امروز خیلی‌ها به مدرسه برگشتن، دانش آموزای جدید درس های جدید کتاب های جدید. میز و نیمکت هایی که آماده‌ان تا خاطره های بچه هارو ضبط و ذخیره کنند و پیش خودشون نگه دارن. امروز، پنج نفر جدید روی نیمکت های ما زیر ستاره های ما نشستن بدون اینکه حواسشون باشه یکسال پیش ما اونجا بودیم و هنوز که هنوزه صدای خنده ها و بازی های ما توی اون کلاس هست.
نیمکتای ما هنوز دلتنگ جمع پنج نفرمون، بازی هامون، خنده‌هامون و حتی روز های بد پر استرسمون میشن. دلتنگ بوی چای، قهوه ،ساندویچ های خوشمزه و برگه های کاغذ میشن. اما ستاره های روی دیوار، برچسب های رو میز و نقاشی هامون؛ تک تک این‌ها میشن ی یادگاری کوچیک، ی خاطره از آخرین روزایی که کنار هم روی صندلی ها نشستیم بدون اینکه بفهمیم جزو آخرین هاییم.
وقتی به عقب برگردیم، به جرعت میتونم بگم اون یکسال پر از استرس و بیخوابی، کنار بهترین آدم های زندگیم تبدیل به خاطره های موندنی گوشه ی ذهنم شد.
امروز دفتر های جدید پر میشن، اما دفتر ما گوشه ی نیمکت هنوز نیمه باز مونده و ما آخرین جمله رو توی آخرین خط دفتر نوشتیم. "مدرسه"