(၁)

နိုင်မြန်မာရဲ့ "ဖြေလွှတ်လိုက်တဲ့ကြိုး" အကြောင်းကတော့ အထွေအထူး ပြောနေစရာမလိုပါဘူး။ အားလုံးလည်း ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ ငြိခဲ့ကြဖူး/ငြိနေဆဲ သီချင်းပဲ။

ကျနော့်စိတ်အာရုံထဲမှာတော့ အဲ့သီချင်းကြားတိုင်း
ဘဲကြီးတစ်ဗွေက သူ့အိမ်လာတဲ့ ချာတိတ်တစ်ယောက်ကို သူ့ဓါတ်ပုံတွေတစ်ပုံချင်းထုတ်ပြပြီး သူ့ဖြတ်သန်းခဲ့မှုတွေကို ထိုင်ပြောပြနေသလိုပဲလို့ ခံစားရတယ်။
သူ့ရဲ့ဘဝတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့တဲ့ ဖြစ်/ပျက် မှုတွေ၊ ဝမ်းနည်းစရာတွေ၊ အမှတ်တရတွေ၊ ကိုင်ဆုပ်ထားခဲ့မိတာတွေ၊ လွှတ်ချပစ်လိုက်မိတာတွေကို ကျေနပ်ဝမ်းသာခြင်း/စိတ်ပျက်ယူကျုံးမရဖြစ်ခြင်းအလျင်းမရှိ [နာမ်(Noun)ပုဒ်တွေနဲ့ချည်း] တောက်လျှောက်ထိုင်ပြောသွားတဲ့ ဘဲကြီးတစ်ဗွေလို့ မျက်စိထဲမြင်ယောင်မိတာ။
(စိတ်မျက်စိထဲမတော့... ၈၀ ခုနှစ် ဝန်းကျင်က ဖက်ရှင်နဲ့၊ ဖက်ကြမ်းနဲ့၊ သားရေဖိနပ်နွမ်းနွမ်း ကိုစီးထားပြီး ရေဒီယိုတစ်လုံးဘေးမှာချထားတဲ့ မြင်ကွင်း၊ နောက်ပြီး အခန်းထဲမှာလည်း စာအုပ်တွေ၊ တိတ်ခွေတွေ၊ ဂစ်တာတစ်လက်နဲ့ အရက်ပုလင်းခွံတွေ ...)

(စကားဆက်လို့ပြောရရင် ကျနော်တို့ design တစ်ခုဖြစ်တဲ့ fragments of memoir ဟာ အဲ့သီချင်းရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု ရှိတယ်ဆိုတာတော့ ဝန်ခံရလိမ့်မယ်။ ကျနော်တို့ရဲ့ အပြတ်လိုက်အပြတ်လိုက်ဖြစ်နေတဲ့ မှတ်ညဏ်တွေကို ဖော်ပြဖို့ စဉ်းစားတဲ့အခါ "အစဉ်စီးနေတဲ့ မြစ်ရေ"ကို ခုတ်ထစ်လိုက်ဖို့ အကြံရခဲ့တယ်ပေါ့။ ကျနော်တို့ မှတ်ညဏ်တွေဟာ နိုင်မြန်မာရဲ့ "ဖြေလွှတ်လိုက်တဲ့ကြိုး" သီချင်းစာသားတွေလို အပြတ်လိုက်အပြတ်လိုက်နဲ့ အပိုင်းပိုင်းကွဲထွက်နေသယောင်နဲ့ တဆက်တည်းချည်တွဲခံရသလို၊ တဆက်တည်းအတွဲလိုက်ဖြစ်နေသလိုနဲ့ ဘယ်ဟာမှအတိအကျဖမ်းဆုပ်မရဘဲ အပိုင်းလိုက်ခုတ်ထစ်ခံရသလိုပေါ့...)

(၂)

မနက်က fb သုံးတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နာရေးတစ်ခု share ထားတာ စမြင်တော့ "ဟ...သွားပြန်ပြီပေါ့" ပြီးတော့မှ နိုင်မြန်မာမှန်း သိလိုက်ရတော့ ဒီတစ်ခေါက် စိတ်ထဲမှာ အတော်ဝမ်းနည်းနှမြောတသ ဖြစ်ရတယ်။(ဒီတစ်ခေါက်လို့ပြောရတာရှေ့မှာကြုံတွေ့ရခဲ့တာတွေ များလွန်းလို့ ရော အကုန် ရောယှက်ကုန်တာဖြစ်မယ် )

ကျနော်တို့မှာ ခံစားစရာ အနုရသ နည်းပါးရတဲ့ ခေတ်ထဲ ကြီးပြင်းခဲ့ကြပြီး ရှိတဲ့ လက်တစ်ဆုပ်စာသော ကျနော်တို့ကိုအများကြီး လွှမ်းမိုးခဲ့တဲ့
ကျနော်တို့ချစ်ခင်စွဲလန်းရတဲ့ artists တွေ ကို ခုနှစ်ပိုင်းတွေမှာ အများကြီး ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်။

အဲ့ဒါထက် ပိုဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းတာဟာ ကျနော် တို့ငိုကြွေးဖို့ /နှမြောတသ ဖို့ အခွင့်မသာခဲ့ကြတာကိုပဲ ....
မှတ်မှတ်ရရ ဆို ကိုရေမွန် ၊ မီးမီးခဲ ( ကင်ဆာ last stage မှာ မောဟိုက်နေတဲ့ ကြားက show ဆိုနေတဲ့ moment ) တွေ ၊ ကြားထဲမှာ ကျနော်တို့ ချစ်ခင်ရတဲ့ ကဗျာဆရာတွေ …. အများကြီးပါပဲ

ကျနော်တို့အနေနဲ့ (လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ) အခုလို ဝမ်းနည်းစရာကိုတောင် ဝမ်းနည်းဖို့ကျနော်တို့ အဆင်သင့်မဖြစ်နိုင်ကြတော့တာဟာ
တကယ် ဆိုးရွားလွန်းပါတယ် 🥺
လူဟာ လူလို မနေထိုင်ရတော့တဲ့ Continent ထဲမှာ ကျနော်တို့ ရောက်ရှိနေပါတယ်။

ကျနော်တို့မှာ ကြေကွဲစရာ သင်္ခါရတပုံတပင်ကြားထဲ တစ်ယောက်ရဲ့ဝမ်းနည်းမှုကို တစ်ယောက်က ကျောသပ်ရင်သပ်ဖြောင့်ဖြပြီးသာ ပေါ့ပေါ့ဆဆကျော်ဖြတ်ဖို့ ဒီအခင်းအကျင်းကြီးက ရက်စက်စွာ တောင်းဆိုနေတော့လည်း....
illicit

