بعدِ مدت‌ها یه بازی تو گوشیــم نصب کردم، که برای ادامه‌ی مراحل نیاز داری سکه جمع کنی، و برای اینکه سکه جمع کنی باید وسطش ویدیوی تبلیغِ بازی‌های دیگه رو ببینی و رد کنی و هر تبلیغ تقریباً ۳۰ ثانیه‌س. یعنی در هر مرحله‌یِ ۱۰ دقیقه‌ای حدوداً ۶ تا ۳۰ ثانیه باید تبلیغِ بازی‌های دیگه رو ببینی؛ می‌شه به عبارتی ۳ دقیقه.
از دیشب که نصبش کردم، به طـرزِ اعتیادآوری در هر ده دقیقه؛ ۳ دقیقه رو صرفِ نگاه کردن ویدیویِ تبلیغ و سکه جمع کردن برای این بازی کردم؛ و الان یهو یادم افتاد که بابتِ این دقایقِ صرف شده «به چه کاری؟» باید جواب بدم!🤌🏻

می‌گه یه نوجوونی که یکی دوتا تابستون کار کرده تا گوشی بخره؛ حالا همین گوشی‌ش رو به عشــقِ میزبانی امیرالمؤمنین(ع) فروخته تا اینجا میزبانی کنه.
روایتِ زیبایی‌هایِ بُهت‌آور «مهمونی ده کیلومتری غدیر» تمومی نداره؛ و این دقیقاً همون چیزیه که با دو دوتایِ حساب و کتابِ غـرب‌گرا و برانداز و لشکرِ منوِّرالفِکرِ صورتی‌ و سیاست‌زده‌ها نمی‌خونه!

به قولِ وحید یامین‌پور، ناراحتیِ ما که از طعنه‌هایِ شما نیست، از اینه که با این طعنه‌ها و تمسخُرها یه عُمر خودتون رو از نعمتِ این «شادیِ حقیقی» محروم کردین.

عزیزِ من!
به یادم هست که روزی، مُصرّانه به تو می‌گفتم «ما هرگز خسته نخواهیم شد…هرگز!» اما مدتی‌ست پِیِ فرصتی می‌گردم شیرین، تا به تو بگویم: «ما نیز خسته می‌شویم، و خسته شدن حقِ ماست. این که خسته می‌شویم و از نفس می‌افتیم و در زانوهای‌مان دردی حس می‌کنیم، مسأله‌ای نیست، مسأله این است که بتوانیم زیرِ درختی، کنار جویِ آبی، رویِ تخته سنگی، در کنارِ هم بنشینیم و خستگی از تَن و روح بتکانیم. خسته نشدن، خلافِ طبیعت است، همچنان که خسته ماندن.»

•نادر ابراهیمی
•یک‌ عاشقانه‌یِ آرام.

شما اینجا به جونِ هم بیفتین، با وعده‌یِ من و اپوزیسونِ دوزاری که هیچکدوممون اون‌یکی رو آدم حساب نمی‌کنه فکر کنین دارید انقلاب می‌کنین؛ آفرین هشتگ یادتون نره. شازده هم داره در جزایرِ ویرجین شیرجه می‌زنه، من از قاتل و تروریست حمایت کنم تا دوزِ حماقتِتون بره بالا و مملکت‌تون رو آماده‌یِ ناامنی کنم؛ مغزتون رو به من اجاره بدین تا قشنگ یه آمپولِ بی‌هویتی بهش تزریق کنم، از این آمپول گاوی‌ها! خب تبریک می‌گم! ماموریتِ من انجام شد و در این نوبت ۱۶۶ میلیارد تومن از پول‌های بلوکه شده‌یِ شما مستقیم میره تو جیبِ من؛ بقیه‌ش از اول هم برام مهم نبود! لایک ‌و فالو یادتون نره، زن‌زندگی‌آزادی. بوس.☺️

•امضا- مسیح علینژاد.

