Book_tips

🍃🌺🍃
#قسمت_دوازدهم
#سووشون

عاقبت شب تمام شد و صبح رسيد، زري بلند شد و به باغ آمد. سر صبحانه نشست و با عمه خانم صبحانه خوردند. زري سراغ قرآن خوان را گرفت كه صدايش مي‌آيد، خديجه گفت: «جنازه را گذاشته‌اند سر چاه منبع، ميان گونيهاي پر از برف، آنجا از همه جا خنك‌تر بود».

غلام با حاجي محمدرضا رنگرز از در باغ وارد شدند، در دست آنها لباس و ملافه مشكي بود. زري لباس مشكي را گرفت و هر طوري بود پوشيد چون خيلي تنگ بود. غلام با حاجي محمدرضا مشغول انداختن ملافه‌هاي سياه در تالار بودند. زري فقط منتظر آمدن عبدالله خان بود كه خسرو رفته بود دنبالش. زري به غلام دستور داد كه برود و قند و چاي از مغازه بخرد و خديجه را فرستاد تا بادبزن از همسايه‌ها تهيه كند.

مهمان‌ها يكي يكي مي‌آمدند. اول از همه حسين آقاي عطار و برادرش حسن آقاي علاف آمدند، بعد دو تا عرق‌گيرهاي همسايه‌ها با دو گوني آمدند كه در آنها گلهاي خشبو بود. درشكه‌اي ايستاد فكر كرد كه دكتر عبدالله خان است،‌ اما ديد كه فردوس با عزت‌الدوله هستند. عزت‌الدوله آمد و باز مشغول وراجي شد و حتي براي خوشحال كردن زري، گوشواره‌هاي زمردت زري را از دختر حاكم گرفته بود و به زري داد. زري با ديدن گوشواره‌ها باز داغ دلش تازه شد، گوشواره‌هايي كه شب عروسيشان، يوسف با دست خودش به گوش زنش كرده بود.

عزت‌الدوله با فردوس گفت كه زري را ببر اتاق و لباسش را مقداري بزرگ كند كه براي زن آبستن ضرر دارد. فردوس زري را با خود به اتاق برد و در حين بزرگ كردن لباس به زري گفت: «اين مادر و پسر نقشه‌اي براي تو كشيده‌اند، پسرش حميد مي‌گويد كه حالا كه شوهرش مرده، زري ديگر قسمت من است». غلام در زد و ورود عبدالله خان را اطلاع داد. زري لباسش را پوشيد و به فردوس گفت: «برو و به دكتر بگو من حاضرم». دكتر وارد مي‌شود و از اينكه هنوز زنده است ولي جواني مثل يوسف مرده، ابراز ناراحتي كرد ولي زري مخالف اين طرز تفكر دكتر مي‌شود. دكتر از خوبي و معرفت و مردانگي يوسف حرف مي‌زند و در آخر علت حضورش را خواست. زري حقيقت را به دكتر گفت: «كه از ديشب تا حالا پريشانم، حواسم را نمي‌فهمم، مي‌ترسم ديوانه شوم... وسوسه مي‌شوم كه اداي ديوانه‌هايي را كه ديده‌ام در آورد». پيرمرد پا شد و كنار پنجره ايستاد و به باغ نگاه كرد و به زري گفت: «نشنوم تو از اين حرفها بزني، اگر مضطرب بوده‌اي، اگر پرت گفته‌اي، حق داشته‌اي. به هيچ وجه ديوانه نشدي و نمي‌شوي. ولي يك بيماري مسري داري كه علاجش از من ساخته نيست و آن ترس است». دكتر قبل از رفتن به زري يك شيشه داد كه در آن نوعي نمك بود و از او خواست كه هر گاه حالش بد مي‌شد در آن را باز كند و نمك را بو كند. دكتر كه رفت، زري روحيه گرفت و خواست كه ديگر از چيزي نترسد.

#خلاصه_ی_داستان_سووشون
#سیمین_دانشور
@book_tips🐞

3.02K viewsAzar, 08:43