စာ စဖတ်တာက ဆယ်တန်းဖြေးပြီးတော့မှပါပဲ။ ပထမဆုံး စာအုပ်ဆိုင်ရောက်သွားတဲ့ ခံစားချက်က အတော်လေး အူကြောင်ကြောင်နိုင်တယ်။ စာအုပ်တွေ အများကြီးထဲက ဘယ်စာအုပ်ရွေးရမှန်းမသိ၊ စာရေးဆရာနာမည်တွေလည်း မသိ။ နောက်ဆုံးတော့ ပုံပြင်စာ အုပ်တစ်အုပ် ငှားလိုက်တယ်။
နောက်တော့ တက္ကသိုလ်တင်မြင့် စာအုပ်တွေ ဖတ်ဖြစ်လာတယ်။ ဆရာရဲ့ ဝတ္ထုတွေက လှည်ဘကွက်လေးတွေ လှတယ်။ စာဖတ်သူကို ဖမ်းစားနိုင်တယ်။ နိုင်တယ်။ အချစ်အကြောင်းလည်းပါ၊ အက်ရှင်လည်းပါ၊ ဥပဒေအကြောင်းလည်း တစ်ခါတလေပါ။
နောက်တော့ တွေ့တဲ့ စာအုပ်တွေဖတ်ရင်း ပုညခင်၊ လွန်းထားထား၊ ရှင်မိုး၊ နိုကိုဇူးဇင်၊ မီကိုဇူးဇင်၊ လမင်းမိုမို၊ စောပြည့်မာလာ၊ ကြယ်စင်မှူးဝေ၊ မနော်ဟရီ၊ သျှင်မ၊ လရောင်ကျူးရင့်၊ ပုဏ္ဏမီ၊ မမသဒ္ဒါမောင်၊ ဆုမြတ်မွန်မွန် စသဖြင့် နည်းနည်းပါးပါး ဖတ်ဖြစ်လာတယ်။
နောက်တော့ မင်းမြတ်သူရ ကို စငြိသွားတယ်။ ဝတ္ထုရဲ့ ရှေ့ဆုံးစာမျက်နှာတွေမှာပါလေ့ရှိတဲ့ ချမ်းမြေ့သရဖီလှိုင်ရဲ့ စာသားတွေကလည်း ကျနော့်ဦးနှောက်ကို အလုပ်ပေးတယ်။ ပြီးတော့ ဆရာ့ရဲ့ ဝတ္ထုတွေကလည်း လူငယ်တွေအတွက် ငြိချင်စရာ။ အကြမ်းအရမ်း၊ အချစ်၊ စွန့်စားခန်းတွေနဲ့ မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင်။ ဆရာ့ရဲ့ ဝတ္ထုတွေကို ဇာတ်ကားရိုက်ရင်တော့ သိပ်မကြိုက်လှဘူး။ စာအုပ်ဖတ်ရတာ ပိုမိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာမင်းသိင်္ခရဲ့ ဝတ္ထုတွေကျပြန်တော့ သိပ်မဖတ်ဖြစ်ပေမဲ့ ဇာတ်ကားကြည့်ရတာကို ပိုကြိုက်မိပြန်ရော။
မင်းမြတ်သူရတွေ ကုန်သလောက်ဖြစ်လာတော့ တြိစက္က ရဲ့ ဂမ္ဘီရဘက် လှည့်ပြန်တယ်။ ကြိုက်မိပြန်တယ်။
နောက်တော့ တာရာမင်းဝေ ဆီရောက်လာတယ်။ မိမိရရကို ငြိရော။ ဆရာ့ဝတ္ထုတွေက ကျနော့်ရဲ့ခံစမှုရော၊ ဦးနှောက်ကိုရော လှုံ့ဆော်နိုင်တယ်။ ဆရ။့ဝတ္ထုတွေဖတ်ရတော့ ကိုယ့်ရဲ့ စာရေးချင်စိတ်က ထိန်းမရတော့ဘူး။ ဝတ္ထုလေး ဖတ်လိုက်၊ ကဗျာမပီ စာမပီလေးတွေ ရေးလိုက်ပေါ့။ အခြားစာအုပ်တွေက ကြာသွားရင် ဖတ်ပြီးပြီလား မဖတ်ရသေးဘူးလား မသေချာတော့။ ဒါပေမဲ့ တာရာမင်းဝေရဲ့ ဝတ္ထုတွေကတော့ ခေါင်းစဉ်ဖတ်လိုက်တာနဲ့ကိာ ဖတ်ပြီးပြီလား မဖတ်ရသေးဘူးလားဆိုတာကို သိတယ်။ အဲ့လောက်ထိ တာရာမင်းဝေက လွှမ်းမိုးနိာင်တာ။ ဒါ့ကြောင့်လည်း မင်းခိုက်စိုးစန်ရဲ့ ဝတ္ထုတွေက သိပ်မတိုးတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သုည ကိုတော့ ကြိုက်မိခဲ့တယ်။
စာအုပ်ဆိုင်က တာရာမင်းဝေတွေ ကုန်သလောက် ဖြစ်လာတော့ ပြည့်ပိုင်မှူးအိမ်၊ မိုးစက်လင်းထက် တို့ငြိပြန်ရော။ လူငယ်ဘဝတွေရဲ့ အချစ်ဖွဲ့တွေမှာ အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ ဆရာတွေပါပဲ။ နောက်တော့ မိုးစက်ဝိုင်။ နောက်တော့ မျိုးကိုမျိုး၊ ပဉ္စမံ ဒီရိုင်း တို့နည်းနည်းပါးပါး ဖတ်တယ်။ အကြည်တော်၊ မင်းလူတို့ကို တစ်အုပ်စ နှစ်အုပ်စလောက်ပဲ ဖတ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီဆရာသမားတွေရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုတွေကနေ လုံးချင်း လေးအုပ်လောက် ရေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်တက်၊ စာရေးဆရာ လုပ်မယ်ပေါ့။ တစ်နှစ်နေလို့ တစ်ခေါက်မရောက်တဲ့ ရန်ကုန်ကို မသွားတတ်၊ မလာတတ်မို့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် အဖော်ခေါ်၊ ရေးထားတဲ့ စာမူတွေ ပိုက်လို့ပေါ့။ မှတ်မှတ်ရရ လူကိုယ်တိုင် သွားပြီး စာမူပို့တဲ့ တိုက်နှစ်တိုက်ရှိတယ်။ သူဝေးရဲ့ စာအုပ်တွေ ထုတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရွှေသမီးစာအုပ်တိုက်နဲ့ မိုးစက်ဝိုင်စာအုပ်တွေ ထွက်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်စင်ကြယ်စာပေ။
ဒါပေမဲ့ ထင်သလို ဖြစ်မလာတဲ့ နှစ်တွေမှာ စာရေးဆရာ အိပ်မက် လည်း ဝေဝါးလာတယ်။
ပထမဆုံး ဝယ်ဖြစ်တဲ့ စာအုပ်က ဆရာဖေမြင့်ရဲ့ ဘေဘီလုံမှာ အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်။ နောက်တော့ ဆရာဖေမြင့်စာအုပ်တွေမှာ ပျော်ဝင်ပြန်။
ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ဝါသနာဟာ စာရေးခြင်းဆိုတာကိုတော့ သိခဲ့ရတယ်။
ဒါ ကျနော့်ရဲ့ စကားပြေ ပထမပိုင်းဆိုပါတော့။ ပြည်တွင်းစာရေးဆရာတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတွေနဲ့ ဆိုပါတော့။
စကားပြေရဲ့ ဒုတိယပိုင်းကျတော့ ဘာသာပြန်တွေဘက် ပြောင်းသွားတယ်။ အဓိကကတော့ မူရာကာမိပဲ။ အဲ့ဒီဆရာသမားကြောင့်ပဲ ဘာသာပြန်စာပေကို ကြိုက်ရကောင်းမှန်း သိလာတာ။ ကျနော့်အပေါ် အဓိက လွှမ်းမိုးတာကတော့ ဂျပန်စာပေပါပဲ။ ဒီအတွက်လည်း ဘာသာပြန်ဆရာသမားတွေကို ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။


ဘာရယ်မဟုတ်၊ ရေးချင်လာလို့ ရေးလိုက်မိတာ။ တော်ပါပြီ။
ဖတ်ရတာ မောလှရောပေါ့။

ဒီလူည

ဟုလား ဟ😁

ကြံရည် ရပြီ

ငှက်ပျောသီး တိပ်ကပ်ထားတဲ့ လက်ရာနဲ့ အရူးပန်းချီကားဟာ အတူတူပါပဲလို့ပြောရင် တော်တော်များများကတော့ မျက်စိလည်သွားနိုင်ပါတယ်။

ကြားခံ ပစ္စည်း (Medium) ၊ ဖန်တီးပုံ (Technique ) ၊ ချည်းကပ်ပုံ ( Approach ) လုံးဝ မတူတဲ့အနုပညာလက်ရာ နှစ်ခုဖြစ်ပေမယ့် အဓိက အတွေးအခေါ် (Concept ) ကတော့ အတူတူပါပဲ။

အဲ့ဒါကို သိနိုင်ဖို့အတွက် အဆိုပါ အနုပညာလက်ရာ နှစ်ခုရဲ့ နောက်ကြောင်းတွေကို သိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

အရူးပုံကို ရေးဆွဲသူက (ဆရာ) ဇော်ဇော်အောင် ပါ။ ရေးဆွဲတဲ့ကာလက ၁၉၉၃ ။ ဇော်ဇော်အောင်ရဲ့ ပန်းချီကျောင်းဆင်းပြီးကာစ ကာလ။ အရူးပုံဟာ သူ့သူငယ်ချင်း ပန်းချီဆရာတစ်ယောက်ကို ဆွဲထားတာ။ တကယ့်အရူးမဟူတ်ပါဘူး။ သူ့ကိုယ်သူလည်း သူတောင်းစားပုံရေးခဲ့ပါသေးတယ်။

