-حُســــینع
دعایِ مُستجابِ مادرم،
من از تو بگذرم؛
کُجا برم..؟

به‌این‌ساعت،
«غَمی»
در اُستخوانم،
می‌گُــدازَد..

عباس موزون می‌گفت: «برای ضبطِ برنامه رفته بودیم، دیدیم یه چندتا جَوون می‌خوان با موتورِ برق ماهی شکار کنن و ماهی بکُشَــن؛ رفتیم ازشون بخوایم که برای ضبط برنامه و بازسازی صحنه این موتور برق رو بهمون بدن؛ فکر کردن ما محیط‌بان یا مسئول محیط‌زیستیم و فرار کردن؛ می‌خوام بگم من محیط‌بان و مسئولِ محیــط‌زیست نبودم ولی فرض کنید من محیط‌بان بودم و از دستِ من فرار کردین- در شرایطی که کاره‌ای نبودم-، از دستِ اون محیط بانِ اصلی که بر همه‌چیز احاطه داره و بر هر محیطی، محیط هست، کجا می‌خواین فرار کنین؟»


«وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطًا»
خداوند به همه چیز احاطه و آگاهی دارد.

رونوشت به خودم، و به اون‌هایی که خیال می‌کنن در خلوت و عَیــان؛ دوربین‌هایِ خدا خاموشــه :)

«خدایا تو شاهد باش؛
که تورا شُکر می‌کنم که مرا ایرانی آفریدی.»

-نمی‌دونم ماجرایِ ویدیو چیه؛
اما منم همینطور آقای موزون! منم همینطور..

این روزها چقدر هیئت‌ها و مجالس قشنگ شدن، این قرآن بدست گرفتن‌ها، این ذکر حسین حسین‌ها، دمِ یابن‌الحسن و نوای العجل‌ها.. جمعیتِ یکدست سیاه‌پوش، اشک‌ها، غم‌ها، بغض‌ و کینه‌های واحد و یکْ‌جنس، مهر و محبت‌ها.. حس می‌کنم همه‌ی شرایط دست بدست هم میدن هرسال، تا ما این ایام خودمون رو بهتر به خدا نشون بدیم.. خدایا ببین مارو.. قرآن و یادِ اهل‌بیت اینجا چقدر محترمه، تو این ایرانِ اسلامیِ ما قرآن و اهل‌بیتِ نبی کنار همن.. حُب و علاقه‌ی ما از بچگی گره خورده به دو امانتِ پیغمبرت.. تو دنیای قانونی شدنِ لواط و دنیای اهانت به قرآن، اینجا، ما هم برای سوزوندنِ خیمه‌ها گریه می‌کنیم و هم برای سوزوندنِ قرآن، هم برای اهانت به حسین علیه‌السلام و هم اهانت به قرآن..

مودّت برایِ ما واجبه؛ نه محبّت!
- مودّت ابراز شدنیه، چقدر ابرازش کردی؟ لباس مشکی پوشیدی؟ تو این جلسات اومدی؟
- خیلی‌ها فکر می‌کنند متفکّرین و افراد برجسته باید بشینن «صرفاً» درباره‌یِ امام‌حسین اندیشه کنند!
- نخیــر؛ اگر اندیشه‌یِ تو جواب داده، باید برای اباعبدالله‌الحسین(ع) «فریاد» بزنی، با مضامینِ سرشار از شعور…

«هیاهو می‌خواهد؛ هر مکتبی هیاهو می‌خواهد؛ باید پایش سینه بزنی! تکلیفِ مردم است دسته‌هایِ شکوهمند بیرون بیاورند، دسته‌های سینه‌زن..»
• #ببینید و #ببینانید.

در دوره‌ای نام حسین بن علی ممنوع بود، و در دوره‌ای قبر او نامعلوم بود، و در دوره‌ای عزا برای او نامشروع شمرده می‌شد، ولی سرانجام مخالفان آن حضرت به فراموشخانه‌‌ی تاریخ رفتند و نام حسین جاودانه شد. تاریخ نام همه‌ی بزرگان را ثبت نمی‌کند، بلکه از افرادی بسیار استثنایی یاد می‌کند که چون خورشید می‌درخشند و این خاکدان را روشنایی و گرمی می‌بخشند. این چنین است که از میان رجال عصر امام حسین، فقط نام او و همراهانش در تاریخ ثبت شده است. البتّه در حافظه‌ی تاریخ نام دشمنان و قاتلان امام حسین نیز آمده است، اما به زشتی.

📚حقیقت عاشورا~محمد اسفندیاری

برای «حاج‌مهدی‌ رسولی» که این‌روز‌ها رگِ گردنِ باد کرده‌ و مُشتِ گره‌ کرده‌ش برای بدخواهانِ ایرانِ‌علی‌، و لبخند و آرامشش برایِ بچه‌شیعه‌ها؛ او را به سیبْلِ تهمت‌ها و نامردی‌هایِ نامردانی بدَل کرده که حرمتِ پدر شهیدش را هم نگه نمی‌دارند و «غیرتش» را شوآف و اَدا می‌خوانند. حَرَجی بر آن‌ها نیست؛ از نعمتِ «غیرت» بی‌بهره‌اند.

