محور غربی، تصاویر جنایت رو «تایمز» از جنایتِ تاریخی جمله اتمی به هیروشیما منتشر کرده.
در ۶ اوت ۱۹۴۵ هواپیمای آمریکایی، بمب اتمی معروف به «پسر کوچک» که در بردارنده‌ی ۶۰ کیلوگرم اورانیوم ۲۳۵ بود را از ارتفاع ۹۴۸۰ متری بود، بر سر مردم هیروشیما فرود آورد که تا سال ۱۹۵۰ آمار کشته‌های ناشی این جنایت به بیش از ۲۰۰ هزار کشته رسیده بود.
(متاسفانه تلگرام تصاویر منتشر شده از این جنایت رو از سمت «تایمز» حذف می‌کنه، خیلی تلاش کردم نشد.سرچ کنید.)


در سال ۲۰۰۱، غرب با شعار «حذف تروریسم و برقراری امنیت» وارد افغانستان شد، و امریکا بعنوان عامل شکل‌دهنده‌ی به یک ائتلاف بین‌المللی برای حمله ایفای نقش کرد، آمار کشته‌های غیرنظامی نزدیک به ۳۰ هزار نفر.

در سال ۲۰۰۳، امریکا با شعار «از بین بردن تسلیحات کشتارجمعی و جنگ علیه تروریسم و …» به عراق حمله کرد، آمار کشته‌ها به بیش از ۱۱ هزار نفر.

در سال ۲۰۰۱، غرب با نقش امریکا بعنوان عامل تشکیل ائتلاف بین‌المللی، به بهانه «نقض قطعنامه‌ی ۱۹۷۳ شورای امنیت توسط دولت قذافی» به لیبی ورود کرد، آمار کشته‌ها ۵ تا ۷ هزار نفر.

در سال ۲۰۱۱، به هدف حمایت از گروه‌های معارض سوریه، به سوریه حمله کرد که منجر به کشتار بیش از ۱۲۶ هزار نفر شد …

این‌ها صرفاً بخشی از سیاست‌های خارجی امریکا در منطقه خاورمیانه بود :)

می‌رسیم به دسته‌ی آخر، «خودشون، بدون هیچ ایدئولوژی».
جریانی که با شعار «زن، زندگی و آزادی» و تهییجِ تینیجر‌ها توی خیابون مشغول به اغتشاش هستن.
فقط چند سوال مرتبط با این شعار،
برای «زن»، تا به‌حال چادر از سرِ چند زن کشیدن؟تا به‌حال فحشِ ناموس به خواهر و مادر چند نفر دادن؟ تا به‌حال چند زنِ کم‌حجاب بابتِ عدم‌همراهی با اینها مورد تعرض واقع شدن؟

برای «زندگی و آزادی »، اخیراً در کرج چه کردن؟ با آرمان علی‌وردی چه کردن؟ با شهید محسن رضایی چه کردن؟ با اموال عمومی چه کردن؟ اصلا برایِ پیشرفت این کشور در این ۵۰ روز چه کردن؟ می‌دونید چند تحریم بر علیه ایران، در همین ۵۰ روز وضع شد؟ می‌دونید برای حذف تیم ملی فوتبال از جام‌جهانی چند نامه زدن؟ به چه پشتوانه‌ای؟ با چه ایدئولوژی‌ای؟ با چه منطقی؟ و چه تحلیلی در تریبون‌های آزاد دانشگاهی ارائه دادن؟ چرا وقتی دانشجوها زمینه‌ای برای گفت و گو فراهم کردن، این دسته با فرافکنی از زیرِ بار اون فرار کردن؟ سلاحِ جنگی رو از کجا تامین کردن؟ با کوکتل مولوتوف چه کردن؟ با چشم نوزاد هفت‌ماهه چه کردن؟ به چه دلیل به عزاداری شهدای شاهچراغ حمله کردن؟ چه دلیلی بین حمایتِ داعش از اون‌ها وجود داره؟ آیا جز اینه که داعش این سناریو رو یک‌بار در سوریه با موفقیت طی کرده؟ و …
با تمامِ این موارد، چه تضمینی برای «زن و زندگی و آزادی» وجود داره؟

این موارد رو مطالعه کردید؟هدف چه بود؟
زاویه‌ی دوربین رو کمی بالاتر بگیرید، کمی به تاریخ و حتی وقایعِ معاصر نگاه کنید، مطالعه کنید، انتقادات به کم‌ و کاستی‌های داخلی قابل انکار نیست و نقصانِ سال‌های اخیر باید جبران شود، اما به قولِ دکتر زادبر؛ به موقعش، نه الان که دعوا بر سرِ تمامیتِ ایران است.