ဘာလို့အဲ့ဒီလို ရေးသလဲဆိုရင် အဲ့ဒီခေတ်ကာလမှာ ပန်းချီကျောင်းဆင်းရင် လုပ်စရာ အလုပ်အကိုင်အခွင့် အလမ်းနည်းပါးတယ်။ ပန်းချီဆရာဆိုရင် ပတ်ဝန်းကျင်က အရူးလို ဆက်ဆံခံရတယ်။ ပန်းချီလမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ခြင်းဟာ ရူးရင်ရူး မရူးရင် သူတောင်းစား ဖြစ်မှာပဲဆိုတာကို သရုပ်ဖော်လိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါ့အပြင် အဆိုပါကာလမှာ ပန်းချီကားရောင်းရဖို့ဆိုရင် စျေးကွက်ဝင် ကြည့်ပျော်ရှုပျော်ရှိတဲ့ကျောင်းကန်ရှုခင်းတွေ ၊ မင်းသမီးမင်းသားပုံတွေရေးကြရပါတယ်။ ဒီလို အရူးပုံတွေ သူတောင်းစားပုံတွေကို အမြတ်တနိုးဝယ်ယူစုဆောင်းကြတာ မရှိပါဘူး။ ဒီပန်းချီကားရဲ့ အဓိက အနှစ်သာရ (Concept )ဟာ ဇော်ဇော်အောင်ရဲ့ သရော်မှု ဖြစ်ပါတယ်။ သူဖြတ်သန်းရတဲ့ ခေတ်ကို သရော်ထားတာပါ။ (အနုစိတ်လက်ရာမြောက်နေတာကတော့ သူ့ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပါပဲ။ )

ငှက်ပျော်သီးကို တိပ်ကပ်ထားတဲ့ အနုပညာလက်ရာ အမည်က Comedian ဖြစ်ပြီး ဖန်တီးသူက အီတလီခေတ်ပြိုင်အနုပညာရှင် Maurizio Carttelan။ Comedian အကြောင်း ဆွေးနွေးကြတဲ့အခါမှာ လေလံအောင်စျေး ဒေါ်လာ ၆ သန်းဆိုတာကို ထည့်ပြောကြလေ့ရှိတယ်။ ငှက်ပျောသီးတစ်လုံးကို ဒေါ်လာ ၆ သန်းတောင်ပေးသတဲ့ဟေ့ဆိုပြီး နိုင်ငံတကာမှာ ဟိုးလေတကျော်ဖြစ်သွားခဲ့တာကိုး။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့တော့ အနုပညာတစ်ခုကို လေလံအောင်စျေးနဲ့ ချည်းကပ်တာ အလွန်မလျော်ညီတဲ့ ကိစ္စရပ်ဖြစ်ပြီး အနုပညာဆိုလိုရင်းကိုပါ တိမ်ကောသွားစေပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဆိုပါ ဒေါ်လာ ၆ သန်းကိစ္စကို မေ့ထားကြရအောင်။

Comedian လို့ ခေါ်တဲ့ ငှက်ပျောသီး တိပ်ကပ်လက်ရာကို ပေါ်လွင်ဖ်ို့ဆိုရင် အနုပညာပွဲတော်တွေအကြောင်း တီးမိခေါက်မိရှိဖို့လိုပါတယ်။ ကမ္ဘာမြို့ကြီး အသီးသီးမှာမတူညီတဲ့ Art Fairs တွေကျင်းပကြပါတယ်။ စီးပွါးရေးကိုရှေးရှုပြီး ကျင်းပကြတာ ဖြစ်ပြီး ပွဲစီစဉ်သူဟာ နိုင်ငံတကာက ပြခန်းတွေကို ဖိတ်ပါတယ်။
ဥပမာကမ္ဘာပေါ်မှာအစဉ်အလာအကြီးဆုံး Art Fair တစ်ခုဖြစ်တဲ့ Art Basel ဆိုပါစို့။ နှစ်စဉ် ဆွစ်ဇာလန်မှာတစ်ကြိမ် ပြင်သစ်မှာ တစ်ကြိမ် ဟောင်ကောင်မှာ တစ်ကြိမ် ယူအက်စ်မှာ တစ်ကြိမ်
လေးကြိမ် ကျင်းပပါတယ်။Art Basel ပွဲမှာခန်းမတစ်ခုရဖ်ို့ဆိုရင် ခန်းမကြေးဟာ စျေးအလွန်ကြီးသလို
ပိုက်ဆံရှိတိုင်းလည်း ခန်းမ တစ်ခု မရနိုင်ပါဘူး။ ပြခန်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းခိုင်မာမှု၊ အနုပညာရှင်တွေ၊ ဖောက်သည်တွေကြားမှာ ခိုင်မာတဲ့ ဆက်ဆံရေးတည်ရှိမှုတွေ အပေါ်မှာ မူတည်ပြီးမှ ခန်းမ ရမှာပါ။ ဒါပေမယ့်လည်း ဧရိယာအကျယ်အဝန်းဟာ
ကန့်သတ်ချက်ရှိတာကြောင့် တော်ရုံတန်ရုံ
ပြခန်းတွေဟာ ဝင်တိုးဖို့ မလွယ်ပါဘူး။
ဒါကတော့ ပြခန်းတွေ အပိုင်းပါ။
ပွဲတော်နေ့ကို ရောက်ပြီဆိုရင် ကမ္ဘာအနှံက အနုပညာစုဆောင်းသူတွေ၊ Art Delar တွေ Gallerists တွေ
လာကြပါတယ်။ ပွဲတော်ကာလအတွင်းမှာ
တွေ့ကြ ဆုံကြ အချက်အလက်တွေ
ဖလှယ်ကြတာပေါ့။ ပွဲတော်အတွင်းမှာ
ပြခန်းတွေဟာ အလွန်များတဲ့အတွက်ဘယ်သူကမှ အနုပညာကို အချိန်ပေးပြီး မကြည့်နိုင်ကြပါဘူး။ အနုပညာလက်ရာတွေကို လုံလုံလောက်လောက် Appreciate မလုပ်နိုင်ကြပါဘူး။ အများစုကတော့ အနုပညာထက် ငွေကြေးကိစ္စတွေ၊ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုကိစ္စတွေကို ပိုပြီး ပြောဆို ဆွေးနွေးကြတဲ့ နေရာပါပဲ။ နံရံပေါ်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ အနုပညာလက်ရာထက် ငွေကြေးကိစ္စက ပိုမို လွှမ်းမိုးသွားတဲ့ ရပ်ဝန်းပါပဲ။အဲ့ဒါကို အီတလီအနုပညာရှင်က စိတ်အချဉ်ပေါက်ပြီးပွဲတော်မှာ ပန်းချီကားတွေချိတ်ရောင်းမယ့်အစားငှက်ပျောသီးပဲ ချိတ်ရောင်းတော့မယ်ဆိုပြီး ခနဲ့ သရော်ကာ အခုလက်ရာကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ ဇော်ဇော်အောင်ရဲ့ အရူးနဲ့ Maurizio Carttelan ရဲ့ Comedian တို့ကြားက ဘုံတူညီချက်ဖြစ်တဲ့ သရော်ခြင်းဆိုတဲ့ အတွေးအခေါ်ကို တွေ့ရှိမယ် ထင်ပါရဲ့။

မြေမှုန်လွင်

◾

''ငိုခန်းတွေ အလွမ်းခန်းတွေ ပြည့်နေတဲ့
တိုင်းပြည်တခုမှာ ရယ်သံတွေမပါနိုင်ခဲ့ဘူး။
ဘာဆက် ဖြစ်မယ်ဆိုတာကိုလည်း
ငါတို့မှာ ရွေးချယ်ခွင့် အကြွင်းမရှိ။
ဒီတခေါက် အိမ်ပြန်ချိန်ခရီးဟာ
အတော် ကြာဦးမယ် ထင်တယ်။
သံသရာ တလျှောက်
ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။ ။''
▪

မောင်ဒေါင်း

#ဝိုးတဝါးဘာသာဗေဒ

(+၁) သူတော်ကောင်းထံမှ စာအုပ်ရခြင်း
သူတော်ကောင်းတယောက်နဲ့တွေ့ပါတယ်။ “ရော့ .. အင့်.. မင်း ဖတ်ဖို့” ။ သူက ကျနော့်ကို စာအုပ်တအုပ်ပေးပတယ်။ အိမ်ရောက်တော့ ကျနော် ဖတ်ကြည့်ပါတယ်။ စာအုပ်ထဲမှာ ဘာမှရေးမထားပါဘူး။ မြတ်နိုးလွန်းတဲ့ အတွက်ကြောင့် ခေါင်းအုံးအောက်မှာထားပြီး ကျနော် အိပ်ပါတယ်။ သူ့ကိုလည်း ကျနော် အရမ်းကြည်ညိုသွားပါတယ်။ သူ့လို လူမျိုးမို့လည်း ဒီလိုကျမ်းမျိုးကို ပြုစုနိုင်တာလို့ ကျနော်ယူဆပါတယ်။

