Oh, I can't leave, but I can't be in this place.

Years of living with a cold and empty space.

And it haunts me,
every time I think I'm safe.

Something you're missing made you who you were, 'Cause I've kept my distance it just made it worse.

But I've learned to live with the way that it hurts.

انقدری که سر کلاس آسیب‌شناسی روانی آسیب روانی میبینم، آسیبی یاد نمیگیرم.

من تو کل کلاس:

استاد: افرادی که زیاد تتو دارن به درد و سوزن تتو معتاد شدن.
من با حالت "ای‌وای لو رفتم":

تا ابد میتونم از کلاس امروز میم بسازم🤣 خنده عصبی*

ولی جدی فقر فرهنگی موج میزنه. یکی واسه تتو داشتنش باید بره زیر سوال، یکی واسه مو رنگ کردنش باید برچسب بخوره، یکی دیگه واسه گرایش جنسیش که خودش هیچ دخالتی توش نداشته باید تحت درمان یا در بهترین حالت مورد قضاوت قرار بگیره.

چرا بلد نیستیم به دیگران کاری نداشته باشیم واقعا. یعنی انقدر زندگی خودمون بی‌محتواست که مدام از زندگی بقیه به عنوان مشغولیت ذهنی استفاده میکنیم؟