برایِ خنده‌هات.

داشتیم می‌رفتیم سمتِ ماشین که برگردیم خونه، یهو یکی بغل گوشِ چندتا خانواده داد زد مرگ بر دیکتاتور، دااااااد زداااا قشنگ دیوارهای صوتی ترَک خورد، یه بچه‌ سوار کالسکه ترسید گریه‌ش گرفت، باباش قاطی کرد گفت: مرررررررگ، دِ اگه دیکتاتوری بود که اینجوری وسط خیابون بغل گوشِ خانواده بچه‌دار عربده نمی‌زدی مرتیکه‌ی تنها! =)))))))))
دلم کباب شد برا اون تنهاییش ناموصن =)))))))))
این شب‌ها شاهد صحنه‌های جالبی بودم اصن =)))))))))

رزقِ امر‌وزم شد گشتن و خوندنِ از آخر به اولِ کانال استاد شجاعی، رزقِ شمام باشه؟ می‌ارزه. بزنید رو اینجا :)✨

برنامه‌ی الانِ شبکه افق رو ببینید بچه‌ها!

مهمه. سناریوی تکراری شایعه‌ی «دانش‌آموزکُشی» در سوریه.

لینک مستند «سوریه پرونده یک بحران»، رو می‌ذارم براتون، چند قسمته، ولی بنظرم دیدنش خیلی مهمه، به ذهنتون گِرا میده درباره‌ی وقایع اخیر!

https://www.doctv.ir/program/213247

| خیلی مهم |

ممبرهای کانال زیاد نیست، یعنی در حدِ تعداد ممبرهای خیلی از روزمره‌نویسی‌ها نیست، شاید چون اساساً و فعلاً روزمره‌نویسی نیست و دنبال زیاد کردنِ اون عددِ بالا نبوده، اینجا هرچی گذاشتم از مستند و تاریخ و اسمِ کتاب و فَکت و لینک و آدرس آدم حسابی‌ها، برا این بوده که «خودتون» به تحلیل برسید، سناریوها براتون واضح بشه، فراتر از چیزایی‌ باشه که تویِ یه خط و چند خط براتون منتشر می‌شه…

نمی‌دونم چرا اینو گفتم، اما دوس داشتم بدونید که حتی اگه نشناسَمتون؛ ذهن‌هاتون برام مهمه، لطفاً ذهنِ خودتون و عزیزان‌تون براتون مهم باشه، چون خدا می‌بینه، خدا فرایِ نیت‌های ناگفته و کلماتِ گفته رو می‌بینه :)🪴

منم نمی‌خوام فاز منفی بدم بهت، به تویی که اینارو نوشتی.خیلی هم به این توییت‌ها اعتنا نمی‌کنم تو این مواقع، ولی داستان اینه که وقتی حتی هشتگ‌هات از بیخ و بُن اشتباهه چون اساساً حقیقت با اونچه که تو ذهنت بهش پر و بال دادن متفاوته، در نهایت به این نتیجه می‌رسی که به کاری که می‌کنی و راهی که میری، ایمان نداری، و هرچه هست چیزیه که بهت «القا» کردن، مثلِ همین «ما و اونا» که نوشتی، بهت القا کردن که دو دستگی و بی‌صداقتی و نفرت پیروزی میاره :)

|چشم‌هاش، همونیه که متمایزش می‌کنه با بقیه‌یِ خلق‌الله، رنج‌کشیده و گناه‌ندیده. |

ایرانِ من، ای رزمِ سوارانِ تو زیبا،
در بزمِ سخن، نغمه‌یِ یارانِ تو زیبا…

می‌گفت خیلی خوش‌حالم که «جهان» صدامونو شنید، همین‌روزاس که برم فرانسه، کنار ایفل برقصم.
حالا خودِ فرانسه :👇🏻🤯
https://t.me/mrtahlilgar/11095

انقدر این مدت چیزمیز خوندم و پرس‌و‌جو کردم که بهم می‌گه چرا تو یه آدمِ معمولی‌ای با احساسِ مسئولیتِ یه نماینده مجلس؟! =)))))))))

این خاطره را از خانم «منظر خیر حبیب‌اللهی»، بانوی مبارز انقلابی سال ۵۷ بخوانید، تفاوت تحرکاتِ هیجانی که لیدرهایشان هیچوقت پا به میدانی نمی‌گذارند که می‌دانند پیروزی در کار نیست و قصدشان «تخریب» است، چون اساساً نمی‌دانند چه چیز بر چه چیز قرار است پیروز شود، با انقلابی‌گری‌های شاگردانِ خمینی(ره) با یک ایدئولوژی ریشه‌دار :



«در بازجویی در خصوص من سعی داشتند اطلاعاتی را درباره خانم دباغ بگیرند اما ایشان فوق‌العاده باهوش و زرنگ بودند. افراد زیادی را در کمیته با حالات مختلف، شکنجه شده دیدم.
خانم دانشوری را همه‌جور شکنجه کرده بودند و ناخن‌هایش را هم کشیده بودند و نصف انگشتش را با فندک سوزانده بودند به گونه‌ای که در داخل زندان فقط استخوان انگشتش مانده بود و هیچ گوشتی روی آن نبود. ساواکی ها از طرق مختلف سعی می‌کردند روحیهٔ همه ما را بشکنند.بچه‌های مذهبی حتی از یونیفورم زندان برای خود حجاب می‌ساختند، گویی که خداوند ستر خاصی را بر آنان کشیده بود…
خانمی به نام امینی را آنقدر شکنجه داده بودند و بدنش را با اتویِ داغ سوزانده بودند که به صورت چهار دست و پا روی زمین راه میرفت.
در سلول کناری ما یک نفر چریک بود که به شدت شکنجه شده بود و زمانی که برای تعویض پانسمان او می‌آمدند، باندها و پارچه‌های خونین را داخل سطلی قرار می‌دادند و آن را داخل راهرو می‌گذاشتند تا همه ما به هنگام تردد ببینیم و عذاب بکشیم. آن‌ها می‌خواستند تا به امام خمینی(ره) توهین کنیم، ولی ما اینکار را نمی‌کردیم…»

- بخشی از خاطرات خانم منظر خیر حبیب‌اللهی، بانوی مبارز انقلابی تحت شکنجه‌های ساواک.

.