(-၁) လူရိုင်းက ခေါ်ဆောင်ခြင်း
“လာ လိုက်ခဲ့”
လူရိုင်းတယောက်က ကျနော့်ကို ခေါ်သွားပါတယ်။ ဘယ်ဆီခေါ်မှန်းမသိပဲ ကျနော်က လိုက်သွားရတာပါ။ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ရဲ့ နတ်ဆရာဆီရောက်သွားပါတယ်။
“ခင်ဗျားက နတ်ဆရာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“နတ်က ခင်ဗျားရဲ့တပည့်လား”
သူ ဘာမှ ပြန်ဖြေပါဘူး။
“ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားအတွက် ကျနော် ကြိမ်လုံးလိုက်ငှားပေးမယ်“ ဆိုပြီး လှည့်ထွက်ခဲ့ပါတယ်။

(+၂) လူသေများနှင့် စကားပြောခြင်း
လူသေတွေနဲ့တွေ့တော့ သူတို့က ကျနော့်ကို စကားပြောဖို့ အလုအယက်ကြိုးစားကြပါတယ်။ သူတို့ အင်မတန် နားထောင်စေချင်တဲ့ စကားမှန်းသိလို့ ကျနော်ကလည်း ကြိုးစားပြီး နားထောင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မအောင်မြင်ဘူး။
“က+ဃ+ဝ+လ“
“ပ+အ+စျ+ဌ+ဃ”
လူသေတွေက ပြောတာမို့လို့ စကားလုံးအသေတွေဖြစ်နေပါတယ်။ ကျနော် နားမလည်ပါဘူး။ နားလည်ချင်စိတ်လည်း အရမ်းရှိပါတယ်။ အဲဒီစကားလုံးအသေတွေကို အသက်သွင်းပေးနို်ငတဲ့သူရှိရင်း အရမ်းကောင်းမယ်လို့လည်း တွေးမိပါတယ်။

(-၂) မြင်းဝါ တကောင်ကိုရခြင်း
မြင်းဝါ တကောင်နဲ့ ကျနော် ဆုံပါတယ်။
“ခင်ဗျားက အဝါရောင်ကြီးပါလား “
“အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားကို ကျနော် စီးလို့ရမလား“
အဲဒီစကားကြောင့် သူက ကျနော့်ကို စေ့စေ့ကြည့်ပါတယ်။
“မင်းက လူဖြူလား လူမည်းလား“
“လူဖြူ လူမည်းကို ခင်ဗျား ဘာနဲ့ခွဲလဲ”
“နှလုံးသားဖြူတဲ့သူက လူဖြူ ၊ နှလုံးသားမည်းတဲ့သူက လူမည်း”
ပြောပြီး သူက ရယ်ပါတယ်။ ကျနော်လည်း လိုက်ရယ်ပါတယ်။

(+၃) ကြယ်များ၏စက်ဝိုင်းများကို မြင်ခြင်း
ညကောင်းကင်ရဲ့ ကြယ်တွေကို ကျနော် ငေးကြည့်နေမိတယ်။ စက်ဝိုင်းတခုရဲ့ အနားလို ဝန်းပတ်နေတဲ့ ကြယ်တွေကို စတင်သတိထားလိုက်မိတယ်။ နောက်မှ ကြယ်စက်ဝိုင်းကြီး တခုလုံးကို မြင်လိုက်ရတော့တယ်။ ပြိုးပြိုး လက်လက် တောက်ပရင်း အဲဒီကြယ် စက်ဝိုင်းကြီးက လှလိုက်တာ။ မနက်ကျမှတွေးမိတယ်။ သုည ဘုရားက ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ကျနော့်ကို ကိုယ်ထင်ပြတာများလား။

(-၃) ရုပ်ဖျက်ထားသူနှင့်တွေ့ခြင်း
ရွှံ့ထဲမှာ ထိုင်နေသူတယောက်ကို ကျနော်တွေ့ပါတယ်။ သူ့မျက်နှာကို ရုပ်ဖျက်ထားတယ်။
“ခင်ဗျား မျက်နှာကို ဘာဖြစ်လို့ ရုပ်ဖျက်ထားရတာလဲ”
သူ သက်ပြင်းချပြီး ဖြေတယ်။
“မျက်နှာ ပျက်စရာတွေရှိနေလို့ပါ”
ခေါင်းငုံ့သွားရပြန်တယ်။
“ခေါင်းလည်း မဖော်ချင်တော့ပါဘူးဗျာ” လို့ ထပ်ပြောတယ်။
“ဝင်ထိုင်ပါဦးလား” လို့ မဖိတ်ခေါ်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ရပါတယ်။

(+၄) မြို့တမြို့သို့ဝင်ခြင်း
မြို့တမြို့ထဲကို ကျနော်ရောက်သွားပါတယ်။ ဘာမြို့မှန်း ကျနော် မသိပါဘူး။ သတိရလို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်က လမ်းလျှောက်လာသူတယောက်ကို မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒီဲမြို့က ဘာမြို့လဲဗျ”
သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပါတယ်။
“ဘူတာရုံမှာတော့ ရေးထားတာပဲ။ ကျနော်လည်း မမှတ်မိတော့ဘူး“
ပွဲတော်ဆီသွားမယ်လို့ ယူဆရတဲ့ လူတအုပ်ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ကျနော်လည်း ပျော်ချင်လို့ သူတို့နောက်က လိုက်သွားလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့က ပွဲတော်ဆီသွားတဲ့ လူအုပ်မဟုတ်ပဲ ပွဲတော်က ပြန်လာတဲ့ လူအုပ်ဖြစ်နေတယ်။

(-၄) နေထဲမှ လိမ့်ကျခြင်း
နေထဲကနေ ကျနော် လိမ့်ကျလာပါတယ်။
ကမ္ဘာဆီရောက်အောင် အကြာကြီး ကျခဲ့ရတာပါ။ လူသူစည်ကားတဲ့ မြက်ခင်းတခုပေါ် ကျတယ်။ အပန်းဖြေနေတဲ့လူတွေက ကျနော့်ကြောင့် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြတယ်။
“ဘာလဲ .. ဘာလဲ”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျနော် နေဆီက ဆင်းလာတာပါ”
သူတို့ မျက်လုံး မျက်ဆန်ပြူးလို့ …
“ ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ခင်ဗျားတို့ကို အလင်းပေးမလို့ပါ“
လူအုပ် ရှဲခနဲ နောက်ကို ထပ်ဆုတ်သွားကြပါတယ်။
“သွား သွား မလိုချင်ဘူး။ မင်းဟာ အပူသည်ပဲ“
ကျနော့်ကို သူတို့ မောင်းထုတ်လိုက်ကြပါတယ်။

(+၅) မီးတောက်တခုကို ခူးခြင်း
မီးတောက်တခုကို ကျနော်တွေ့လိုက်ပါတယ်။ လှပ ကျော့ရှင်းပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ မီးတောက်တခုပါ။
“အေး. .. မင်းကို ငါစောင့်နေတာ ကြာပြီ“
ပန်းရုံ ညှပ်တဲ့ ကတ်ကြေးကို သွားယူပြီး အဲ့ဒီမီးတောက်ကို အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားအောင် ကျနော် ညှပ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မရဘူး။ သူကလည်း ဟူးဟူး ဟဲဟဲ လောင်ကျွမ်းပြီး ဒေါသတွေ ထွက်နေတယ်။ ကျနော့်ရဲ့ ကတ်ကြေးသံကလည်း တချွမ်းချွမ်းညံလို့။ နောက်ဆုံးတော့ သူ လောင်စာကုန်သွားပါတယ်။ အဲဒီတော့မှ အမြစ်က ကျွတ်ပြီး သူ ငြိမ်းသွားပါတယ်။

(-၅) နတ်ဆိုးနှင့် ကစားခြင်း
နတ်ဆိုးက ကျနော့်ကို စိမ်ခေါ်နေပါတယ်။
“ သတ္တိရှိရင် မင်း ငါနဲ့ စကားရဲသလား”
ကျနော်ကလည်း မကြောက်တတ်ဘူးလေ။
“ရပါတယ် ဘာတမ်းကစားကြမလဲ”
ကျနော်က တချက်စဉ်းစားလိုက်တယ်။ ပြီး လက်ညှိုးထောင်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီ ငါတို့ နတ်ကောင်းလုပ်တမ်းကစားကြမယ်”
သူ မျက်နှာ ပျက်သွားပါတယ်။ ကျနော့်ကို အရှုံးပေးလိုက်ပါတယ်။ ပြန်ခါနီးမှာ တခွန်းလှည့်ပြောသွာပါတယ်။
“မင်း .. လူကောင်းမဟုတ်ဘူး”