ماجراهایِ اپوزیسیون کوچولو :))
خبر دزدیِ سه میلیون دلاری علینژاد از پول‌های بلوکه شده ایران که پخش شده، سلطنت‌طلب‌ها صداشون دراومده و بهش حمله کردن، طرفدارهایِ علینژاد هم میگن عه؟ برید از رضا پهلوی بپرسید ۳ میلیون و ۵۰۰ هزار دلار بودجه‌ای که به اسم کارگرها گرفتید چی شد؟ دزد بازاره؛ لذا ملتِ ایران، همه‌یِ شما فدایِ جیب‌های ما.

انقلابِ اسلامی واقعه‌ای است که پیش از هرجا، در درونِ انسان و در سینه‌ی او اتفاق می‌افتد. عمقِ این سخن را هنگامی در خواهی یافت که یکایکِ این بچه‌ها را بشناسی: شهید عزیزی را که کارگر چرم‌سازی است، شهید توانا را که طلبه است و شهید نوری را که دانشجوی راه و ساختمان است و شهید دیده‌ور را و شهید...
در جمعِ شهدا از این سخنان نباید گفت.
شرطِ ورود در این جمع «اخلاص» است و اگر این شرط را داری، چه تفاوتی می‌کند که نامت چیست و شغلت؟

•شهید سید مرتضی آوینی
📚گنجینه آسمانی.

حالا اگه یه واژه‌ای در خورِ این مَشَنگ‌ها بنویسی؛ یه عده میان میگن با ادبیاتِ سخیف سخن مَگو، احتمالاً این حرکات (🐒) هم یه حرکتِ اعتراضیِ جدیده برای خیزشِ زن‌زندگی‌آزادی، اینجوری که به هرکی بگی این پسماند‌ها جزوِ لیدرهایِ خیزش بودن تا خودِ سفارت سینه‌خیز میره؛ وگرنه که در اصل عزادارن، نمی‌بینی مشکی پوشیدن؟🤌🏻

•شانسِ ایران از لحاظِ اپوزیسون، اگه تصویر بود:

«مَنیّت» آفتِ کاره، در شرایطی‌که کارِ جمعی [حتماً با بینش و روشِ صحیح] یک ضرورته؛ و نه یک تفریح، تک‌رَوی هم آفته، تو نمی‌تونی توقع داشته باشی باغچه‌ت ثمر بده درحالی‌که شبانه‌روز داری آفت‌زده‌ش می‌کنی.
روح‌الله زَم تو اعترافات‌ش می‌گفت برای رسانه‌ی ضدایرانی آمدنیوز روزی هجده ساعت وقت می‌ذاشتم! خودم روزی هجده ساعت پاش بودم! و قطعاً همکارهایِ هماهنگی هم داشته.

اون‌وقت بعضی از دوستان که کلاً تشویق و حمایت تو کارشون نیست، بلکه پشتِ در کمین می‌کنن تا کوچک‌ترین آتویی از خودی‌ها بگیرن و تبریک می‌گم «علَمِ یزیدِ شما آماده است.» درحالی‌که الحق خودشون بجز غُر زدن کاری نمی‌کنن، نهایتاً همین آتوها رو به اسمِ افشاگری منتشر می‌کنن؛ چرا؟ چون با دوستان چَک و پُشتِ‌پا، با دشمنان «حالا مهم نیته؛ قاضی خداست!»

«رائفی‌پور» یکی از آدم‌هاییه که با اینکه فحش‌خورش مَلَسه، ولی خیلی جاها صدِ خودش رو گذاشته، وقتایی که بعضی‌ها فقط دنبالِ لایک بودن؛ اشتباه داشته؟ بله، نقد شده؟ بله، تخریب شده؟ همیشه.
الان‌ از عربستان ممنوع‌الخروج شده، و نه بازداشت؛ و در کنسول‌گریِ ایرانه.[به چه دلیل؟ نمی‌دانم، گمانه‌زنی هم نمی‌کنم؛ نمکِ بی‌موقع هم نمی‌ریزم.] حالا یه سری از همین جماعت دارن داستان رو مسخره‌ می‌کنن! فارغ از این‌که باهاش مشکل داری به هر دلیل، دو قدم برای مملکتِ تو برداشته یا نه؟ ایرانی هست یا نه؟ وقتی همه به «مملکت و دین و مذهبِ» تو لگد می‌زدن؛ وایساد یا نه؟ از دشمن هیچ توقّعی نیست؛ چون کارش همینه و جز این نیست؛ ولی بعضی‌ها…

