یه وقتایی یه شوخی‌هایی، یه حرفایی، یه چیزایی می‌گیم و این وسط چندتا مثلاً طنز با چندتا اسمِ حقیقی هم تو همین مقیاسِ عمومی مُنتشر می‌کنیم و چندنفر هم می‌خندن اما حواسِمون نیست که ما شوخی‌ شوخی می‌گیم؛ ولی جدی‌ جدی ثبت و ضبط می‌شه :))

لعنتِ خدا به هرکَس که از بُغــضِ دینِ خدا و اشاعه‌یِ نورش، مدل به مدل نقاب به صورت می‌زنه، نقابِ دلسوزیِ بیت‌المال برایِ جشنِ غدیر، نقابِ «بجایِ نذریِ مُحرم، به فقرا برسید»، نقابِ «ای اَمان از صدایِ دسته‌ها»، نقابِ «همیشه هم که اشک و عزاست»، نقابِ نگرانیِ ترافیک در این شهرِ دائم‌ترافیک‌، نقابِ نگرانی که «مبادا از اسمِ علی، مخالفینِ علی(ع) ناراحت بشن»، نقابِ «ای وای اینا همش شویِ حکومته؛ وگرنه مردم رو که در اصل از دین زده کرده بودن»، نقابِ «چرا جلوی سفارتِ سوئد قرآن خوندن؟، قرآن‌سوزی که بَده ولی آزادی چی می‌شه؟» و هزاران نقابِ دیگر :))

دردِ بیت‌المال کجا بود؟ اگه بود حامیِ آتش‌زنندگانِ بیت‌المال نمی‌شدن، دردِ دائم در غُصه و عزا بودن کجا بود؟ اگه بود بینِ اینهمه خنده و زیبایی؛ دنبالِ چُماق و ذرّاتِ زشتی نمی‌گشتن!
حرصِ شیعه‌گریِ آزادانه در حکومتِ شیعه به کنار؛ این جماعت بُغضِ خودِ دین دارن، فقط پشتِ نقابِ دلسوزی‌های فیک و لایک‌خور قایم می‌شن و فعلا زمانِ ابرازِ عین هدف نرسیده!

•«مى‏‌خواهـند نورِ خدا را با دهانِ خود خاموش كنند، و حال آنكه خدا؛ گرچه كافــران را ناخوش افتد، نورِ خود را كامل خواهد گردانيد.»
•سوره‌محترم‌صف،آیه۸،

تصویرِ اون خانمِ فرانسوی رو که شادمان درحالِ غارت یه فروشگاه بود یادتونه؟

تصویرِ این اقا که به‌ عشــقِ علی(ع) شیرینی‌هایِ مغازه‌ش رو بین مهمون‌هایِ غدیر پخش می‌کنه هم دیدنیه؛ براندازان و غرب‌گرایان و رسانه‌هایِ معلوم‌الحال‌شون، و برخی صورتی‌ها از دیدنِ همین صحنه‌های همدلی و عشق عصبانی و ناراحتن؛ فقط اون رو پشتِ عباراتِ شیک و قُلمبه سُلمبه قایم می‌کنن. خیلی تلاش کردن تصویرِ مشابه صحنه‌ی غارت فروشگاه‌های فرانسه رو برایِ ایران رقم بزنن؛ سال‌ها تلاش کردن از ایران چهره‌ای غَمین و مفلــوک و دین‌زده بسازن؛ نتونستن که هیچ! از قبله‌یِ آمال‌شون هم اون‌چنین تصاویری مُخابـره شد! لذا حق بدید عصبانی باشن.

برای این بستنی‌ های اجباری
-از دیروز

کجایِ دنیا دیدین به زور به ملت بستنیِ نذری بدن و ملت شیرینیِ قنادی خودشون رو نذرِ غدیر کنن؟ یا سینیِ شربت‌ها رو نوبتی پُر کنن به مردم بگن اقا شربت خنکه‌ها؛ هوا گرمه، یکی بردارید جیگرتون حال بیاد. نه اقا شما نمی‌دونی اینا همش شویِ حکومته، می‌خواد نذریِ مهمونی غدیر رو به نامِ مردم و خودجوش جا بزنه، وگرنه که مردمِ از دین زده شده‌یِ غم‌زده‌یِ همیشه ناراحت رو چه به این همدلی‌ها و کارا؟

[حرص می‌خورد که نمی‌تواند غرض‌ورزیِ سیاسی کند؛ و توئیت‌ها را پشتِ هم ردیف می‌کند.]