(၀) သုံးသပ်ချက်
အထက်မှာ တင်ပြခဲ့တာတွေဟာ ကျနော် မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တွေပါ။ အပေါင်း အိပ်မက်တွေဟာ ကောင်းသော အိပ်မက်တွေဖြစ်ပြီး အနှုတ် အိပ်မက်တွေဟာ ဆိုးသော အိပ်မက်တွေဖြစ်ပါတယ်။ အိပ်မက် တိတ္တုံကျမ်းက အဲဒီလို ဆိုထားပါတယ်။ ကောင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုတာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျနော် ခံယူချင်ပါတယ်။ သချာင်္ပညာရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်တို့ ပေါင်းစည်းမှု သဘော သဘာဝအရ အပေါင်းအိပ်မက်နဲ့ အနှုတ် အိပ်မက်တို့ သူ့ဘာသာ ကြေပျက်သွားကြမှာကို ကျနော် မလိုလားပါဘူး။ အဲဒီလိုသာဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအိပ်မက်တွေကို ကြိုးစားပမ်းစား ကျနော် မက်ခဲ့ရတာ အလကားဖြစ်သွားမှပဲလေ။
#တာရာမင်းဝေ #taraminwai #taraminwaiwriting #တာရာမင်းဝေဝတ္ထုတိုများ

မြနန္ဒာကို ရှာဖွေခြင်း
ကြည်အေးဝတ္ထုမှ စိတ်ကူးယဉ်မှုနှင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို စူးစမ်းခြင်း

မြနန္ဒာဟာ စိတ်ကူးနဲ့ပုံဖော်ကြည့်လို့မရအောင် လှတယ်။ ခမ်းနားတယ်။ ဆရာဝန်ကတော် အထက်တန်းလွှာ မြနန္ဒာဟာ စန္ဒယားနဲ့၊ ညကပွဲနဲ့ မီးဆိုင်းဝါဝါနဲ့၊ " လူတွေနည်းနည်း ၊ ပန်းတွေများများ " ဆိုတဲ့ အတွေးတစနဲ့ လှတယ်။ လန်ဒန်နဲ့ ပဲရစ်မှာ လှတယ်။ ဒါပေမယ့် မြနန္ဒာဟာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှု နဲ့ မရရှိနိုင်တဲ့ ဆန္ဒတွေရဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုလည်းဖြစ်လာပါတယ်။ ဆရာမကြီး ကြည်အေးဟာ ဇာတ်လမ်းတလျှောက်မှာ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ လူမှုဘဝ လိုအင်ဆန္ဒ တွေကြားက မရိုးရှင်းတဲ့ အပြန်အလှန်ဆက်စပ်မှုတွေကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ကိုင်တွယ်ပြသွားခဲ့တယ်။

မြနန္ဒာဟာ ပုံမှန်ဇာတ်ကောင်တစ်ခုရဲ့ နယ်နမိတ်ကိုဖြတ်သွားတယ်။ ကြည်အေးဟာ မြနန္ဒာကို တေးဂီတ၊ အလင်းရောင် ၊ ပန်းတွေရဲ့ မွှေးရနံ့နဲ့ အရောင်တင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီ အလှကိုပဲ ကျနော်တို့ခေတ်ကနေ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရင် လွန်လေပြီးသော ခေတ်ဟောင်းရဲ့ အလှနဲ့ လွှမ်းခြုံတယ်။ ဒီပုံစံနဲ့ပဲ ဒီစိတ်ကူးယဉ်မှုတွေကပဲ မြနန္ဒာကို နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ အဖြစ်မှန်တွေနဲ့ ကင်းကွာစေပြီး မှန်းဆလို့မရတဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုဖြစ်လာပါတယ်။

မြနန္ဒာအတွက်တော့ သူ့ရဲ့ရှာဖွေမှုဟာ သူ့ဆီမှာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ချစ်ခြင်း၊ သံယောဇဉ်ကို ရှာဖွေတာတစ်ခုထဲ မဟုတ်ဘူး။ အချိန်နဲ့အမျှ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ သူ့ရဲ့အတ္တကို ရှာဖွေဖို့၊ သူ့ကမ္ဘာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ သူထင်မြင်တဲ့ တည်ငြိမ်မှုနှင့် အလှတရားကို တောင့်တမှုလည်းပါတယ်။ လင်းထင်နဲ့ တွေ့တဲ့အချိန်က မြနန္ဒာမှာ ပေါ့ပါးမှုတစ်ခုတော့ ရှိသေးတယ်။ အင်းလျားကန်စပ်မှာ ကျောင်းလစ်ပြီး သွားသွားထိုင်တတ်တဲ့၊ တယောက်စိတ်ထဲက စကားကို တယောက်က ကြားတဲ့၊ စိုးလွင်လွင်စာသားယူသုံးရရင် ရွှေအိမ်စံ ငွေမင်းသမီးနဲ့ နှစ်ယောက်တစ်လက် ထီးအတူဆောင်းခဲ့တယ်လို့ ဆိုရမယ့် လင်းထင်နဲ့ မြနန္ဒာတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းမှာ မြနန္ဒာဟာ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းတဲ့ ဇာတ်ကောင်တစ်ခုဖြစ်နေပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြီးပြည့်စုံတယ်ဆိုတဲ့ မြနန္ဒာအတွက် မြို့တမြို့စာ ကျယ်တဲ့ နံရံအပိတ်တစ်ခုထဲ နေနေတာနဲ့ မခြားပါဘူး။ လင်းထင်ကို ရင်ခုန်ခဲ့လား သူ့ကိုယ်သူမသိဘူး။ ပိုဆိုးတာက သူ့အတွက် ကိုယ်ပိုင် ရင်ခုန်ခွင့်ရှိသလား၊ လူတယောက်အပေါ် ချစ်ခွင့် စိတ်လှုပ်ရှားခွင့်ရော သူ့မှာရှိသလား၊ သူ့အဖေနဲ့ အမေဆီမှာ သူနဲ့လက်ထပ်ရမယ့် သာဦးဂျော် ဆီမှာ ရှိသလားဆိုတာကိုတောင် မြနန္ဒာကိုယ်တိုင် အဲ့ဒီအချိန်က မသေချာခဲ့ခြင်းပါ။

အချိန်တစ်ခုအပြီးမှာတော့ လူဆိုတာ အတ္တနဲ့မို့၊ ကိုယ်ပိုင်ပြီးသားအရာကို ဖက်တွယ်ချင်ကြတာမို့ ဝတ္ထုထဲမှာ မြနန္ဒာနဲ့ လင်းထင် တို့ရဲ့ အတွေးနှစ်ခုဟာ ပုံစံတူလာတာ တွေ့ရပါတယ်။

"ပြီးတော့ ကိုကိုနှင့် နန္ဒာတို့က ဖြစ်တဲ့ကလေးတို့သာ အရေးကြီးလာသည်။ ကျန်သမျှအားလုံးတို့သည် ချောက်ချားသော အိပ်မက်မျှသာဖြစ်သည်။ မြနန္ဒာ အရူးထခဲ့တာပေါ့။ မငယ်လှသော်လည်း မသိနားမလည်တာ များခဲ့တာပေါ့။ ယခုတော့ ယခုမှ မြနန္ဒာ၏ဘဝ တကယ်စတင်သည်။ အသစ် မွေးဖွားသည်။
စိတ်ဆိုးချင်သည်ကို တရားဖြင့် ဖြေရသည်။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မယုံနိုင်။ သို့ပေသည့် အဖိုအမ အတူတွဲနေထိုင်ခြင်းဆိုတာ အံ့ဖွယ်ကောင်းအောင် လူ့ဘဝကို ပြောင်းလဲစေလိုက်သည် ထင်သည်။ဒါမှမဟုတ် မြနန္ဒာက မိန်းမဖြစ်လို့လား မသိ။ ပြီးတော့ အတွေ့အကြုံ အင်မတန်နည်းလှတဲ့ မိန်းကလေး။ မမြင်ဘူးလို့လား မူးမြစ် ထင်တယ်ဆိုဆို အချစ်ဆိုတာ လင်နဲ့မယားမှာသာ ရှိနိုင်တာပါဟု တွေးတောစ ပြုလာသည်။ "-မြနန္ဒာ

