آقاجان، دورتون بگردم، میلادتون مبارک باشه، سرورِ جهان،آخرین امیدِ دست‌های نیاز، دل‌های تنگ و چشم‌های منتظر…

.
یه سال و چند ماهه که تصورتون می‌کنم، حضورم رو در عصرِ ظهورِ قدم‌هایِ شما ...
و اونقدر قلبم به تپش میفته که از توصیفش عاجزم !
نمیدونم چه شکلی هستین، حتی نمی‌دونم به چه زبونی حرف میز‌نین بینِ ما بنده‌های عادی !
نمی‌دونم میبینمتون یا نه، نمی‌دونم جز اونایی هستم که از نزدیک ببینه شما رو ، یا نه ...
فقط می‌دونم ، من از شوق دیدنِ کسی از جنسِ اباعبدالله ، از نوادگانِ حضرت زهرا ، کسی از نسلِ معصومین ، کسی که منبعِ وصل به الله هست ، سر از پا نمی‌شناسم ...
یه سال و چند ماهه که قلبم ، صداتون می‌زنه !
تصدِقتون برم ...
اوضاعِ ما خیلی خرابه ، اگه خواستی دیرتر بیای ، یه نگاه به قلب‌های بیچاره‌یِ ما بنداز ، ببین که گم شدیم ، ببین که سرجامون نیستیم !
اگه خواستی نگامون نکنی ، گوش کن صدای بیچارگیِ اهل زمین رو !
ما آدم‌های ندیده‌یِ توییم ...
میدونم دلگیری ، میدونم صدها ساله که منتظری !
میدونم که گاهی نقش منتظرها رو بازی می‌کنیم اما دورت بگردم که منتظرِ واقعی خودتی ...
میای ؟ میشه ؟
به جونِ خودت ، به خدایِ خودت ، اوضاعمون خرابه ...
اصن ما کجاییم که گم شدیم و راهنمایِ ما ، ما رو نخواد ؟
تصدقتون برم که رد میشی بینِ ماها و نگات نمی‌کنیم ، ما خیلی بی‌معرفتیم ، که به مو می‌رسیم و نمیذاری که وا بریم ...
آخ که داره سخت‌تر می‌شه این دنیا ، اخ که دلخوشی‌ها کمه ، آخ که تشنه‌ایم و گالن گالن آب می‌خوریم و سیراب نمی‌شیم ...
آخ که دلتنگِ خداییم ...
میای ؟ میشه ؟
امسال باهات افطار می‌کنیم ؟ کاش می‌دیدمت ...
تمامِ وجودم پر می‌کشه سمتت ... از جنسِ امام رئوف !
از جنسِ امام حسین ، از نسلِ زهرایِ اطهر ...
گفتن این کلمات هم به شوقم اضافه می‌کنه ! جانِ من ، امامِ من ، کی میای دورت بگردم ... ؟
کاش برایِ من هم که شده ، قلبت نگیره و بگی « نگا کن ، اونور برام می‌نویسه و اینور قلبش از شدت سیاهی ، دیگه رنگ نداره ... »
کاش ببینمت ...
کاش ببینمت ...
کاش ببینمت و بمیرم ...
تمامِ بند بندِ وجودم ، صدات می‌کنه ...
یا صاحب عصر و الزمان ...
.
تولدتون مبارک ، مبارکِ خدا ...
مبارکِ ما ،مبارکِ فرشته‌ها ،
مبارکِ زمین و زمان !

رفیق، فردا برای لبخندِ «امامِ مهربانی‌ها»، یه قدمی بردار، حتی به قدرِ خنده‌یِ یه نفر…
می‌بینه، می‌شنوه، لبخند می‌زنه و لبخندش، بدرقه‌یِ راهت می‌شه‌ها.:)♥️

نوشته بود:« دارم فکر می‌کنم که چرا بابت این‌که دیر جواب دادم، یا آفلاین بودم و پیامی رو ندیدم ازش معذرت بخوام؟ مگه آفلاین بودن کارِ بدیه؟ مگه بی‌حوصله بودن و ترجیح به تنهایی بودن کارِ بدیه؟ چی‌شد که ناخودآگاه بابتِ در دسترس نبودن معذرت خواستم؟»

-فکت-

بی‌هوا یاد مامان‌بزرگم افتادم که همیشه یه اتاق رو سفره‌ی هفت‌سین می‌چید، با سیب‌های زرد، که امسال درِ خونه‌ش بسته‌س و باید بریم و چراغ‌هاش رو روشن کنیم، که دیگه هیشکی نیست تو خونه‌ی مامان‌بزرگ…
که دلم تنگ شد و اشک شد و آه:)
که باید قدر بدونم و خدا نیاره روزی که قدر ندونم بودنِ کسی رو …

-سینِ هشتم-

دعا کنیم برای ظهور، از تهِ قلب، آخه اومدنش سالمون رو می‌سازه، دنیامون رو، آخرتمون رو می‌سازه …

-عیدتون پیشاپیش مبارک،
ان‌شالله دلتون آروم باشه، حالتون خوب باشه، عزیزانتون کنارتون باشن و پربرکت باشه زندگی‌هاتون🍃

تولدتون مبارک حاجی،تو آسمونا مبارک…♥️

یعنی ملت هم بخوان این دوگانگی منزجرکننده رو بذارن کنار، فیلم‌سازانِ مارکتی نمی‌ذارن و با سخیف‌ترین سناریوها، دامن می‌زنن بهش، نون درمیارن دیگه.
لامصب یه تهِ اخلاقی می‌ذاشتی براش حداقل.
چه سمّی بود این دینامیت؟

عشقت رسد به فرياد،
ار خود به سانِ «حافظ»،
«قرآن» زِ بَر بخوانی،
در چارده روايت …

این سه قسمت «خاتون» انقدر باورپذیر و خوب بود که قسمت قبلی‌هارو شست بُرد، همه‌ جونم داره می‌لرزه لامصب:/

یعنی انگار یَک یَکشون بچه‌های من بودن، جوری‌که رفتن بالا اشکم روان شد :)))🥺♥️

| فکت |

محمد زارعِ عصر جدید هم دماغشو عمل کرد، من هنوز مدرکمو نگرفتم.👩🏻‍🦯
اصلا هم بی‌ربط نبود :))

علی علیزاده نوشته بود «امیدوارم بچه‌های تیم، روز اول بتونن عکس سردار سلیمانی رو دستشون بگیرن، که توسطِ سیاست آمریکا ترور شد و بعدها حتی عکسش، توسط تروریسمِ نوین آمریکایی»
همچین چیزی!
یکی کامنت گذاشته بود که آقا! فوتبال سیاسی نیست! جنگه مگه؟
ولی ماجرای روس‌ها و اوکراین نشون داد که نه تنها فوتبال، بلکه جهان، خورد و خوراک، رنگِ آسمون، نگرش‌ها و قضاوت‌هامون هم سیاسیه، فقط اسمش فرق می‌کنه.
چرا ترس؟ چرا مدام هشتگ و تَشتَک؟ چرا؟

انقدری که برای این برنامه ذوق دارم، یادم نمیاد برا چیزی ذوق‌ناک بوده باشم🥺🫂