یک سوال بپرسید:
«با این سابقه‌ی درخشان از مدعیانِ چندپاره‌ی تکه‌تکه شدنِ ایران، چه جایگزین پیشنهادی برای جمهوری اسلامی ایران دارید؟»


جهتِ یادآوری:
-ایران همواره در معرض حملاتِ بیگانه بوده، چه مستقیم چه غیرمستقیم، در زمان قاجار بخشِ اعظمی از ایران به بیگانه تعلق گرفت، در زمانِ پهلوی بحرین را از ایران گرفتند و دولتِ وقت توانِ پس‌گرفتن و دفاع از حاکمیت ارضی رو نداشت، تاجایی‌که اردشیر زاهدی تلخ‌ترین خاطره خودش رو جدایی بحرین از ایران، و تبریکِ دولت هویدا در رادیو، به بحرین می‌دونه؛ بحرین دخترمان بود، شوهرش دادیم.
در زمان جمهوری اسلامی هم ایران مورد حمله‌ی عراق به نمایندگی از کشورهای دیگه قرار گرفت و هشت سال تحتِ یک جنگ تحمیلی تمام عیار بود، اما نتیجه تفاوت داشت؛ وجبی از خاک به اشغالِ دیگری درنیومد.


فراموش نکنیم؛
منتقدِ بی‌راهکارِ جایگزین، هیچ جایگاهی ندارد، فقط هزینه دارد.

سمتِ راست: دفاعِ یک آقا از یک خانمِ محجبه، در برابر حمله و تعرضِ یک «معترضِ مدنی» و فعالِ حقوق «زن و زندگی و آزادی» به حجاب اون خانم، از چهره‌ش هم معترضِ مدنی بودن می‌باره کاملاً.

سمتِ چپ: حضورِ یک خانمِ بی‌حجاب در جمعِ مردمی که برایِ راهپیمایی میلیونی ۱۳ آبان ۱۴۰۱ به خیابون‌ها اومدن، در حالِ گفت‌و‌گو.
تو خود حدیثِ مفصل بخوان، از این مجمل:)

بعد میگی «مدرک لطفاً»، قهر می‌کنن.
نگا همینجوری اینارو می‌خونی پخش می‌کنی، خودتم باور می‌کنی.
مثلاً کیفِ منو صنفِ محترمِ سارقینِ نخبه بزنن، بخوام برم شکایت کنم تو برگه‌ی شکوائیه نمی‌نویسم که «درسته کیفم رو دزدیدن، اما خودتون بیاید ثابت کنید که کیفِ منو دزدیدن» که.
البَیّنه‌علیَ‌المُدّعی بابا.

حضرت امیرالمومنین در خطبه‌ی ۱۴۱ نهج‌البلاغه فرمودند:
بدانيد، كه ميانِ حق و باطل تنها چهار انگشت فاصله است.
از ایشان پرسيدند كه اين به چه معنى است؟
انگشتانش را كنار هم نهاد و ميان گوش و چشم قرار داد و گفت: باطل اين است كه بگويى «شنيدم»، و حق اين است كه بگويى «ديدم».
#سوادرسانه

شبی که «عباس» در آسمان بود.

