سیاستِ همسایگی یعنی در وهله‌یِ اول روابط خودمون رو با کشورهایی گسترش و تقویت کنیم که با اون‌ها دارای قالب‌های ادراکی، فرهنگی و ساختاری نسبتاً مشترکی هستیم، و یا قالب‌های اقتصادی و سیاسیِ اون‌ها می‌تونه با ما در وضعیت مکملی قرار بگیره؛ پس در این نوع اولویت سیاستِ خارجی با همسایه‌هاست؛ چون رفتاری همکاری‌جویانه و مسئولانه‌تری نسبت به سایرین دارن، پس ارتقای روابط اقتصادی و سیاسی و فرهنگی با اون‌ها طبیعتاً بُرد بُرد می‌شه. سایر کشورهایی‌که درصددِ ضربه به اقتصاد ایران-از طریقِ تبعیت از سیاستِ تحریمیِ غرب- یا به سیاستِ ایران؛ مشابهِ قضایایِ اخیر- نباشن؛ یعنی تمایل به مبادله‌ی اقتصادی و سیاسی داشته باشن و روابط با بقیه‌یِ کشورها براشون به معنیِ محدودسازیِ قدرت‌ش نباشه هم در دایره‌یِ کشورهایی هستن که امکان ایجاد همکاریِ متقابل باهاشون میسّره.
به همین دلیل در دولتِ سیزدهم از شهریور ۱۴۰۰ نزدیک به ده سفر با تفاهمنامه‌هایِ اقتصادی و فرهنگیِ مختلف به کشورهایِ آسیایی صورت گرفته.

غرب‌گرایانِ داخلی در کنارِ کنایه و بامزه‌بازی برای به حاشیه بردنِ این روابط، همچنان در انتظارِ یادگیریِ زبانِ دنیا و کرشمه‌ کدخُدا به روایت تصویر:

رهبر انقلاب: «با وجود حمایتِ زیاد از صنعت خودرو در کشور، کیفیتِ خودرو خوب نیست مردم ناراضی‌اند و درست می‌گویند و حق با مردم است.» ۱۴۰۰/۱۱/۱۰.

«می‌گویند هریک میلیارد دلار وارداتِ بی‌رویه، معادل است با تعطیلیِ صدهزار فرصت شغلی. این آماری است که افراد صاحب‌نظر و متخصص به ما دادند. حالا اینجا خودروسازها از این حرف ما سوءاستفاده نکنند که وضعشان خیلی تعریفی ندارد!» ۱۴۰۱/۲/۱۹.

#برای‌میرسلیم‌ومواضعش!

فضایِ مجازی بعضی جاها نقشِ خلاصه‌نویس داره؛ شما وقتی می‌خوای یه آزمون بدی اگه عادت کنی به کتاب‌هایِ نکته‌ و خلاصه، دیگه خیلی سخت می‌شه بری سراغِ کتاب‌های شرح و تفصیلی. مجازی هم گاهاً این‌جوریه، صدتا کتابِ مرجع برای فلان موضوع وجود داره ولی ترجیح میدی تویِ تلگرام اون کلیدواژه رو جستجو کنی و ببینی تو کانال‌ها درباره‌ش چی نوشتن، برایِ همین مخاطب اغلب دیگه حوصله‌یِ متن‌هایِ بلند تحلیلی و با رفرنس رو نداره، مُد هم هست که بعضی فعالینِ مجازی معمولاً با یکی دو خط داستان رو جمع می‌کنن، یا محضِ تو دهنی زدن و کَل‌کَل؛ یا به هرحال فهمیدن ذائقه‌ها در معرضِ تغییره؛ کوتاه و مختصر موضوع رو بیان می‌کنن. حالا فکر کن یه موضوعی اتفاق افتاده؛ یه خطایی از یه شخصی سَر زده که طرف تویِ کارنامه‌ش ۹۰٪ خدمت کرده در عرصه‌هایِ مختلف فرهنگی و غیره، در واقع جورِ خیلی از نهادهایِ دیگه رو هم کشیده. تو مجازی تویِ همین چند خط به اسمِ نقدِ سازنده؛ با غیرِسازنده‌ترین لحن و مُغرضانه‌ترین ادبیات خودِ طرف رو، سابقه‌یِ خدماتش رو، شخصیت‌ش رو، خانواده‌ش رو، همه رو تخریب می‌کنن و تا وقتی‌که طرف با یه «غلط کردم» از ادامه‌یِ فعالیت دست نکشه رها نمی‌کنن؛ در نهایت با «تَوَهّمِ مَرجعیت» می‌گن انتقادپذیر نبود! فراوان دیدیم.