"တစ်ခါတစ်ခါတော့လည်း အချစ်ဆိုတာ လင်မယားမှာသာ ရှိတာပါဟု ရီ ပြောသလိုပင် တွေးမိသည်။ မြနန္ဒာက အိပ်မက်မျှသာတည်း။ မြနန္ဒာရဲ့ လက်ဖျားလေးကိုမှ သူ မဆုပ်ကိုင်စဖူး။ ရီနှင့်တော့ အံ့ဩစရာ အရင်းနှီးဘဝကို ရောက်ခဲ့သည်။ " -လင်းထင်

ဒါပေမယ့် မြနန္ဒာအတွက် အရာအားလုံးက တံလျှပ်ပါ။ သူတွေးသလိုပဲ ချောက်ချားသော အိပ်မက်မျှ ပါပဲ။ သူ့အတွက် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အရာတွေနောက် ပြေးလိုက်ကြည့်ရင်း၊ ပိုပြီးဝေးသွားရင်းနဲ့ မမောပန်းဘဲ နွမ်းနယ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတယောက်ကို မြင်ရပါတယ်။ ဒါကို သူသိလာတာကိုပဲ လေးနက်တဲ့ လွမ်းဆွေးစရာ့အတွေးတွေနဲ့ ပုံဖော်ထားတယ်။ မြနန္ဒာရဲ့ ဇာတ်ကောင် ကို လွမ်းဆွတ်မှုနဲ့ ပုံဖော်ထားပြီး အဲ့ဒီ လွမ်းဆွတ်မှုကပဲ သူ့အတွက် ခွန်အားရော အားနည်းချက်ရော ဖြစ်နေပါတယ်။

ဝတ္ထုထဲမှာ လူကောင်း လူဆိုး ဆိုပြီး ကာရိုက်တာ ခွဲခြားထားမှုမရှိပါ။ မိန်းမလိုက်စားတဲ့ ကိုလှဦး၊ မိန်းမကြောက်ရတဲ့ ကိုသန်းတင့် ၊ မြနန္ဒာကို ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုသာ မြင်တဲ့ ကိုတင်မောင်၊ ဒေါက်တာ သာဦးဂျော် ၊ မြနန္ဒာ အားလုံးရဲ့ အတွေးနဲ့ ဇာတ်ကောင်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကိုပဲ ဖော်ပြထားခဲ့တယ်။

မြနန္ဒာရော လင်းထင်ရောဟာ တယောက်ကိုတယောက် လွမ်းနေကြဦးမယ်မထင်ပါ။ ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ကောင်တိုင်းဟာ သူတို့မမြင်ရ မရနိုင်တဲ့ အရာတွေကိုပဲ လွမ်းဆွတ်နေကြတယ်။ တဖက်မှာလည်း ကိုယ်ရထားသမျှနဲ့ပဲ မာန်တင်းပြီး ဆက်လက် အသက်ရှင်ကြတယ်။ ဒေါက်တာခင်အေးရီဟာ မြနန္ဒာရဲ့အလှကို သူ့ရဲ့ ပညာမက်မောရရှိမှုနဲ့ ချိန်ထိုးတယ်။ ယုယုခင်ကလည်း သူဟာ မြနန္ဒာထက် မြန်မာဆန်ဆန် အိန္ဒြေရှိတယ်လို့ မာန်တင်းတယ်။

ပန်းချီဆရာ ကိုတင်မောင်ကတော့ မြနန္ဒာကို ပန်းချီရေးဖြစ်ရင် " ဘဝကို ခင်သူ " လို့ နာမည်ပေးမယ် စိတ်ကူးခဲ့တယ်။ အားလုံးကိုရခဲ့ပြီး ဘာကိုမှ မရခဲ့တဲ့ မြနန္ဒာလိုချင်တာကတော့ လူတွေများများ ပန်းတွေနည်းနည်းနဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။

-Blue Scope Article-
-ဆပ်ရိပ်
၂၄၊၂၊၂၅

ထင်ရှားတဲ့ မြန်မာကဗျာဆရာ၊စာ​ရေးဆရာ ​မောင်​ဒေါင်းဟာ ​ ဧရာဝတီတိုင်း ၊ ​မြောင်းမြမြို့နယ် ပြင်ရွာရှိ ​နေအိမ်မှာ ​ဖေ​ဖော်ဝါရီလ ၂၆ ရက်​နေ့ မနက် ၅ နာရီမှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါပြီ။ စျာပနအခမ်းအနားကို ဒီ​နေ့မွန်းတည့် ၁၂ နာရီ အချိန်မှာ ပြင်ရွာသုသန်မှာ ပြုလုပ်သွားမှာ ဖြစ်တယ်လို့ သိရပါတယ်။
ကဗျာဆရာ၊စာ​ရေးဆရာ ​မောင်​ဒေါင်း ကွယ်လွန်ခြင်းဟာ မြစ်ဝကျွန်း​ပေါ်​ဒေသ အတွက် ၊ မြန်မာနိုင်ငံအတွက် ကြီးစွာ​သော ဆုံးရှုံးမှုတရပ်အဖြစ် DNA မှ ဝမ်းနည်းစွာမှတ်တမ်းတင် အပ်ပါတယ်။
- ------------------------------------------
အမိုးပေါက်က ကျလာတဲ့ လရောင်ကိုလွမ်းသူ

၂၀၀၈ခုနှစ် နာဂစ်မုန်တိုင်း မတိုက်ခတ်မီ ဆောင်းညချမ်းတစ်ရက်မှာ မြောင်းမြမြို့နယ်ပြင်ရွာမှာ နေထိုင်ပြီး ရန်ကုန်ကိုရံဖန်ရံခါ တက်လာတတ်တဲ့ ကဗျာဆရာ၊စာရေးဆရာတစ်ယောက်ကို ကဗျာဆရာလူငယ်တစ်ယောက်က ခေါ်ချလာပါတယ်။

အသားညိုညို၊ ဆံပင်နက်နက် ပါဝါမျက်မှန်တပ်ထားပြီး မျက်မှန်အောက်က စူးရှတဲ့မျက်လုံးတွေက သူ့ရဲ့စကားပြေစကားလုံးတွေလို တောက်ပနေပါတယ်။ သူ့စာတွေကို တလေးတစားဖတ်ဖူးပေမဲ့ သူနဲ့အခုမှ တွေ့ဆုံခွင့်ရတဲ့အတွက် သူ့ကိုစိတ်ဝင်တစားဖြစ်နေမိပါတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်နဲ့ကျောက်ကြမ်းလမ်းနံဘေးက စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်မှာ ထိုင်ရင်း ကဗျာအကြောင်းစာအကြောင်း တွေပြောကြပါတယ်။ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရတဲ့ ခေတ်ကာလအကြောင်း၊ လူတွေအကြောင်းပြောကြရင်း အလွမ်းဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်ရောက်သွားပါတယ်။

ပြင်ရွာသားကဗျာဆရာဟာ မျက်မှန်ထဲကနေကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်ရင်း ထိန်ထိန်သာနေတဲ့ လမင်းကိုသွားတွေ့ပါတယ်။ မျက်ဝန်းထဲ မျက်ရည်ကြည်လေးတွေဝေ့ရင်း လကိုမမြင်ခဲ့ရတဲ့ဘဝမှာ သွပ်ပြားအမိုးပေါက်ကကျလာတဲ့လရောင်ကို လက်နဲ့ခံပြီး လမင်းကိုလွမ်းခဲ့ဘူးကြောင်းဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့ပြောပြပါတယ်။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ "ကျွန်တော်ကတော့မောင်ဒေါင်းဟာ မောင်ဒေါင်းပဲဆက်ဖြစ်ချင်တယ်"
ဆိုပြီး ပုသိမ်ထောင်ထဲမှာပြောဆိုခဲ့တဲ့ကဗျာဆရာ၊ စာရေးဆရာမောင်ဒေါင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၁၉၈၈ခုနှစ် စစ်တပ်အာဏာသိမ်းအပြီးမှာ မောင်ဒေါင်းနဲ့ ယုံကြည်ရာတူမိတ်ဆွေတစ်စုဟာပုဒ်မ၅(ည)နဲ့ပုသိမ်ထောင်ထဲ ရောက်ခဲ့ရပါတယ်။