«یَقْظه» یعنی لحظه‌ای که،
قلبِ انسان بیــدار می‌شه…

-آیا کسی هست
پيش از آنکه عُمرش به سَر آيد،
از خـوابِ غفــلتِ خود
بيــــدار شود؟-

•استاد شُجاعی| •مناسبِ حال..🪴

می‌گفت تو عُمرم فقط برای امام‌حسین(ع) گریه کردم، پام شکسته بود خودمو رسوندم به روضه‌ش، بد بودم و بد کردم، ذرّه ذرّه تویِ آتیشِ گناهام سوختم و خاکستر شدم و هر ذرّه‌م می‌گفت کاش خاک بودم و گناه نمی‌کردم، التماس می‌کردم خدایا منو برگَردون، صدایِ یه خانُمی اومد که گفت «برایِ پسرم گریه کرده» دستِ امام‌حسین(ع) رو روی سرم حِس کردم، گفتم خدایا می‌شه نگاش کنم؟ می‌شه همین‌جا بمونم؟


-اونایی که عشقِ شما رو ندارن و به خیالِ خودشون با نورِ شما می‌جنگن و فکر می‌کنن اگه مشکیِ مُحرّم رو قرمزِ یَزیدی کنن، دیگه نورِ شما خاموش می‌شه؛ اصلاً چی دارن؟
-هیچی دیگه؛ همیــن..

می‌گفت عیدِ غدیر دلم می‌خواست یه پرچمی چیزی آویزون کنم از سر درِ خونه‌م، ولی می‌ترسیدم اذیتم کنن، چه‌می‌د‌ونم بخوان پاره‌ش کنن یا هرچی، یکی بهم گفت «از چی می‌ترسی؟ خونه رو به پرچمِ ولایت تویِ شیعه‌خونه‌ی امام زمان مُزیّن کردن که ترس نداره؛ من خودم ۲۲ بهمن پرچمِ الله‌دار آویزونِ پنجره کردم، حالام پرچمِ مولا رو می‌زنم درِ خونه، نگاهِ این چارنفر نکن می‌رن بد و بیراه می‌گن و دُرّ و گوهر‌هاشونو توئیت می‌کنن، این پرچم تا ابد بالاست.» قوّت گرفتم یه کَتیبه خریدم زدم جلو خونه‌م، روش نوشته بود «فقط حیدر امیرالمؤمنین است» حالا هم دلم می‌گه یه پرچمِ عزایِ اباعبدالله از پنجره‌ی خونه‌م آویزون کنم، که بدخواه‌هایِ علی‌(ع) و اولادش که تا تاریخ هست اونام هستن؛ ولی یه روز می‌رسه که این پرچــم هست ولی اونا دیگه نه؛ بدونن این خانه عــزادارِ حسین است…

-شاهدِ چند دقیقه زیبایی بودم.

اوصیکُم به مطالعهٔ «فتحِ خونِ شهید آوینی». هر خطش چندتا حَنجره‌س که جلوت نشسته و با همش باهات حرف می‌زنه، هر خط رو می‌خونم انگار غمِ حقیقتِ عالَم دقیقاً همین‌جا جلوی چشمِ منه و من دستْ‌پاچه از این‌که کجا ترس‌م رو جا بذارم و کِی پیش برم؟
•بخونید، بخونید. از طاقچه هم می‌تونید بگیرید.
•بعضی جاهاش رو اینجا می‌ذارم.

بچه‌ها طبقِ روال هرسال، در نشرِ نذرِ فرهنگیِ‌ ایام عزای‌ِ اباعبدالله(ع) استارزموشن سهیم باشید.🌱

می‌دونی داداش؟ من درباره‌ی امام‌حسین(ع) شایدی نیستم، من خیلی مطمئنم؛ من حتمَنی‌ام..