بایدن: ایران را آزاد می‌کنیم.
سکانسِ بعد …

نتانیاهو در سال ۲۰۰۲ در جمع اعضای کمیته صلح آمریکایی:
«من به امریکا گفتم برای تصاحبِ ایران، لازم نیست جاسوس‌بازی دربیاورید، فقط کافی‌ست ماهواره و اینترنت بگیرید، همین‌ها باعث اختلاف داخلی می‌شود»

مولوی عبدالحمید «هدف نهایی» شورش های 1401 را فاش کرد

از همان ابتدا که به بهانه مرگ مهسا امینی آشوب های پراکنده در کشور شروع شد، مشخص بود که برخلاف توهمات فانتزی ضدانقلاب «براندازی جمهوری اسلامی» یک شوخی است. زیرا هرکس اندکی با مفهوم «انقلاب» آشنا بود می دانست که با یک انقلاب مواجه نیستیم بلکه شورش های بی سری در جریان است که با کمک رسانه های خارجی و پشتوانه مالی برخی کشورهای همسایه درصدد هدف دیگری است: «تضعیف جمهوری اسلامی ایران»

واقعیت این است که تمام هدف دشمن از ابتدای این نا آرامی ها، تلاش حداکثری برای ناآرامی در کشور و فعال کردن انواع گسل های قومی، مذهبی و اجتماعی بود تا در نهایت حاکمیت جمهوری اسلامی ایران را ضعیف کند تا در اثر آن بتواند پای نهادها و سازمان های خارجی را به داخل کشور باز کند. درست شبیه آنچه که غربی ها بارها در کشورهای ضعیف و ویران شده امتحان کرده اند و با تحمیل دخالت های سازمان ملل و سایر نهادهای خارجی به آن کشورها به اسم «نظارت»، استقلال آن کشورها را هدف گرفته و جای پای خود در این کشورها را تثبیت کردند.

برای فهم عمق فاجعه و اینکه تاکنون سازمان ملل به اسم نظارت، در کدام کشورها کشورها دخالت کرده یک بار با دقت به اسم این کشورها دقت کنید:

«افغانستان، آلبانی، آفریقای مرکزی، اریتره، کوزوو، جزایر سلیمان ـ سورینام، جامائیکا،  کنیا، آنگولا، بنگلادش، بنین، بورکنیافاسو ـ کامبوج، چاد، کنگو، جیبوتی، تیمور شرقی، السالوادور، گینه، اتیوپی، فیجی، گابن، گامبیا، گواتمالا، مالاوی، مالی، موزامبیک، نامیبیا، نپال، پاناما، رومانی ـ رواندا، سیرالئون، مقدونیه، توگو، اوگاندا، تانزانیا، زامبیا، زیمباوه و...»

ترکیب این اسامی به اندازه کافی گویاست و احتمالا شما هم بعد از مرور این اسامی، برای اولین بار با اسم برخی از این کشورها آشنا شده اید! کشورهای ضعیفی که هیچ وزنی در جهان ندارند و به میدانی برای دخالت و جولان دادن ابرقدرتها تبدیل شده اند. کشورهایی که بسیاری از آنها حتی توان برگزاری یک انتخابات ساده را هم ندارند و برای چنین کاری نیز باید سایه یک قدرت خارجی یا نهاد به اصطلاح بین المللی مثل سازمان ملل بالای سرشان باشد تا آن کار را انجام دهند. این دقیقا همان سناریویی است که از ابتدا برای جمهوری اسلامی ایران نوشته شده است. تضعیف ایران و گسترش ناآرامی ها تا جایی که برای یک انتخابات نیز به سبک آنگولا و کامبوج و کنگو و بورکینافاسو نهادهای خارجی در کشور دخالت کنند.

حالا به این بخش از سخنان مولوی عبدالحمید در نمازجمعه روز 13 آبان در زاهدان دقت کنید: «با حضور ناظران بین المللی یک رفراندوم بگذارید و نتیجه آن را بپذیرید.»