မောင်ဒေါင်းရဲ့မိတ်ဆွေ ဆရာစိုးအိမ်ကတော့ ပုသိမ်ထောင်ကို ဝိတိုရိယခေတ်လက်ကျန် မြင်းဇောင်းအိုကြီးလို့ မှည့်ခေါ်ပါတယ်။ ပုဒ်မ၅ ညနဲ့ ညပေါင်းများစွာအမှောင်ထဲ ကျင်လည်နေရတဲ့ မောင်ဒေါင်းဟာ သွပ်ပြားအမိုးပေါက်သေးသေးလေးက ကျလာတဲ့လရောင်ကို လက်ဖဝါးနဲ့ခံပြီး လွမ်းခဲ့ရပါသတဲ့။

မောင်ဒေါင်းကို၁၉၅၀ခုနှစ် နိုဝင်ဘာ၂၁ရက်နေ့မှာ မြောင်းမြမြို့နယ်၊ ပြင်ရွာမှာမွေးဖွားခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၇၄ခုနှစ်မှာ ရှုမဝမဂ္ဂဇင်းမှာကဗျာစတင်ဖော်ပြခြင်းခံရပါတယ်။ ၁၉၈၂ခုနှစ်ရှုမဝဂ္ဂဇင်းမှာ ပထမဆုံးဝတ္ထုဖြစ်တဲ့ နှင်းငွေ့ဝေမှုန်ရင်ခုန်ခဲ့ရ ငါ့ဘဝ၌ညပေါင်းများစွာ ကိုဖော်ပြခြင်းခံရပါတယ်။ ၁၉၉၅ခုနှစ် ရုပ်ရှင်တေးကဗျာမဂ္ဂဇင်းမှာ ပထမဆုံးမဂ္ဂဇင်း ဝတ္ထုရှည်ဖြစ်တဲ့ အလွမ်းရနံ့ နေရီရီမှာမွှေး ကိုဖော်ပြခြင်းခံရပါတယ်။

မောင်ဒေါင်းဝတ္ထုများကိုဖတ်ရှုခံစားသူဆရာစိုးအိမ်က မောင်ဒေါင်းဇာတ်ကောင်များသည် ဘဝသရုပ်ဖော်စာပေကိုလည်းမသိ၊ ဆိုရှယ်လစ် သရုပ်မှန်ဝါဒကိုလည်း မကြားဖူး၊ ဒီမိုကရေစီနှင့် လူ့အခွင့်အရေးဆိုသည်ကိုလည်း ကြားဖူးဟန်မတူ။ လက်လှုပ်မှပါးစပ်လှုပ်ရသည့် ဆင်းရဲအောက်တန်းလွှာများသာ ဖြစ်သည်ဟုဆိုပါတယ်။

မောင်ဒေါင်းနဲ့ဆယ်စုနှစ်လေးစုနီးပါးရင်းနှီး ကျွမ်းဝင်သူ ဆရာသစ်စိုးကတော့ မောင်ဒေါင်း
ရဲ့ မြရာကန္တာရ ဝတ္တုကိုရှည်ကိုညွှန်းပါတယ်။

ဒီဝတ္တုဟာ ပုံနှိပ်မူမဟုတ်ဘဲ ဗလာစာအုပ်သုံးအုပ်စာ မောင်ဒေါင်းရဲ့လက်ရေးမူဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့လက်ထဲပျောက်ဆုံးသွားမှန်းမသိတဲ့ဝတ္ထုလို့ ဆိုပါတယ်။

မောင်ဒေါင်းဝတ္ထုများဟာ ကျေးလက်ရနံ့သင်းနေတတ်ပါတယ်။ မြေယာမဲ့၊ အရင်းမဲ့ဆင်းရဲသားတို့ရဲ့ တစ်ဝမ်းတစ်ခါးပြဿနာများ၊ လူမှုဒုက္ခအထွေထွေများ၊ ရွံ့စော်နံ ငံပြည်ရည့်နံ့ဟောင် ချက်အရက်စော်ဟောင်နေသော ဇာတ်ကောင်များ၊ ခရစ်ယာန်ဓမ္မတေးသံများဟာ မောင်ဒေါင်းရဲ့ဝတ္ထုများထဲက ထင်ရှားသော အမှတ်အသားများဖြစ်ပါတယ်။

၁၉၉၅ ခုနှစ်မှာမောင်ဒေါင်းရဲ့ တစ်တောလုံးကြွေ ဆိုတဲ့ဝတ္ထုထွက်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်တောလုံးကြွေဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ၁၉၉၀ခုဝန်းကျင်က ပုသိမ် ဝိတိုရိယခေတ်ကျန် မြင်းဇောင်းထဲကနိုင်ငံရေးသမားတွေရဲ့ အမှတ်ရစရာဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်၂၀ကျော်လောက်က မောင်ဒေါင်းဟာ မန္တလေးက ဆရာမကြီးလူထုဒေါ်အမာကိုကန်တော့ဖို့သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒေါ်အမာမွေးနေ့ဖြစ်လို့ ကဗျာဆရာ၊ စာရေးဆရာတွေလည်းစုံလင်ပါတယ်။ မန္တလေး တစ်ညမှာမောင်ဒေါင်းဟာ ဦးပိန်တံတားပေါ်ရောက်ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူချစ်တဲ့လရောင်အောက်မှာပေါ့။

နံနက်ပိုင်းက တောင်လေးလုံးကျောင်းကထွက်လာတုန်းက ပန်တျာဌေးဌေးမြင့်ရဲ့ သေနိုင်ပါရိုးလား လေဘာတီရယ် ပေတရာဆီလျှောက်ပါလို့ မြင်သလောက် ပြလိုက်ချင်ပါသည် ဆိုသော သီချင်းသံကလည်းသူ့ရင်ထဲ သဲ့သဲ့ပျပျပါလာပါတယ်။ တံတားပေါ်အရင်ရောက်နေတဲ့ ကိုငြိမ်း(မန္တလေး)က မောင်ဒေါင်း ကိုသူ့ရင်ခွင်ထဲဆွဲ သွင်းလိုက်ပြီး ကိုဒေါင်းရေ....နှစ်တောလုံးကြွေတာ နှစ်တောလုံးကြွေတာဗျ ဟုဆိုလိုက်ပါတယ်။

မောင်ဒေါင်းကတော့ အို ဆိုတဲ့ အာမေဋိတ်သံ တစ်လုံးသာထွက်ခဲ့ပါတယ်။

ဆရာဒေါင်းရေ.....ဆရာငြိမ်းပြောသလို နှစ်တောလုံးကြွေနေတာလားဗျာ။

မှတ်ချက် - ၂၀၂၃ခုနှစ်၊ ဧပြီလမှာ DNA မှာဖော်ပြခဲ့တဲ့ ဧရာဝတီအယ်လ်ဘမ်မှ "အမိုးပေါက်ကကျလာတဲ့လရောင်ကိုလွမ်းသူ" ကိုပြန်လည်ဖော်ပြပါသည်။

#DeltaNewsAgency #DNA #ဧရ ာဝတီအယ်လ်ဘမ် #မောင်ဒေါင်း
Delta News Agency Telegram - https://shorturl.at/lxKMR
Delta News Agency YouTube - https://shorturl.at/ahBL2
Delta News Agency Website - https://shorturl.at/ozAIM
Delta News Agency Podcast - https://shorturl.at/epwzH

တက္ကသိုလ် ဘုန်းနိုင်

ဆရာကြီးတက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် ရေးတဲ့ ဝတ္ထုအများစုဟာ ဘာဖြစ်လို့ အလွမ်းဝတ္ထုတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ဆရာ?

