گفت اینجایی ولی انگار اینجا نیستی، چرا مشغولی؟
خنده‌یِ کج تحویلش دادم و سر تکون دادم.
گفت ساکتی، مغزت از چشم‌هات زده بیرون، قرمز و ملتهب؛ با یه خنده‌یِ کج.
-هوم. رو زمین کاری نمونده برام..
+این‌جوری که دنیا خیلی دارک می‌شه.
-چه توصیفِ خوبی!
ولی تو همچنان نقطه‌یِ روشنی تو چشمِ من. همین‌که ساعت‌ها حرف بزنم و حرف‌هایِ تکراری بزنم، غُر بزنم یا ساعت‌ها ساکت باشم و نگرانِ قضاوت شدن نباشم؛ همین‌که این منِ جدید رو می‌فهمی، یعنی تو نوری، تو سال‌هاست که نوری.

ولی هروقت نااُمیدی چسبید بیخِ گلوت و فشار داد، به این فکر کن که ما منتظرِ یه اتفاق بزرگ و مبارک و احلیٰ‌مِنَ‌العَسل‌یم، یه اتفاقِ قطعی و شدنی!
به این فکر کن که برایِ چنین وعده‌یِ صادقی؛ کجایِ کاری؟
«انتظار برایِ کسی که خواهد آمد»، شیرینه، عینِ عسل؛ شیرین‌تر از عسل.
یه روز پا می‌شی می‌بینی که الا یااهلَ‌العالَم؛ انا امامُ‌القائـــــم..
یه آخیش میگی که سفت چسبیدی به حبل‌الله و صراطِ غربال به سرمنزلِ مَقْصود رسید …
خدا! گره‌مون بزن به حبل‌الله، مباد باد ببره کلاهِ ما رو :)

میلیون‌ها بار هم نگاش کنم، بازم کمه..