جشنِ تماشاییِ ۲۲ بهمن و چهل‌وچهار سالگیِ انقلاب اسلامی هم رسید و خبری از جانشینیِ مجتبی‌ خامنه‌ای و فرارِ سران به ونزوئلا و قیامِ مردم علیه جمهوری اسلامی و پاهایِ شکستهٔ حسین رونقی و موهای تراشیدهٔ آرمیتاعباسی و انگشتان خورد شدهٔ توماج صالحی نشد.

ولی در عوض با شعارِ «تا آخر آبان جمهوری اسلامی رفتنیه» درحالی‌که خیلی سوسکی آبان رو به آذر و دی منتقل می‌کردن، برایِ اثباتِ ادعایِ موروثی بودنِ جمهوری اسلامی، عده‌ای قلیل به پیشنهادِ یک سلبریتی و فوتبالیستِ فراری، به ته‌موندهٔ ژنِ پهلوی بابتِ احیای سلسلهٔ موروثی و فراریِ پهلوی وکالت می‌دادن که چندمین برفِ امسال هم بارید تا اونی‌که می‌گفت «جمهوری اسلامی اولین برف رو نمی‌بینه» با دیدنِ راهپیماییِ عظیمِ مردم برای جشنِ چهل‌ وچهارمین ۲۲ بهمنِ ماندگار، همزمان با معجزهٔ جمهوری اسلامی برای شفایِ پای حسین‌رونقی و کاشتِ موی تضمینی عباسی و انگشتان توماج، تصمیم بگیره تا ونزوئلا سینه‌خیز بره که با عربدهٔ «برای سقوطِ ایران» جیره‌خورِ آمریکا و گیس و گیس‌کشیِ اپوزیسیون مواجه شد و از تمامِ میادینِ عن‌قلاب کردن خداحافظی کرد.

مدتی به تماشایِ سیرکِ خدایگانِ تناقض، و دلّالانِ خون‌ریزِ دروغ و نفرت نشسته بودیم، راستی جمعیتِ راهپیمایی رکورد زده :)

اینی که می‌باره، بیشتر شبیه برفِ شادی به مناسبتِ یه تولد ۴۴ سالگی می‌مونه :))❄️

«صحنه‌هایی که فراموش نخواهم کرد.»

شاید بالای ۲۰ بار راهپیمایی رفتم اما امسال برام متفاوت بود. حضورِ افرادی که کم‌سن هم نبودن اما برای اولین‌بار اومده بودن راهپیمایی، حضورِ اون‌هایی که می‌گفتن من تا پارسال با همه‌چیِ این اعتقاد قهر بودم اما امسال برام خیلی فرق می‌کرد، حضورِ اونایی که ظاهرشون فریاد می‌زد که تمکّنِ مالی ندارن اما با یه قابِ عکس رهبری و حاج قاسم اومده بودن و پرچمِ ایران رو به یه دست گرفته بودن، اون پیرمردی که با پایِ قطع شده اومده بود، خانمی که همچنان سِرُم به دست بود و اشک می‌ریخت برای «سلام فرمانده»، بچه‌ای که خودجوش پرچم رو می‌بوسید، مادری که با فرزندِ روی ویلچر نشسته‌ش اومده بود و پدری که فرزندِ معلولش رو کول کرده بود، آقایی که کراوات‌ زده، با عینک دودی و عصا به‌دست اومده بود، و اون عزیزی که می‌گفت بعد از ۱۵ سال به ایران برگشتم تا امروز حتماً بیام و پیرزنی که تصویر فرزندِ شهیدش رو به دست گرفته بود.

چقدر همه‌چی زیبا بود، این مردمِ خوبِ نجیب، این انقلابِ مظلوم و مقتدر، و چقدر له‌له زدن‌هایِ ضدانقلاب برای انکارِ این زیبایی‌هایی که به چشم دیدم در نظرم بی‌ارزشه.

⚠️این ویدیو که از حال و هوایِ میدانِ انقلابِ دیروز پخش شده، مقادیرِ زیادی غرور، حسِ خوب، بغض و قطراتی اشک به همراه دارد.