«انتقاد دوگونه است. علامتِ دلسوزانه بودن انتقاد این است که وقتی انسان انتقاد را بیان می‌کند، نقطه‌یِ قوّت را هم در کنار او بیان کند تا معلوم بشود که بنای نظرِ شخصی، بنای انتقام‌گیری و بنای اذیت کردن ندارد؛ والّا اگر ما یک مجموعه‌ای داشته باشیم که نقاط قوّت و نقاطِ ضعفی هم دارد، آن وقت در بیان انتقاد، نقاط قوّتش را اصلاً در نظر نگیریم و به زبان نیاوریم، بعد یک یا دو یا ده‌تا از نقاط ضعف را همین طور بنا کنیم گفتن؛ معلوم است که تضعیف خواهد شد. رهبر انقلاب- ۱۳۸۶/۰۳/۰۸»

*تفاوت از زمین تا آسمان است :)

جهان‌آرا همه را جمع کرد: «بچه‌ها دارن شهر رو می‌گیرن. کمک هم نمی‌رسه. تنها که هستیم، اینجا موندن هم یعنی شهادت. از نظرِ من تکلیف از شما ساقطه، هر کی می‌خواد بره.» همه با هم گفتند «کجا بریم؟ تا آخرش کنارت هستیم.»
📚 «روزگاران؛ زنانِ خرمشهر»
-بتول کازرونیان


صدام گفت: «من از مقاومتِ شما در خرّمشهر راضی نیستم، این نشان‌ها برای سرپوش گذاشتن به تلفات ما در مقابل افکار عمومی است، کاش کُشته می‌شدید و عقب‌نشینی نمی‌کردید.» او خشمگیــن به ما نگاه می‌کرد. بعد به طرفمان تُف انداخت و گفت: «چهرهٔ ما و چهرهٔ تاریخ را سیاه کردید. چرا از سلاح‌های شیمیایی استفاده نکردید؟ من آرام نمی‌شوم تا روزی که سرهایِ شما را زیر چــرخِ تانک‌ها ببینم.» یکی از افسران گفت: «قربان در این صورت سلاحِ شیمیایی بر سربازان خودمان هم اثر می‌کرد،چون ما نزدیک دشمن بودیم.»
صدام فریاد زد: «به درک! آیا خرمشهــر مهمتر بود یا جانِ سربازان؟ ای مردکِ پست!»
📚 «آخرین شب در خرمشهر»
خاطرات سرهنگ عراقی کامل جابر.

مردم! آگاه باشید که پروردگارتان یکی است و پدرتان نیز یکی است، بنابراین بدانید که نه عرب بر عجم و نه بالعکس، و نه سیاه بر سفید و نه بالعکس هیچ برتری ندارد مگر به تقوا. آیا این حقیقت را ابلاغ کردم؟ گفتند: آری. فرمود: حاضران به غائبان ابلاغ کنند.

رسول‌خدا فرمود.

•این شهیــدِ بزرگ کاری کرد؛
که «یک جهـــان»،
جَهِش پیدا کرد به سمتِ ظهور،
نه فقط مسلمان‌ها.