(ဆရာကြီး) တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင် ဖြေကြားမှု
ပေဖူးလွှာမဂ္ဂဇင်း
အမှတ် ၄၉ ၊ဇွန်လ-ဇူလိုင်လ၊ ၁၉၈၅ ခုနှစ်။

အလွမ်းဝတ္ထု ဘာကြောင့် ဖြစ်ရသလဲဆိုတော့ ဘဝနဲ့ပတ်သက်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝက ရုန်းကုန်ခဲ့ရတာတွေ များတယ်။ နာကြည်းစရာတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့ရတယ်။ နာမည်ကျော် စာရေးဆရာ တက္ကသိုလ်ဘုန်းနိုင်၊ ကောလိပ်ကျောင်းအုပ်ကြီး ဘာညာ ဒါတွေ တွေ့တော့ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ရွှေဇွန်းကိုက်ပြီး ရာဇပလ္လင်ပေါ် ဖွားခဲ့သလား ထင်ကြလိမ့်မယ်။

ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ရုန်းကန်ခဲ့ရတာတွေ အများကြီးပဲ။ ကျွန်တော့်ဖခင် တစ်နေရာရောက်နေတဲ့အချိန်၊အမေက အိပ်ယာပေါ်မှာ လိမ့်နေတာပဲ။ လက်ထဲမှာ ငွေလေး ၅ ကျပ်ပဲ ရှိတယ်။ သားသမီးငါးယောက် စားဖို့သောက်ဖို့ လက်ထဲမှာ ငွေငါးကျပ် ပဲ ရှိတယ်။ ဆွေလည်းမရှိဘူး၊ မျိုးလည်းမရှိဘူး။ အမေ့ရင်ထဲ ဘယ်လောက်မီးလောင်နေမလဲ။

မနက်ကျတော့ ကြံရာမရဖြစ်ပြီး အဲဒီငွေလေးငါးကျပ်ကို ရင်းပြီး ထမင်းသုပ်ရောင်းတယ်။ ကျွန်တော့်အစ်မကလည်း အပျိုပေါက်အရွယ်ဆိုတော့ ခိုင်းလို့မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော်နဲ့အမေနဲ့ပဲ ထမင်းသုပ်ရောင်းခဲ့ရတယ်။ မုန့်ဟင်းခါးရောင်းခဲ့ရတယ်။ နေ့မှာတင်မဟုတ်ဘူး။ တစ်ကျပ် တစ်ပြားလေး မြတ်ဖို့အတွက် တောရွာ ရုပ်သေးတွေ ဘာတွေ ကတဲ့နေရာထိလိုက်ပြီး ညမှောင်မှောင်မှာ သားအမိနှစ်ယောက် စျေးရောင်းခဲ့ရတယ်။ ဒါမျိုးတွေ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ကြုံခဲ့ရတယ်။

ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဘဝက အကြောင်းကြောင်းကြောင့် မိဝေးဖဝေး ခဏခဏ နေခဲ့ရတယ်။ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်ပြီး သွားနေခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝက မချောမွေ့ခဲ့ပါဘူး။ တော်တော်လေး ကြီးလာလို့ တက္ကသိုလ်တက်ရတော့လည်း ချို့ချို့ငဲ့ငဲ့ တက်ရတယ်။ မြင်းပွဲအလုပ်လုပ်ရတယ်။ ကျားကျောင်းမှာ ကျောင်းဆရာလုပ်ရတယ်။ တစ်ခါတလေ အလုပ်မရှိလို့ ကျောင်းငွေမသွင်းနိုင်ဘူး။ မိဘကလည်း အဲဒီအချိန်မှာ တော်တော်ယိုင်နေပြီ။ အမေက ချဉ်ပေါင်ရွက်စားပြီး ငါ့သား ကျောင်းထားပေးမယ်လို့ ပြောပါတယ်။ အမေ့ကျေးဇူးအလွန်ကြီးပါတယ်။ ကျွန်တော် မပြောရက်တော့ဘူး။ လိမ်ရတယ်။ အမေ ကျွန်တော် အလုပ်ရနေပြီ။ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်။ မပို့ပါနဲ့တော့လို့ ပြောပြီး ဒီမှာ ကျွန်တော် ငတ်နေတယ်။ ၁၉၅၁ ခုနှစ်ကိုတော့ ကျွန်တော်မမေ့နိုင်ဘူး။ အဲဒီနှစ် ဇွန်၊ ဇူလိုင် နှစ်လ ရက်ခြောက်ဆယ်မှာ သူများတွေက တစ်နေ့ ထမင်း နှစ်နပ်စားရင် အနပ်ပေါင်း ၁၂၀ စားရမယ်။ ကျွန်တော် ၁၀ နပ်ပဲ စားခဲ့ရတယ်။ တစ်ဖက်က စာမေးပွဲဖြေနေတယ်။

ပေးပါကမ်းပါဆိုလည်း ပေးမယ့်သူမရှိဘူး။ ကူညီမယ့်သူမရှိဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ လုပ်ရတာ။ ဇွဲတော့ ကျွန်တော် မလျှော့ခဲ့ဘူး။ နောက်ပြီးတော့ ကျွန်တော် လူမှန်းသိတတ်စ လေးနှစ်သားလောက်ကစပြီး အဖေက ရာထူးတွေဘာတွေကျပြီး အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ အငြင်းပယ်ခံခဲ့ရတယ်။ ကလေးဘဝမှာက ကလေးချင်းတောင် မတူခဲ့ရဘူး။ တန်းတူမရခဲ့ဘူး။ အဲဒီတော့ ဘဝကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရင် စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေရှိတယ်။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်က စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေ တွေ့ခဲ့ဖူးတော့ အခု ကျွန်တော် အုပ်ချုပ်ရေးကိုင်ရတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်လာတဲ့အချိန်မှာ အဲဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ဖြစ်လာတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်စာရေးဆရာပဲလုပ်ချင်တယ်။ အုပ်ချုပ်ရေးမကိုင်ချင်ဘူး။ ရာထူးမကြီးချင်ဘူး။ ဖြစ်လာရင် သနားတာကအရင်၊ အရေးယူဖို့က နောက်ကျကျနေတယ်။ ကျောင်းသားအပေါ်မှာလည်း ဒီလိုပဲ။ အုပ်ချုပ်ရေးသမားတစ်ယောက်အနေနဲ့ကြည့်ရင် ဒါ အလွန်အားနည်းတဲ့အချက် ဖြစ်နေတယ်။ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့တော့ ဂုဏ်ယူပါတယ်။

ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို အလွမ်းသန်တယ်လို့ပြောတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ လောကကို ကရုဏာပါပါနဲ့ ကြည့်တာပဲ။ အထူးသဖြင့် ကရုဏာသက်ဖွယ်ရှိတဲ့လူတွေအကြောင်းသာ ရေးလေ့ရှိတယ်။ ရေးမိတော့အလွမ်းတွေဖြစ်ကုန်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဆရာမကြီးဒေါ်ခင်မျိုးချစ်ရဲ့ မှတ်ချက်တစ်ခု ကျွန်တော်သတိထားမိတာရှိတယ်။ ကိုခင်မောင်တင့်က ကရုဏာတော့သန်ပါတယ်။ မုဒိတာလေးလည်း ပါတတ်တယ်တဲ့။ ကိုခင်မောင်တင့်ရဲ့ဝတ္ထုတွေ ဖတ်လိုက်ရင် မုဒိတာကို မြင်ရတယ်တဲ့။ ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်က အဲဒီလိုပြောဖူးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်ဝတ္ထုထဲမှာ ဘယ်လောက် ဒုက္ခရောက်ရောက်၊ ဘယ်လောက်ထိဆင်းရဲဆင်းရဲ၊ ကြိုးစားလို့အောင်မြင်သွားတာတွေ၊ မြင့်မြတ်လို့အောင်မြင်သွားတာတွေ၊ အဲဒါတွေကို ကျွန်တော် မြတ်မြတ်နိုးနိုး ထည့်ရေးတတ်တယ်။ ဆရာမကြီးက ဒါ့ကြောင့် ပြောတာပါ။

ပေဖူးလွှာမဂ္ဂဇင်း
အမှတ် ၄၉ ၊ဇွန်လ-ဇူလိုင်လ၊ ၁၉၈၅ ခုနှစ်။
Crd ...

❝ လောကကြီးမှာ
ကျွန်တော် ဘာကိုမှ မလိုချင်ပါဘူး။
ကျွန်တော့် ဒုက္ခ မှန်သမျှကို
လိုက်ကြည့်ပေးပြီး
ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေကွာ လို့ ပြောပေးမယ့်
လူတစ်ယောက်ပဲ လိုချင် တာပါ။
အဲဒီလူ ရှိ/မရှိလည်း
ကျွန်တော် မသိပါဘူး။
ကိုယ့်ကိုသိတဲ့ လူတစ်ယောက်
လောကကြီးမှာ ရှိနေစေချင်တာ
လူတိုင်းရဲ့ အမြင့်မားဆုံးသော ဆန္ဒလို့
ကျွန်တော် ထင်တယ် ❞

ကိုယ်က လူများကို
သိပေးလိုက်ရလေလေ၊
ကိုယ့်ကိုသိတဲ့ လူတစ်ယောက်
ရှိချင်လေလေပါပဲ ။

▫️နီကိုရဲ - ကျွန်ုပ်နှင့်မနက်ဖြန် / မှ