جای افسوس دارد اگر روز را به شب برسانید بی‌ آنکه از گام برداشتن بر روی زمین لذت برده باشید.

تیچ نات هان
نیلوفر و مرداب

تصویرت مدت ها بود از ذهنم پاک شده بود. اما چشمانت را شناختم. همان چشمان زیبای آشنا. دوباره با چشم هایی برخورد کردم که امن ترین و البته غمگین ترین نگاه جهان را داشت. امن چون همیشه منتظرم بوده و غمگین از گمشدگی طولانی اش.

باهم عبور خواهیم کرد از دردها و بحران ها.

باهم عبور خواهیم کرد از تغییراتی که لازم است انجام دهیم.

با هم گذر خواهیم کرد از هرلحظه ی این زندگی غیرقابل پیش بینی.


تکه هایی از یک کل منسجم پونه مقیمی

از فکر به اوقاتی که می رسند و تو نیستی شهامتم را از دست می دهم.
نامه های البرکامو به ماریا کاسارس

پرسید: چه چیزی در "صمیمیت"
از همه بیشتر تو را به هراس می‌اندازد؟
جواب داد: شتاب.

امبرتو اکو
نام من گل