Book_tips

🍃🌺🍃
فصل هفدهم

دل سید میران از اینجا می سوخت که در تمام مدت بیست سال نانوائی در این شهر همیشه آبرومندانه کسب کرده بود،در میان مردم به درستکاری و امانت ،درست قولی ومردانگی معروف بود حبیب همان روز و طالب سه روز بعدش به سر کار رفتند .
خود،سید،میران در این مدت خانه نشین شده بود.
رئیس غله و نان و شهرداری هر دو در جواب میرزا نبی که در این خصوص با رئیس غله و همچنین شهرداری صحبت کرده گفته بودند:
متاسفیم از این پیشآمد اما قضیه از حوزه ی صلاحیت و دستور آنان خارج است.
و گفته بودند کار کمیسیون سیار خبط،بوده و آقای سرابی در هر صورت برای آنکه خیلی ضرر نکند بعد از گذشت یکی دو هفته می توانند آهسته بروند و اعلان را از دیوار بکنند و به کار پخت ادامه بدهند.
اما با گذشت موعد یک ماه هم سرابی روی بیرون آمدن از خانه را نداشت.
همکارانش بیشتر تقصیر را متوجه میرزا نبی می دانستند.
که فریب وعده و وعیدهای پوچ را می خورد.
که گوش به زنگ تصمیمات شهرداری و اقتصاد نبود.
به کارها اگر نفع آنی خودش نبود،اقتضا نمی کرد.
بیشتر بله به روی چشم بود تا کارهای حقیقی.
در همان جلسه صنفی یکی از آنها گفته بود میرزا نبی آدم خوبی است عیبش این است که خودش یک پا آسیابان است.
درباره ی سید میران گفته بود:

او الان هفت سال است که برای خوشی دل زنش عقلش را طاقچه گذاشته.
دلم می خواهد کسی برود عین گفته مرا برای او واگو کند .
ما همه دوستان قدیم او بوده و باز هم هستیم اما ارسطو می گویداگر نادانی در حال غرق شدن است باید در نجاتش کوشید ولی نباید نزدیکش رفت.

بعد از پنج هفته که میرزا نبی از هرسین بازگشت و متوجه شد سرابی هنوز دکان را باز نکرده به سراغ او رفت اما سرابی گفت تصمیم گرفته ام به کسب دیگری مشغول شوم این کار دیگر ب درد من نمی خورد.اصلا از این حول و حوش و مردمان آن بَری شده ام.وقتی این گِل گرفته را نداشتم مجبور خواهم شد که کار و پیشه ی دیگری زیر سر بگذارم .
میرزا نبی حیران حرف او بود.و گفت :مشهدی فکر می کنم دچار توهمات بیجا شده ای.من حرف تو را جدی نمیگیرم.نکند می خواهی قلندر بشوی . قلندری هم کشکول می خواهد.

دوست عزیز بی قیدی و خونسردی هم حدی دارد.
این تنبلی شریفانه ای که در جسم تو رسوخ کرده است شاید مانند پرده ی خاک آلود روی میوه جات بتواند روحت را از فساد مانع شود اما روز به روز از محیط،زندگی و جمع دوستان دورترت می سازد.
نتیجه اینکه تو از همه ی زندگی و خوب و بد آن بریده و به یک چیز چسبیده ای، این زن، که هم پدر و مادر، دوست و برادر، و هم فرزند و هست و نیست تو شده است.
همینت مانده که بچه هایت را آواره ی شهرها بکنی.
این حرفها به من نیامده که بگویم او را طلاق بده یا نگه دار.
اما دوستی و برادری حکم می کند نگذارم ییشتر از این بدبختی خود و خانواده ات را فراهم کنی.
هیچ دیوانه ای از این کارها می کند که تو کرده ای؟
سید که ساکت و پریشان بود گفت:
وقتی چاره ای نباشد ممکن است حتی آدم دست به خودکشی بزند.قرض دارم .سند،خانه رو گرو گذاشته ام و...... در این موقع مردک قوزی وارد شد که میرزا نبی او را شناخت نوکر محسن خان بود همان که سید از او قرۻ گرفته بود.
و سند خانه را گرو گذاشته بود.
میرزا نبی به آهو گفت تو چرا اجازه دادی قرۻ بگیرد نمی دانی قرض یعنی مصیبت، صرف پول یعنی آتش،یعنی خوره ی مال و منال چرا زودتر مرا خبر نکردی؟
زن بینوا با صدای شکسته ای نالید:
من، مشهدی نبی،آخر من چه می توانم بکنم؟!
به مرگ بیژنم اگر از هیچکدام قرض هایش خبر داشته باشم. پس اندازه چندین ساله ام که با سوزن زنی بدست آمده بود از دست رفت.
زنی که به تصدیق خودت آن زمان ها یک صندوق جواهر داشت حالا چه دارد.
وقتی که او عارش می آید با من حرف بزند من از کجا می توانم بفهمم او چه می کند؟
گوئی با از ما بهتران پیوند کرده جادوی این پتیاره همه چیز او را بلعیده است.
گوئی این بچه ها مال او نیستند.
آخر از کدام کارش برای تو بگویم؟!
تا حرف میزنم زن و شوهر نوکم می زنند.
بگویم وای سوخته ام، نگویم وای سوخته ام.
کاری از دستم ساخته نیست.
بوف شومی که سر دیوار ما لانه کرد، مشهدی نبی، خانه ی ما را خراب، بچه هایم را دربدر، و خودم را بدبخت کرد.
خدایا تکلیفم چیست؟!
(آهو جلوی گریه خود را گرفت)

میرزا نبی بعد سکوت طولانی گفت:
من خودم فردا برای بیرون آوردن کناره ها از گرو به اینجا می آیم .دکان را نیز به راه می اندازم. فردا خودش برود پشت ترازو بایستد.
درباره ی قرض ها هم خدا کریم است.
دوندگی های ارزاق و اینور و آن ور هم با من تا ببینم این طفل گریز پای به راه خواهد آمد یا نه.

چشمان آهو لبریز از حق شناسی و تاثر بود. پلکها را که بهم زد قطره اشک درشتی با صدا روی چادرش افتاد.
آیا ممکن بود این مرد بتواند خضر راه شوهرش بشود؟؟!!

#شوهرآهو_خانم
#علی_محمد_افغانی
#فصل_‌‌هفدهم
#برداشتی_از_کتاب
@book_tips🐞

2K viewsAzar, 14:09