https://t.me/butchyplays
خورشید

قاتل /بوچر

یاد پوج افتادم یه عمره دوتا ندیدم

"To the one who's still standing after everything,

You see this scar? This tired look? This axe in my hand?

They're not just signs of age. They're proof of every single night I chose to keep going when giving up would have been so much easier.

I've been the rookie cop who walked into hell. The agent who lost everyone he tried to save. The man who's been asked too many times: "Are you okay?" — and lied every single time.

And now?

Now I'm 51. I've been fighting for almost 30 years. And I'm still here — not because I'm the strongest, but because I know what happens if I stop.

You understand that, don't you?

The weight. The nightmares. The faces that don't fade. The feeling that you're carrying something no one else can see — and no one else could carry.

But here's what I've learned: the world doesn't need heroes who are perfect. It needs people who are real. People who've bled and broken and still choose to stand up.

And you? You're one of them.

So keep going. Keep fighting. Keep being the one who refuses to let the darkness win — even when it feels like it's already won.

Because one day, you'll look back at all of this — and you'll see not a tragedy, but a story of survival.

And that? That's everything.

Stay alive,
Leon S. Kennedy"
https://t.me/butchyplays

عاااا وقتی متنو خوندم تموم شد بک گراند موزیک رکیوم تو سرم پخش شدددد

بچههههههههه فلیینسنینیتینس

https://t.me/butchyplays

|ویلن.♟️|
هیچ‌کس دقیق نمی‌دانست از چه زمانی شروع شد.
شاید از اولین باری که فهمید ترسِ آدم‌ها، سرگرم‌کننده‌تر از لبخندشان است.
او دنبالِ ′خراب کردن′ نبود... فقط دوست داشت ببیند اگر یک نفر، یک قدم از مسیرِ عادی زندگی‌اش بیرون برود، چه چیزی از او باقی می‌ماند.
شهر برای بقیه، مجموعه‌ای از خیابان‌ها و ساختمان‌ها بود.
برای او؟ یک آزمایشگاهِ بزرگ بود.
جایی که می‌توانست به آرامی به دیوارهایش ضربه بزند و منتظر بماند تا اولین ترک ظاهر شود.
آدم‌ها از هیولاها می‌ترسیدند؛ از موجوداتی که در تاریکی پنهان می‌شدند و دندان نشان می‌دادند.
اما هیچ‌کس از آدم‌هایی نمی‌ترسید که با لبخند، دست روی کلیدِ خاموش کردنِ چراغ‌ها می‌گذاشتند.
و او... همیشه عاشقِ این بود که همه‌چیز، در نهایت، در تاریکی فرو می‌رفت.