خدایا تو شبِ سوم ، شبِ حضرتِ رقیه ، ازت می‌خوام راه رو برامون نشونه بذاری ...
این شب‌ها جز عزایِ اهل بیت ، ما شاهدِ «یومٌ تبرّکتْ به آل زیادٍ و آل مروان...» ها بودیم ،
این شب‌ها جز این غمِ مقدس ، غمِ مقدس‌نماهایِ نامقدس ، هم به دلمون اضافه شده :)
ما کی‌ایم ؟
هیشکی ، ما غصه‌دارِ دلِ وارثِ اباعبدالله‌ایم ...
وقتی صدایِ هلهله‌یِ یزیدی‌ها می‌اومد ، چی کشید از دست جماعتِ سر به سجودِ آیه‌خوان ؟ :)

حسین (ع) ...
تو پناهمی ، به والله ...

دستامو بگیر پاشم ، حسین ...

زیر خیمه‌یِ تو ، جا شم ، حسین ...

بی‌نیاز همه دنیا می‌شم ...

اگه با تو رفیق باشم ، حسین ...

دلتنگِ حرم هستم حسین :)

به کتیبه‌ها که دست می‌کشم ...

به ضریح می‌رسه دستم ، حسین ...

یه کاری کن نشم دلیلِ گریه‌هات ...

غلبه‌یِ من به خودم ، جهادِ اکبره ...
من اگر حُر نشم و برنگردم ،
مغلوبِ خودمم ، کجا برم که خودم نباشم ؟
دستاتو وا کن ، منو به آغوش بگیر خدا !
من جز تو و آویختن به یاعلی و یاحسین ،
سرِ بزنگاه‌هایِ لغزش ، هیچ ندارم ...

🖤🍃 لبیکَ یا ثارالله ...

تشنه‌یِ توام...
فدایِ خشکی لبات ،
پا برهنه‌ام...
فدای پای بچه‌هات ...
نذرِ عشقه، اشکام :)

هر قدم...
هر نفس...
هر تپش...
دم بگیریم ،
پرچمت ،
بر بلندایِ عالم بگیریم ...

«اللهم عجّلْ لولیکَ الفرج»

همیشه قبلِ اینکه محرم بیاد ، غصه می‌خورم که وای خیلی سنگینه ! نمی‌تونم بگذرونم ! حال روحیم رو به راه نیست و ...
چون قبلش کلی افتضاحات پشتِ سر گذاشتم ، که هضمش سخته برام !
اما وقتی محرم می‌رسه ،
انگار دستاویزه ، که احیا بشه این روحِ مرده‌یِ من !
غمِ مقدسی که مُرده احیا می‌کنه ، حداقل برای چن روز ، گرد و خاکِ مزخرفِ دنیا رو می‌تکونه از روم ...
راس می‌گه اون بزرگی که نمی‌دونم کی بود ،
وقتی عمیق می‌شی تو این غمِ مقدس ، زنده می‌شی !
برعکسِ بقیه‌ی غصه‌ها که می‌سابه روح و روانت رو ، انقدر که هیچی ازت نمی‌مونه .
امتحان کنین ، یه بار !
دست دراز کنین سمتش ،
پشیمون نمی‌شید .

مغزم پره از حرف و دِیتا ...
کاش یه جفت گوش بود به وسعتِ تمام وطن :)