-پولیه؟
+نه مَجانی؛ عِشــقیه..

+ در زیارتِ امام موسی‌بن‌جعفر(ع) آمده
یا اِمامَ‌الاَخْیـــار،
یعنی «امامِ برگزیده‌ها»
و این یعنی بینِ این‌همه آدم،
تو انتخــاب شدی؛
تا محبّتِ اهل‌بیت رو در دل داشته باشی.

•استاد شُجاعی| پیشنهادِ ویژه.💚🕊️

بعدِ مدت‌ها یه بازی تو گوشیــم نصب کردم، که برای ادامه‌ی مراحل نیاز داری سکه جمع کنی، و برای اینکه سکه جمع کنی باید وسطش ویدیوی تبلیغِ بازی‌های دیگه رو ببینی و رد کنی و هر تبلیغ تقریباً ۳۰ ثانیه‌س. یعنی در هر مرحله‌یِ ۱۰ دقیقه‌ای حدوداً ۶ تا ۳۰ ثانیه باید تبلیغِ بازی‌های دیگه رو ببینی؛ می‌شه به عبارتی ۳ دقیقه.
از دیشب که نصبش کردم، به طـرزِ اعتیادآوری در هر ده دقیقه؛ ۳ دقیقه رو صرفِ نگاه کردن ویدیویِ تبلیغ و سکه جمع کردن برای این بازی کردم؛ و الان یهو یادم افتاد که بابتِ این دقایقِ صرف شده «به چه کاری؟» باید جواب بدم!🤌🏻

می‌گه یه نوجوونی که یکی دوتا تابستون کار کرده تا گوشی بخره؛ حالا همین گوشی‌ش رو به عشــقِ میزبانی امیرالمؤمنین(ع) فروخته تا اینجا میزبانی کنه.
روایتِ زیبایی‌هایِ بُهت‌آور «مهمونی ده کیلومتری غدیر» تمومی نداره؛ و این دقیقاً همون چیزیه که با دو دوتایِ حساب و کتابِ غـرب‌گرا و برانداز و لشکرِ منوِّرالفِکرِ صورتی‌ و سیاست‌زده‌ها نمی‌خونه!

به قولِ وحید یامین‌پور، ناراحتیِ ما که از طعنه‌هایِ شما نیست، از اینه که با این طعنه‌ها و تمسخُرها یه عُمر خودتون رو از نعمتِ این «شادیِ حقیقی» محروم کردین.

عزیزِ من!
به یادم هست که روزی، مُصرّانه به تو می‌گفتم «ما هرگز خسته نخواهیم شد…هرگز!» اما مدتی‌ست پِیِ فرصتی می‌گردم شیرین، تا به تو بگویم: «ما نیز خسته می‌شویم، و خسته شدن حقِ ماست. این که خسته می‌شویم و از نفس می‌افتیم و در زانوهای‌مان دردی حس می‌کنیم، مسأله‌ای نیست، مسأله این است که بتوانیم زیرِ درختی، کنار جویِ آبی، رویِ تخته سنگی، در کنارِ هم بنشینیم و خستگی از تَن و روح بتکانیم. خسته نشدن، خلافِ طبیعت است، همچنان که خسته ماندن.»

•نادر ابراهیمی
•یک‌ عاشقانه‌یِ آرام.

شما اینجا به جونِ هم بیفتین، با وعده‌یِ من و اپوزیسونِ دوزاری که هیچکدوممون اون‌یکی رو آدم حساب نمی‌کنه فکر کنین دارید انقلاب می‌کنین؛ آفرین هشتگ یادتون نره. شازده هم داره در جزایرِ ویرجین شیرجه می‌زنه، من از قاتل و تروریست حمایت کنم تا دوزِ حماقتِتون بره بالا و مملکت‌تون رو آماده‌یِ ناامنی کنم؛ مغزتون رو به من اجاره بدین تا قشنگ یه آمپولِ بی‌هویتی بهش تزریق کنم، از این آمپول گاوی‌ها! خب تبریک می‌گم! ماموریتِ من انجام شد و در این نوبت ۱۶۶ میلیارد تومن از پول‌های بلوکه شده‌یِ شما مستقیم میره تو جیبِ من؛ بقیه‌ش از اول هم برام مهم نبود! لایک ‌و فالو یادتون نره، زن‌زندگی‌آزادی. بوس.☺️

•امضا- مسیح علینژاد.