جناب مولوی عبدالحمید! بگذارید باور نکنیم که شما دغدغه رفراندوم و صندوق رای دارید! شما حتی نمی گذارید زنان در نمازجمعه ای که خودتان خطبه می خوانید حاضر شوند! مساله، مساله دیگری است. قرار است جمهوری اسلامی ایران آنقدر ضعیف شود که پای خارجی برای دخالت در کشور باز شود. یعنی  قرار است کشوری که امروز یک ابرقدرت منطقه ای است و بسیاری از معادلات جهان را حتی در جنگ روسیه و اوکراین تغییر میدهد تا جایی ضعیف شود که پای نهادهای خارجی برای دخالت در آن باز شود اما این هم رویایی بیش نیست. باور کنید که «ایران قوی» و مستقل حتی برای شما و همه شهروندان اهل سنت نیز بهتر است. کمااینکه در همه این سالها که حتی مردم اهل سنت عراق و افغانستان و سوریه قتل عام شدند، این جمهوری اسلامی ایران قوی و مقتدر بود که امنیت شیعه و سنی را توانست با هم حفظ کند. همه در یک کشتی نشسته ایم، آن را خودمان سوراخ نکنیم...

عضو کانال شوید 🔻
https://t.me/+PVv8KijmDCjrfAv6

از وقتی که فهمیدم دور و برم چه خبره و چطور باید بجایِ فرافکنی، «بفهمم»، شروع کردم به مطالعه کردن و شرکت تو مباحثی که احتمالاً به هیچ سمت و سویی گرایش نداشت، چون «قبلاً» تقریباً هیچ نگرشی به دنیای اطرافم نداشتم.
اما خوندم، تحقیق کردم، پرسیدم، حتی این اواخر با خانواده‌یِ یکی از کسایی که اسمشون هشتگ شده بود هم حرف زدم، عیبی نداره اگه اونی‌که در جوابِ سوالم اساساً «مدرکی» نداشت و صرفاً گفت «از دوستم شنیدم، تو فلان پیج خوندم» بهم می‌گه مطالعاتت فاقدِ ارزشه و در مقابل مطالعه‌ی ارزشمندی ارائه نمیده.
برای من اهمیتی نداره!

عیب نداره اگه اونی‌که معتقده آزادی‌خواه و وسط‌بازه، منو متهم به مصادره‌یِ «داییِ شهیدم» می‌کنه، مسئله‌ای نیست.
چون تا بوده من حرف زدم و در مقابل از فاقدینِ مدرک، حرف شنیدم.
اما یه چیزی باید روشن بشه، آیا اساساً برای ادعاها «مدرکی» هست؟
مدرک، یعنی اونچه که بشه بهش استناد کرد، نه توییت‌های پسرخاله و شوهرعمه‌هایی که دیروز اطلاعاتی بودن و در ماهِ‌محرم پشت دسته‌ها سکته می‌کنن و امروز جز سپاه شدن :))
یا قراره صرفِ شنیده‌ها قضاوت کنیم و ذهن‌ها رو بسازیم؟
کم‌کاری رسانه‌ای سر جایِ خودش، اما «مسئولیت فردی» چی می‌شه؟
امروز مهناز افشار‌ها که با توییت‌هاشون باعث قتل طلبه‌ی همدانی شدن، دقیقاً در کنار اون‌هایی هستن که ادعا می‌کنن و «مدرکی» ندارن.
اینترنشنال‌ها از جایی ارتزاقِ دلار می‌کنن که فقط تو این هفته حکمِ اعدام چند «کودک» رو داده.
«منوتوها» با آموزشِ یک مجری همجنس «باز» برای خشونتِ عریان و تهدید بازاری‌ها برای یک قیامِ زورکیِ مجازی، پناهگاه احسان کرمی‌ها شدن.
«رجوی» قاتلِ ۱۷ هزار ایرانی، در حمایت از بی‌مدرک‌ها بیانیه میده.
وارثِ «شاه چمدان به دست»، روز‌ها در کنار مردم و شب‌ها، بدمَست در پارتی‌ها!

