«باوطن» بودن خیلی لذت‌بخشه؛ وقتی با غصه‌ی وطن اشکِ ناراحتی می‌ریزی و با شادیِ وطن، اشکِ شادی..

اون‌جایی که بهت می‌گن «ارزشی» باید به خودت افتخار کنی؛ چون تو «ارزش»های داری که بهشون پایبندی؛ تو سندیّت داری، اعتبار داری.
باید افتخار کنی که حتی اونی‌که هیچ ایدئولوژی و باوری نداره هم به «بندِ ارزش بودنت» اذعان داره، تو دنیایِ ضدّارزش‌ها؛ ارزشی بمون.

وقتی تهران نیستم و از تویِ کلبه‌ای در جنگل از بچه‌ها ویدیو مسیج دریافت می‌کنم :))

امروز تو تهران بعدِ بُرد تیم ملی فوتبال ایران؛ مردم و پلیس دارن اینجوری کنارِ هم پایکوبی می‌کنن، این پلیس همون میزان که برایِ امنیت مملکت با جدّیت تلاش می‌کنه، پایه‌ی شادی‌هاش هم هست.

مخاطبِ برعنداز!
تو هم یه بار امتحان کن، بدونِ کوکتل مولوتوف و سنگ و چاقو و اسلحه و فحش‌هایِ زیرنافی و شانتاژِ خبری و تهدید بیا بینِ «مردم» و خیرِ این «مردم» رو بخواه؛ بلکه طعمِ وطن‌پرستی رو بچشی؛ خیلی شیرینه.

ای در رگانم خون وطن،
ای پرچمت مارا کفن..

مجیدرضا رهنورد؛ قاتلِ دو دانشجوی بسیجی مشهد، که با چاقو و به سبکِ داعش گلویِ اون‌ها رو بُرید و یک محله شاهدش بودن، در کنارِ این دو عزیز، به چند نفر از مردمِ عادی هم حمله کرده.

نوید افکاری؛ قاتلِ حسن ترکمان کارمندِ اداره‌ی آب محله‌ای در شیراز.

محرزترین جرمِ هر دو؛ قتل.
افکاری قصاص شد، و رهنورد منتظرِ اعلام حکم و روند دادرسی.

امروز حامیانِ آزادی و قائلین به دینِ انسانیت، از فرطِ بی‌قهرمانی دست به دامنِ قاتلین شدن؛ الگویِ این‌ها محدود شده به یک قاتل، یک سابقاً فوتبالیستِ فراری؛ و نه در تبعید، که در اطلاع‌رسانی‌های صفحه‌ی مجازی خودش هم به اخبارِ فیک استناد می‌کنه و یک مشت فحّاش که با نامِ زن، همه‌ی هتاکی‌هایِ جنسی‌ رو فتح کردن.
نمونه‌ای کوچیک از فردایِ آزادی؛
هشتگ برایِ قاتلی که به گفته‌یِ خودش «تحت تاثیر فضایِ مجازی، به سبکِ داعش آدم می‌کُشه».

گفت اینجایی ولی انگار اینجا نیستی، چرا مشغولی؟
خنده‌یِ کج تحویلش دادم و سر تکون دادم.
گفت ساکتی، مغزت از چشم‌هات زده بیرون، قرمز و ملتهب؛ با یه خنده‌یِ کج.
-هوم. رو زمین کاری نمونده برام..
+این‌جوری که دنیا خیلی دارک می‌شه.
-چه توصیفِ خوبی!
ولی تو همچنان نقطه‌یِ روشنی تو چشمِ من. همین‌که ساعت‌ها حرف بزنم و حرف‌هایِ تکراری بزنم، غُر بزنم یا ساعت‌ها ساکت باشم و نگرانِ قضاوت شدن نباشم؛ همین‌که این منِ جدید رو می‌فهمی، یعنی تو نوری، تو سال‌هاست که نوری.

ولی هروقت نااُمیدی چسبید بیخِ گلوت و فشار داد، به این فکر کن که ما منتظرِ یه اتفاق بزرگ و مبارک و احلیٰ‌مِنَ‌العَسل‌یم، یه اتفاقِ قطعی و شدنی!
به این فکر کن که برایِ چنین وعده‌یِ صادقی؛ کجایِ کاری؟
«انتظار برایِ کسی که خواهد آمد»، شیرینه، عینِ عسل؛ شیرین‌تر از عسل.
یه روز پا می‌شی می‌بینی که الا یااهلَ‌العالَم؛ انا امامُ‌القائـــــم..
یه آخیش میگی که سفت چسبیدی به حبل‌الله و صراطِ غربال به سرمنزلِ مَقْصود رسید …
خدا! گره‌مون بزن به حبل‌الله، مباد باد ببره کلاهِ ما رو :)

میلیون‌ها بار هم نگاش کنم، بازم کمه..