ماجراهایِ اپوزیسیون کوچولو :))
خبر دزدیِ سه میلیون دلاری علینژاد از پول‌های بلوکه شده ایران که پخش شده، سلطنت‌طلب‌ها صداشون دراومده و بهش حمله کردن، طرفدارهایِ علینژاد هم میگن عه؟ برید از رضا پهلوی بپرسید ۳ میلیون و ۵۰۰ هزار دلار بودجه‌ای که به اسم کارگرها گرفتید چی شد؟ دزد بازاره؛ لذا ملتِ ایران، همه‌یِ شما فدایِ جیب‌های ما.

انقلابِ اسلامی واقعه‌ای است که پیش از هرجا، در درونِ انسان و در سینه‌ی او اتفاق می‌افتد. عمقِ این سخن را هنگامی در خواهی یافت که یکایکِ این بچه‌ها را بشناسی: شهید عزیزی را که کارگر چرم‌سازی است، شهید توانا را که طلبه است و شهید نوری را که دانشجوی راه و ساختمان است و شهید دیده‌ور را و شهید...
در جمعِ شهدا از این سخنان نباید گفت.
شرطِ ورود در این جمع «اخلاص» است و اگر این شرط را داری، چه تفاوتی می‌کند که نامت چیست و شغلت؟

•شهید سید مرتضی آوینی
📚گنجینه آسمانی.

حالا اگه یه واژه‌ای در خورِ این مَشَنگ‌ها بنویسی؛ یه عده میان میگن با ادبیاتِ سخیف سخن مَگو، احتمالاً این حرکات (🐒) هم یه حرکتِ اعتراضیِ جدیده برای خیزشِ زن‌زندگی‌آزادی، اینجوری که به هرکی بگی این پسماند‌ها جزوِ لیدرهایِ خیزش بودن تا خودِ سفارت سینه‌خیز میره؛ وگرنه که در اصل عزادارن، نمی‌بینی مشکی پوشیدن؟🤌🏻

•شانسِ ایران از لحاظِ اپوزیسون، اگه تصویر بود:

«مَنیّت» آفتِ کاره، در شرایطی‌که کارِ جمعی [حتماً با بینش و روشِ صحیح] یک ضرورته؛ و نه یک تفریح، تک‌رَوی هم آفته، تو نمی‌تونی توقع داشته باشی باغچه‌ت ثمر بده درحالی‌که شبانه‌روز داری آفت‌زده‌ش می‌کنی.
روح‌الله زَم تو اعترافات‌ش می‌گفت برای رسانه‌ی ضدایرانی آمدنیوز روزی هجده ساعت وقت می‌ذاشتم! خودم روزی هجده ساعت پاش بودم! و قطعاً همکارهایِ هماهنگی هم داشته.

اون‌وقت بعضی از دوستان که کلاً تشویق و حمایت تو کارشون نیست، بلکه پشتِ در کمین می‌کنن تا کوچک‌ترین آتویی از خودی‌ها بگیرن و تبریک می‌گم «علَمِ یزیدِ شما آماده است.» درحالی‌که الحق خودشون بجز غُر زدن کاری نمی‌کنن، نهایتاً همین آتوها رو به اسمِ افشاگری منتشر می‌کنن؛ چرا؟ چون با دوستان چَک و پُشتِ‌پا، با دشمنان «حالا مهم نیته؛ قاضی خداست!»

«رائفی‌پور» یکی از آدم‌هاییه که با اینکه فحش‌خورش مَلَسه، ولی خیلی جاها صدِ خودش رو گذاشته، وقتایی که بعضی‌ها فقط دنبالِ لایک بودن؛ اشتباه داشته؟ بله، نقد شده؟ بله، تخریب شده؟ همیشه.
الان‌ از عربستان ممنوع‌الخروج شده، و نه بازداشت؛ و در کنسول‌گریِ ایرانه.[به چه دلیل؟ نمی‌دانم، گمانه‌زنی هم نمی‌کنم؛ نمکِ بی‌موقع هم نمی‌ریزم.] حالا یه سری از همین جماعت دارن داستان رو مسخره‌ می‌کنن! فارغ از این‌که باهاش مشکل داری به هر دلیل، دو قدم برای مملکتِ تو برداشته یا نه؟ ایرانی هست یا نه؟ وقتی همه به «مملکت و دین و مذهبِ» تو لگد می‌زدن؛ وایساد یا نه؟ از دشمن هیچ توقّعی نیست؛ چون کارش همینه و جز این نیست؛ ولی بعضی‌ها…