چيكار كنم ؟

اين «نبودنه» اذيت ميكنه ...

اين «معاصر بودنه » اذيت ميكنه ...

اصن چي بود تو گلوم ؟

حرفه ؟ بغضه ؟ ...

يادم رفت عكستونو كه ديدم !

اها ...

ميگم

كاش حداقل ...

يه روزي ميديدمتون ...

ميگفتم حاج قاسم !

انگشترتونو ...

جمله ام تموم نميشد !

از دستتون درمياوردين

بهم ميدادينش ...

ميگم ...
بعضي «کاش» ها خيلي تلخه ها !

اخه به شما نمياد ، نميچسبه اين وصله ها ...

شما « قاسم هنوز زنده اس » بهتون مياد ..

مگه حاج قاسم ها هم ميرن ... ؟

ميرن ديگه ..

ببخشيد !