یادمان نمی‌رود «بی‌طرفی بزرگ‌ترین گناهه» را در تقارُن با سکوتِ بعضی خواص خواندی و «ما که قرن‌هاست گفته‌ایم، زند‌گی‌ست زن!» را در تقارُن با آوازِ مدعیان؛ و این شب‌ها در مُعلّیٰ مُشت گره می‌کنی برایِ گرگ‌صفتان، و بی‌محبّتِ علی و ‌اولادِ علی بر زبان نمی‌آوری؛ نامِ ایران.

رحمتِ خدا بر پدرِ شهیدت…

ترحّم‌برانگیزست آن‌که نمی‌داند نورِ حسین‌‌‌(ع) لابه‌لایِ این ‌بازی‌هایِ حقیرانه و محصور در دنیایِ تاریک و کوچک‌ش -که نقابِ مُدرنیته می‌زند تا جهالت‌ش را پنهان کند و بَزَک می‌کند تا تاریکی‌ش را کتمان کند- خاموش نمی‌شود؛ حسین‌‌(ع) نورِ خداست. و تو خواهی آمد، تا نشانه‌یِ آمدنت نامِ حسین(ع) باشد که در گوشِ عالَم می‌پیچـــد؛
-أَلا يَا أَهلَ الْعالَم؛
إِنَّ جَدِّيَ الْحُسَين قتلوه عَطشاناً،
أَلا يَا أَهلَ الْعالَم؛ إِنَّ جَدِّيَ الْحُسَين سَحَقوهُ عُدواناً..

•العَجَــل🕊️
•نامِ زیبایِ تو بردم، دلم آرام شد..
+فایل‌عکس‌نوشته‌برای‌استوری.

-شما هرچقدر تلاش کنی از امام‌حسین(ع) قهرمانِ سکولاریسم و لیبرالیسم بسازی، جور درنمیاد. امام حسین قهرمانِ اسلامه!
•بخونید.

زینبِ‌ کُبریٰ گنجینه‌دارِ عالَمِ رنج است. او را این‌چنین بشناس! او محمل گران‌بارترین رنج‌هایی است كه در این مباركه نهفته؛ «لَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسانَ فی كَبَدٍ.»
او وارثِ بیتُ‌الاحزانِ فاطمه است،
و بیت‌ُالاحزانْ قبلۀ رنجِ آدمی است..

•شهیدسیّدمرتضی‌آوینی
•فتحِ‌خون

یک ویدیو می‌دیدم از روایتِ فرزند حاج‌آقا بهجت که می‌گفت روزی دیدم حاج‌آقا می‌زنه رو دستش و می‌گفت «چه باید کرد؟ چه باید کرد؟ خدایا رحم کن» ترسیدم فکر کردم اتفاقی افتاده، پرسیدم چی‌شده؟ گفت «سُفیانی از حتمیاته، همه‌ی علائم ظهور بداء حاصل بشه، سفیانی بداء نداره، اونو باید چطور تحمل کنیم؟نمی‌دانیم مُردَدیم که دعا کنیم بمانیم تا زمانِ ظهور؟»

می‌خوام بگم این فتنه‌ها رو می‌بینی مثلاً طرف دیشب رفته پرچم و کتیبه‌هایِ عزای امام‌حسین(ع) تو هیئت اصفهان رو آتیش زده و باز یه سری‌ها براش ماله می‌کِشن و دنبالِ امان‌نامه‌ان؟ یا توی مجازی با تصاویرِ برهنه به محرّم توهین می‌کنن؟ تهدیدت می‌کنن از حسین(ع) بگی بلاک‌ت می‌کنیم؟ یا مثلاً قرآن‌سوزی می‌شه یکی توئیت می‌زنه چرا خُرده می‌گیرید؟ اسلام دینِ آزادیه، این سیاسته که پرچمِ رنگین‌کمونی توش جا نمی‌شه و فلان؛ ولی باز یه عده‌مون گُمیم.

ما فتنه‌هایِ سختی در پیش داریم، و جهان تحوّلاتِ پیچیده‌ای رو قراره بگذرونه و دارم به این فکر می‌کنم که اگر تا زمانِ سُفیانی بمونیم- زمان‌ش رو خدا می‌دونه- چندتامون تو فتنه‌هایِ سختِ بعدی - به معنیِ واقعی- رنگ نمی‌بازیم و دنباله‌رویِ توجیهاتِ اهالیِ کوفه نمی‌شیم برایِ حفظِ جان؟ وقتی الان حفظِ فالوور و ممبِر هم برامون اولویته. وقتی یکی مثل حاج‌آقا بهجت می‌گن نمی‌دانیم چه باید کرد!
من می‌ترسم از عاقبتِ خودم.

ولی اینو می‌دونم که گردِ پرچمِ اباعبدالله‌(ع) باید جمع شد، اباعبدالله(ع) همیشه مرزِ حق و باطله؛ مثلِ امروز! مثلِ همیشه! اباعبدالله(ع) دست‌گیر و پناهه؛ مثل سکانسِ آخرِ فیلم رُسوایی..

مقام معظم رهبری فرموده بودند رویش‌ها از ریزش‌ها خیلی بیشتره؛ خوب نگاه کنید، این اشک‌های رویش‌های جدید انقلابه که قراره خانه‌ی دشمنان این مرز و بومو ویران کنه.