•استاد شجاعی| پیشنهاد خوب.🕊️

دیروز سرکلاسِ آنلاین دکتر غلامی؛ اشاره‌ای به کتابِ «خدمات متقابلِ اسلام و ایران» شهید مطهری شد، از نرم‌افزارِ طاقچه گرفتم که بخونم، الآن شروع کردم.
برایِ من جالبه که قشرِ دانشجــو اینطور سخنرانی‌هایِ ایشون رو پیگیری می‌کردن؛ نوارِ سخنرانی‌ها هم کُپی می‌شد؛ مقایسه می‌کنم با امروز. دنیایِ شُبهات و اکتفایِ ما به مَراجعِ دوخطی!

•و باید بگم که خوش‌به سعادتِ اونی‌که با کتاب رفیقه.

«ما برای موفقیت جلویِ جمهوری اسلامی؛
باید شبیهِ یزید باشیم؛ برای موفقیت جلویِ حکومتِ شیعــه باید دست از شیعــه‌گری برداشت..»

خودشناسیِ باطل!

«ای کاش فقط قضاوت بود،
یا انتقــادِ سازنده و دوستانه؛
امان از تُهمت، ناسزا و خشمِ انتقام!»

وقتی طالبان به افغانستان مسلّط شد؛سلبریتی‌هایِ جوگیر و اغلبِ اصلاحات‌چی‌ها جمهوری اسلامی رو تحتِ فشار گذاشتن که برای نجات همسایه با طالبان بجنگ، به افغانستان حمله کن و طالبان رو نابود کن. اون‌ها هیچ‌وقت تعارضِ منافع ملی و جنگ‌طلبی رو درک نمی‌کنن، چون اساساً ضرورت‌هایِ زمانه رو درک نمی‌کنن.

همین‌ها ایران رو متهم به تفکراتِ طالبانی و حمایت از اون کردن؛ درحالی‌که ایران یکی از ۱۱۶ کشوری بود که رای مثبت به قطعنامه‌یِ به رسمیت نشناختنِ طالبان داد، همین چند روز پیش هم وزیرِ امورخارجهٔ ایران اعلام کرد ما طالبان رو به رسمیت نمی‌شناسیم.
وقتی طالبان تحصیلِ دخترها رو منع کرد ایران اعلام کرد آمادگی این رو داره که بسترِ آموزشِ دخترهای افغانستانی رو مهیا کنه؛ اینطور که اعلام شد ۷۰۰ هزار دانش‌آموز افغانستانی در ایران تحصیل می‌کنن، ولی همین دو گروه بابتِ اتفاقات مسمومیت دانش‌آموزان در ایران- که وزارت اطلاعات بیانیه‌ای مفصّل با ذکر دستگیریِ عوامل اون منتشر کرد- ایران ‌رو متهم به طالبانی بودن کردن.
امروز یه درگیری بینِ مرزبانی ایران و افغانستان اتفاق افتاده؛ نیروهای طالبانی بدون درنظر گرفتنِ حسن‌همجواری به سمت یه پاسگاهی در شهر مرزی تیراندازی کردن و نیرو‌هایِ ایرانی هم جوابِ کوبنده‌ای دادن؛ احتمالاً باید منتظر چرخش مواضعِ بعضی سلبــریتی‌ها و بعضی جناحیون در دفاع از طالبان باشیم!

«أَعُوذُ بِهِ مِنْ شَـــرِّ نَفْسِی
إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلا مَا رَحِمَ رَبِّی.»

به او پناه می‌برم از شرِّ نفْسم، که نفْس بسيار به بدی‌ها امر می‏‌كند؛ مگر آنچه را پروردگارم رحم كند..