شما وقتی به بازار میری و یک مغازه، دو مغازه، سه چهار پنج … ده مغازه رو بسته می‌بینی، میای به خانواده میگی «همه بسته بودن»،
چطور به رسانه‌ای که انقدر رویِ زودباوریِ مخاطب حساب باز کرده که از فاضل لنکرانی و تا ایت‌الله بهجت نقلِ قول می‌کنه درحالی‌که این دو بزرگوار سال‌ها پیش از دنیا رفتن، تصویرِ یک زمین خالی میذاره و میگه نیروی سپاه، جلوی خاکسپاریِ رضا حقیقت‌نژاد رو گرفته درحالی‌که این فرد سال‌ها تحت‌الحمایه براندازان بوده و در برلین مُرده، از آیتک رضایی می‌گه و فقط بهاش زحمتِ یه سرچ توی گوگله تا تاریخِ درج فوت این دختر در خرداد مشخص بشه، چون تاریخ درج خبر بصورت اتوماته، یا اسامیِ متعددی رو خیلی فوری پخش می‌کنه ولی برای حمله‌ی داعش به شاهچراغ میگه «باید مطمئن شد.»، تا اسرا پناهی که بخاطر قصاص پدر و ناراحتی روحی با برادرش تصمیم به خودکشی می‌گیره و در نهایت به تنهایی خودکشی می‌کنه، تا حرف‌های پدر حدیث نجفی که با بغض میگه «به اسم ما حرف نزنید، این جماعت از خانواده‌ی من جدا هستن»، یا تحریمِ برندهای ایرانی بخاطر یک سوءتفاهم به قیمت بیکار شدن چند ده‌‌هزار کارگر و هزاران ادعایِ بدون مدرک و بی‌اعتنا به حرف‌هایِ خانواده و احکام پزشکی قانونی و … مطرح می‌کنه، اعتماد می‌کنی؟

همین چند «ادعا و شایعه» کفایت می‌کنه تا حداقل برای باقیِ اخبارش طلبِ مدرک با تحقیق کنید :)
مطالعه کنید، موج‌سواری رویِ شنیده‌ها و پافشاری روی اون، مصداقِ تعصبه، شاید شخصا بیننده‌یِ این شبکه‌ها نباشید اما حداقل دنبال منشاء خبر باشید، متوجه حقیقت می‌شید.
من برای تمامِ این‌ها «مدرک» دارم که مطرح می‌کنم، طلبِ مدرک کنید، مشکلی نداره اگه در خلوت بدِ ما می‌گید، همین که لحظه‌ای به این سوالات فکر کنید، کافیه.
اعتقاد راسخ ما اینه که جمهوری اسلامی با-تمامِ کم‌کاری‌های اقتصادی یادگار دوران‌های گذشته و نفوذ و خلاء‌ها- ماندنی‌ست، که طلبِ اون بمونه برای وقتی که دعوا بر سر خونه‌خرابی نیست!
اما طلبِ مدرک برای هر ادعایی، اصلی‌ترین پایه‌ی علم حقوقه؛ مگه شعارها، برای «حقوق»نیست؟



رحمتِ خدا به شهید آرمان علی‌وردی، محسن رضایی، روح‌الله عجمیان و شهدای شاهچراغ و تمامِ خون‌های به ناحق ریخته شده، برایِ امنیت :)

چرا مهدی رسولی؟
دلیلِ هزار و بیست و سوم.

اینجوری که حاج مهدی رسولی روایت کرد، میگم کاش منم دهه هشتادی بودم و می‌خوندم؛
«منم یه دهه هشتادی،
که حاج قاسم رو دیده …»

دهه هفتادی و هشتادی‌هایِ پرسشگر،
پرسشگری آغازِ مطالعه و تحقیق کردنه، آغازِ مطالبه‌گری و حق‌طلبی!
مبادا بجایِ حرکتِ ریشه‌دار، توقف کنید به امیدِ سراب :)
دهه شصتی‌ها و قبلی‌هایی که اسمشون شده تابلویِ کوچه‌ها و عکسشون رو «سراب‌داران» پاره می‌کنن، کارِ خودشون رو کردن و سنگ‌پرانیِ بی‌ریشه‌ها به مزارشون، فقط سنگ‌پرانی به قطارِ درحال حرکته..

دمتون گرم، از وقتی فهمیدم که قراره شماها این «انقلابِ حق و مملکتِ صاحب‌دار» رو به اوج برسونید، غبطه می‌خورم..

۱:۲۰🇮🇷