‌ای از خِفّت، خِفت می‌کنن.
-یه روز مجبورن به چرخشِ مواضعِ همون مقامات اذعان کنن و با تریبون دادن به تجزیه‌طلب‌ها و التماسِ فشار حداکثری و تحریم، در راستایِ دشمنی با وطن برمیان.
-یه روز کارشناسی رو دعوت می‌کنن که با بُهت از دستگیریِ روح‌الله زَم توسطِ نزدیکترین دوستانش که عاملِ جمهوری اسلامی بودن بگه.
-یه روز به خاطرِ لگدمال شدنِ کرامت انسانی استعفا می‌دن، اخراج و تهدید می‌شن و صوت‌هایِ افشا شده ازشون منتشر می‌شه که در اون از تعرّضاتِ جنسی در شبکه‌هاشون می‌گن.


-ولی انصافاً آویزون شدن از یک غاصب و کودک‌کُشی مثلِ اسرائیل- که خودش ماه‌هاست در آشوب‌هایِ داخلی‌ش مونده و حتی خبرنگارش در بین تماشاگران جام‌جهانی هم جایی نداره و مجبوره با هویّتِ جعلی گزارش کنه- اون‌هم بعنوان کافرما و گرفتنِ نقشهٔ جدید برای وطن‌فروشی، خِفّتیه که فقط از این دسته اپوزیسیونِ احمق ما برمیاد که حتی واژهٔ «مبارزه» رو هم سخیف کردن.

«گملیل» قبلاً هم ربع پهلوی رو در کنارِ استر قراره داده بود!