شبانه‌روز وطن‌پرست‌هایِ ایرانی برای دفاع از یکپارچگیِ خاک و مرزِ این مملکت -شرق و احمق‌هایِ طالبان تا غرب و احمق‌هایِ تجزیه‌طلب؛ تا پایگاه‌هایِ نظامی امریکا در دورتادورِ ایران- تلاش می‌کنن، از آرامش و جان و سلامتی و خانواده‌شون می‌گذرن تا ایران، «ایران» بماند؛ اون‌وقت این تروریستِ کراواتیِ کومله تویِ شبکه‌یِ اینترنشنال بشینه و بگه «من اسمِ تجزیه‌طلبی رو جدایی‌ خواهی می‌ذارم، جدایی‌خواهی جُرم نیست!» و یه عده بی‌وطن با فراخوان‌هایِ غرقِ خون‌ش؛ پول به جیب بزنن و یه عده در داخل با لفظِ «دموکراسیِ» این تجزیه‌طلب قند تو دلشون آب بشه. حماقت شاخ و دُم ندارد.

«غم‌ات مَباد که دنیا زِ هم جدا نکند؛
رفیـق‌هایِ در آغوشِ هم گِریسته را..»

عجیبه، وقتی تویِ جمع‌هایِ دوستانه با عقاید و سلایقِ مختلف بحث می‌شه، معمولاً اونی‌که می‌خواد جَو رو آروم نگه داره تا اوقات به خوشی بگذره؛ تند می‌شنوه و آروم جواب میده، بعد سکوت می‌کنه و بیشتر اذیت می‌شه، ابتدائیاتِ دورهمی‌هایِ صمیمی احترام به حداقلی‌ترین خط قرمزهایی که بقیه می‌دونن باید باشه دیگه. یا نه؟

گویا منابع طالبانی اعلام کردن که ۱۲ نفرشون طی پاسخِ ایران در برابرِ تعدی نیروهای تحتِ امر طالبان به مرز ایران کُشته شدن و ۳۶ نفر زخمی شدن. همینه دیگه، نزن تا نخوری.
تا اینجا سیاستِ ایران این‌جوریه که نهایتِ حُسن همجَواری با همسایه‌های هم‌مرز رو اجرا می‌کنه و خویشتن‌داری می‌کنه، الان هم که اوجِ عملی کردن سیاستِ همسایگی در جریانه. چون خبر داره که اتاق فکرِ دشمن سال‌هاست نقشه‌هایی برایِ ۱) درگیر کردنِ ایران در یک جنگ و منازعه و ناامن کردنِ مرز‌ها ۲) ایجــادِ شکافِ قومی و مذهبی در داخل ۳) بدبیـــن کردنِ کشورهای همسایه‌ به ایران کشیده؛ لذا خویشتــن‌داری می‌کنه، مِیدون به کل‌کل‌هایی از جنس الهام علیُف (بخوانید اسرائیل) نمیده؛ چون تجربه‌یِ اوکراین و روسیه جلویِ چشمشه، گنده‌گویی‌هایِ علیُف هم در راستایِ همین تله‌ها بود، اینایی هم که از اول می‌گفتن بزنید حمله کنید رو نباید جدی گرفت، طبقِ تجربه موقعِ جنگ اینا از خودشون مایه نمی‌ذارن، برای نقش‌آفرینیِ ایران در سوریه هم تا همین الان می‌گن شما جنگ‌طلب‌اید و اصلاً چرا رفتید؟
بیا براشون مفهومِ امنیت و منافعِ ملی رو توضیح بده. یا می‌گن جنگ نمی‌کنید؟ پس می‌ترسید. چون درکی از رویارویی با حیواناتِ داعش ندارن. خب، در عینِ حال ایران اهرُمِ فشار هم داره. ولی با تمام این اوصــاف؛ یه وقتایی گوش‌مالی هم لازمه.

ایالاتِ متحده مجموع ۲.۲۶ تریلیون دلار در جنگِ افغانستان هزینه کرده تا ناگهان بعد از سقوطِ دولتِ متحدِ خودش یاد کمک‌هایِ بشردوستانه بیفته، منطقی‌ست.