مرزهایِ دیکتاتوری توسط جمهوری اسلامی جابجا شد، نه به آزادیِ اجباری، جایِ زندانی بیرون از زندان نیست گویا، گرفتار شدیم!🦦

این گل‌هایِ ما اطلاع دارن که سرشکنجه‌گرِ ساواک، پرویز ثابتی که توی گزارشش به محمدرضاپهلوی معتقد بود مردمِ ایران آمادگیِ دموکراسی ندارن، تویِ تجمع دیروز ضدانقلاب علیه جمهوری اسلامی تویِ لس‌آنجلس شرکت کرده و شعارِ دموکراسی می‌داده؟ جل‌الخالق.

https://t.me/nazemotlagh/19334

سال‌هاست دارمش، کانال خانم اکبرشاهیِ عزیز.
•از کانال‌هایِ خوب، باید خودتون ببینید:

@moobtala
#معرفی‌مرامی :)) 3-

🔹یک روایتِ دردناک…
«زن‌زندگی‌آزادی؛
با حضور سرشکنجه‌گرِ ساواک»

پرویز ثابتی مهرهٔ مهم ساواک، توی تجمع ضدانقلاب با شعار دموکراسی و زن‌ زندگی‌ آزادی در لس‌آنجلس شرکت کرده، بعد از سلاخیِ شهید آرمان‌علی‌وردی و شهید عجمیان به سبک و روشِ «ساواک» و توسطِ مدعیان آزادی جنبشِ زن‌زندگی‌آزاد، روایتِ هارلد ایرنبرگر از ساواک در بخشی از کتاب «ساواک یا دوست شکنجه‌گر غرب» بخونیم:

«جلادانِ ساواک علاوه بر استفاده از شوک الکتریکی و کتک به وحشی‌گری‌های زیر نیز متوسل می‌شدند؛ بطری‌های شکسته را به نشیمنگاه زندانیان فرو می‌کنند. به بیضه‌های آنان وزنه می‌آویزند و یا کلاه‌خود بر سرشان می‌گذارند که با فریادهای قربانیان در زیر شکنجه گوش‌شان را آزار می‌دهد و از انعکاس صداها به بیرون جلو می‌گیرد...ساواک قربانیان خود را نه بخاطر شکنجهٔ جسمی بلکه بخاطر شکنجهٔ روانی مورد تجاوز جنسی قرار می‌داد، این شکنجهٔ روانی بویژه در حالتی بود که برای گرفتن اعتراف از شوهران و یا پدران به زنان و دخترانشان در برابر چشم آنها تجاوز می‌کردند.»

گیفِ حق آوردم براتان =))))

ما سر به سر، از جان گذشتیم،
در آزمونِ فتنه‌ها نیز؛
از عهد و پیمان برنگشتیم…
به روایتِ تصویر :

درسته روزه نمی‌گیرم ولی دلیل نمی‌شه افطار نخورم =)))))

https://t.me/agha_kamal/4634

مخاطبِ عزیز من، دروغ‌هایِ شاخ‌دار چهار ماههٔ این آقا از جا زدنِ تصویر پاکستان بجای سیستان و بلوچستان، تا جا زدن عکسِ ماندانا بیاتِ زندهٔ آزاد بجای یک دختر خیالی زیرِ شکنجه، از دست دادن با تامین‌کنندهٔ سلاح‌شیمیایی در جنگ تحمیلی تا لقمهٔ چرب ویزایِ آمریکایی به کنار.

یک‌بار از خودت بپرس:
«چرا به نامِ زن‌زندگی‌آزادی، این جماعت با عبدالله مهتدیِ کومله که زنده‌به‌گور کردنِ ناهید فاتحی ۱۶ ساله و بریدن دست‌های شهید وکیلی و انداختن بدن پوست کنده‌ش توی آب‌جوش و … رو در کارنامه‌ش داره بیعت می‌کنن؟» چه مرز مشترکی بینِ بیعت امضاکنندگانِ تحریم‌نامه‌ها و تروریست‌های کومله و سازمان منافقین هست؟ همین.