Book_tips

برادرم را دیگر هیچ وقت ندیدم. به یک باره توی این دنیا
تک و تنها مانده بودم. نتوانستم توی خانهای بمانم که همه جایش بوی مادرم را میداد. توی نانوایی که اصلاً نتوانستم بمانم. آخرسر تصمیم گرفتم پیش عمهام بروم که نزدیکترین قوم و خویش زندهام بود. دختر ترشیدهای بود. توی قسطنطنیه زندگی میکرد. خانه و نانوایی را همانطور گذاشتم و برای رفتن پیش عمهام به راه افتادم. سیزده ساله بودم.
سوار دلیجان مسافری شدم که به قسطنطنیه میرفت. جوانترین مسافر دلیجان من بودم. چند ساعت بیشتر راه نرفته بودیم که راهزنان راهمان را بستند. همه چیزمان را گرفتند، کیفها، چمدانهاف کلاههاف چکمهها، کمربندها، حتی سوسیسهای راننده دلیجان. چون چیزی نداشتم که به آنها بدهم، گوشهای بیصدا ایستادم، گمان نمیکردم آسیبی به من برسانند.
اما درست همان موقع که داشتند راه میافتادند، رئیس راهزنها به طرف من برگشت و گفت: "آهای خشگله، به من نگاه کن، ببینم دختری یا نه؟" از خجالت سرخ شدم. دست نداشتم به همجین سوال بیربطی جواب بدهم. نگو سرخ شدنِ صورتم همان جوابی بوده که میخواسته بشنود.
رئیس راهزن ها فریاد زد: "یالا راه بیفتیم، همه اسبها را بیاورید. این دختر را هم بیاورید."
من گریه و زاری کنان مقاومت میکردم. اما هیچ کدام از مافرهای دیگر به کمکم نیامدند. راهزنها به جنگلی بزرگ بردندم. نگو وسط جنگل برای خودشان ده داشتند. دستهای از زن آنجا ویلان بود و همان قدر هم بچه. همه جا پر اردک . غاز و بز بود. خوک ها هم برای خودشان میگشتند. اگر راهزنها آنجا زندگی نمیکردند، گمان میکردی بهترین ده دنیاست.
خیلی زود فهمید چرا رئیس زندانها از من پرسید دخترم یا نه. نگو راهزنها رهبری داشتهاند که تیفوس گرفته و حالش خراب بوده. از خیلی وقت پیش بستری بوده، دواهای زیادی امتحان کرده بودند، اما بیفایده. آنوقت یگی پیدا شده و در گوشش نسخهای سحرآمیز زمزمه کرده:"اگر با باکرهای بخوابی، بیماریات به او منتقل میشود و تو پاک میشوی، شفا پیدا میکنی."
در زندگیام چند چیز هست که اصلا نمی خواهم به یاد بیاورم. روزهایی که در جنگل گذراندم از آن جملههاست. حتی امروز هم هر موقع به یاد جنگل بیفتم، فقط در فکر درختهای کاجم. بهجای آنکه پیش زنهای ده بمانم، میرفتم میان درختها، تک و تنها مینشستم و گریه میکردم. زنهای آن جا یا زنِ راهزنها بودند یا دخترشان. البته بدکارههایی هم بودند که به میل خودشان آمده بودن. هیچجوری درک نمیکردم که چرا به آنجا آمدهاند. من اما تصمیم خودم را گرفته بودم، میخواستم در اولین فرصت فرار کنم.
بعضی وقتها در جنگل کالسکه هایی اسبی می دیدم. پیشترشان هم مال اصلیزادهها بودند. نمیفهمیدم چرا این کالسکهها را غارت نمیکنند. بعدها فهمیدم کالسکهچیها پیش از عبور از جنگل به راهزنها حق حساب میدهند. و به جایش امن و امان از جنگل میگذرند. بعد از آن فهمیدم کارها چطور پیش میرود. نقشهای کشیدم و جلو یکی از کالسکههایی را که به شهر بزرگ میرفت گرفتم و به کالسکه التماس کردم مرا هم ببرد. با آن که می توانست حدس بزند پولی ندارم، اجرت زیادی خواست. اجرتش را به شکل دیگری پرداخت کردم.
پس از آن که به قسطنطنیه رسیدم و چند روز آنجا ماندم، فهمیدم چرا زنهای توی جنگل آنجا را برای ماندن انتخاب کردهاند. شهر از جنگل بدتر شده بود. حتی نیازی ندیدم دنبال عمام بگردم. با خودگفتم حتما دوست ندارد کسی مثل من را به خانهاش راه دهد. تک و تنها مانده بودم. شهر خیلی زود روحم را له کرد. دیگر در دنیایی کاملا متفاوت رها شده بودم. دنیای خشونت، شر، تجاوز، ظلم و بیماری. چند بار پشت سرهم حامله شدم با میل و سیخ چند بچه انداختم. بدنم چنان خراب شد که دیگر عادت ماهانهام هم قطع شدو در جوانی نازا شدم.
در آن کوچهها چنان چیزهایی دیدم که کلمه ها از بیانشان عاجزند. پس از آنکه شهر را ترک کردم با سربازها، بازیگرها، پیشگوها و کولی ها گشتم، برده لذت همهشان شده بودم. بعد قلچماقی به اسم کله شغال پیدایم کرد، مرا گرفت و به قونیه به این خانه آورد.
رئیس خنثی تا موقعی که به کارش میآمدم، به اینکه از کجا آمده ام اهمیتی نمیداد. وقتی شنید نمیتوانم بچهدار شوم خیلی خوشحال شد، مسئلهای به اسم حاملگی پیش نمیآمد. برای آنکه به نازا بودنم اشاره کرده باشد لقب "کویر" به من داد. اما لابد این لقب به نظرش زیادی خشک آمده بود که بزکی هم کنارش گذاشت و به این ترتیب شدم "گل کویر".

@book_tips

1.06K viewsM F, edited 04:45