سکوت در گروه درمانی«او چرا چیزی نمی‌گوید؟»این، یکی از رایج‌ترین سؤال‌هایی است که در جلسات گروه‌درمانی مطرح می‌شود.اما شاید سؤال مهم‌تر این باشد:«این سکوت، دارد چه چیزی را بیان می‌کند؟»گاهی سکوت را با مقاومت، بی‌انگیزگی یا نداشتن حرف برای گفتن اشتباه می‌گیریم؛ در حالی که ممکن است پشت آن، ترس از قضاوت، زخم‌های رابطه‌ای، نیاز به امنیت، هیجان‌های تجربه‌نشده یا حتی پاسخ محافظتی سیستم عصبی پنهان باشد.در این پست، از زاویه چند رویکرد مهم روان‌درمانی، به سکوت در گروه‌درمانی نگاه کرده‌ایم؛ نه برای اینکه یک پاسخ قطعی پیدا کنیم، بلکه برای اینکه یاد بگیریم قبل از هر تفسیر، کنجکاو باشیم.شاید یکی از مهم‌ترین مهارت‌های یک درمانگر این نباشد که سکوت را سریع بشکند؛ بلکه این باشد که بتواند معنای آن را بشنود.

🌱اگر قرار بود سکوت یک مراجع در گروه‌درمانی حرف بزند، فکر می‌کنید چه می‌گفت؟
💬 در کامنت‌ها برایمان بنویسید.

📌 برای مشاهده پست در اینستاگرام، کليک کنيد

بسیاری از داوطلبان آزمون صلاحیت حرفه‌ای روان‌شناسی، اولین سؤالشان این است:
«منابع آزمون چیست؟»
اما یک نکته مهم وجود دارد:
بر اساس اطلاعات منتشرشده از مراجع رسمی، کتاب مشخصی به عنوان منبع رسمی آزمون معرفی نشده است.
بنابراین بهتر است بین دو مفهوم تفاوت قائل شویم:
۱. منابع رسمی آزمون
۲. منابع علمی برای آمادگی آزمون
کتاب‌هایی که در این مجموعه معرفی شدند، منابع رسمی اعلام‌شده توسط برگزارکنندگان نیستند؛ بلکه منابع علمی معتبر برای پوشش حوزه‌های مرتبط با آزمون هستند.

📌مشاهده پست در اینستاگرام

📢کانال مدرسه روانشناسی بُن:

https://t.me/bon_school

بسیاری از داوطلبان آزمون صلاحیت حرفه‌ای روان‌شناسی، اولین سؤالشان این است:
«منابع آزمون چیست؟»
اما یک نکته مهم وجود دارد:
بر اساس اطلاعات منتشرشده از مراجع رسمی، کتاب مشخصی به عنوان منبع رسمی آزمون معرفی نشده است.
بنابراین بهتر است بین دو مفهوم تفاوت قائل شویم:
۱. منابع رسمی آزمون
۲. منابع علمی برای آمادگی آزمون
کتاب‌هایی که در این مجموعه معرفی شدند، منابع رسمی اعلام‌شده توسط برگزارکنندگان نیستند؛ بلکه منابع علمی معتبر برای پوشش حوزه‌های مرتبط با آزمون هستند.

📌مشاهده پست در اینستاگرام

📢کانال مدرسه روانشناسی بُن:
https://t.me/bon_school

🌱وقتی فقط نام اختلال را می‌دانیم، اما هنوز داستان را نفهمیده‌ایم

فرمول‌بندی مورد (Case Formulation) جایی است که از «نام مشکل» عبور می‌کنیم و به «منطق شکل‌گیری آن» می‌رسیم.

🌱مدتی در کار بالینی، فکر می‌کردم اگر بتوانم تشخیص درستی بدهم، بخش مهمی از کار را انجام داده‌ام.
وقتی مراجع با مجموعه‌ای از نشانه‌ها وارد می‌شد،
مثل: بی‌قراری، نشخوار فکری، اختلال خواب و ...خیلی سریع در ذهنم آن‌ها را کنار هم می‌گذاشتم و به یک نتیجه می‌رسیدم: «اضطراب.»
این نام‌گذاری حس نظم می‌داد؛ انگار مسئله مشخص شده است.
اما در ادامه جلسه‌ها، چیزی کم بود. پاسخ‌ها شنیده می‌شدند، اما به یکدیگر متصل نمی‌شدند. من می‌دانستم با چه برچسبی روبه‌رو هستم، اما هنوز نمی‌فهمیدم چرا این الگو در این فرد شکل گرفته است؟
همین ناهماهنگی، نقطه تغییر شد.
به‌تدریج متوجه شدم تشخیص، اگرچه ضروری است، بیشتر توصیف می‌کند تا تبیین.
می‌گوید: «چه می‌بینیم» اما لزوماً توضیح نمی‌دهد «چرا این‌گونه شده است؟».
از اینجا، جهت توجه‌ام تغییر کرد.
به جای تمرکز صرف بر شناسایی اختلال، شروع کردم به دنبال کردن مسیر شکل‌گیری تجربه: این نشانه‌ها چگونه به وجود آمده‌اند؟ چه عواملی آن‌ها را حفظ کرده‌اند؟ و در زندگی فرد چه کارکردی پیدا کرده‌اند؟
در این نگاه، اضطراب دیگر فقط یک دسته تشخیصی نبود، بلکه پدیده‌ای بود با تاریخچه، زمینه و معنا...
کم‌کم روشن شد که شباهت در نشانه‌ها، الزاماً به معنای شباهت در تجربه نیست. دو مراجع ممکن است هر دو اضطراب را گزارش کنند، اما یکی در زمینه ناایمنی رابطه‌ای و دیگری در بستر کمال‌گرایی مزمن رشد کرده باشد.
در سطح تشخیص، این دو مشابه به نظر می‌رسند،اما در سطح فرمول‌بندی، تفاوت آن‌ها تعیین‌کننده است.
این همان نقطه‌ای است که درمان جهت می‌گیرد.
مداخله‌ای که صرفاً بر اساس تشخیص انتخاب می‌شود، برای «اختلال» مناسب است، اما مداخله‌ای که بر اساس فرمول‌بندی شکل می‌گیرد، به «فرد» پاسخ می‌دهد.
به این ترتیب، فرمول‌بندی برای من به معنای ساختن یک نقشه شد:
نقشه‌ای از چگونگی شکل‌گیری، تداوم و کارکرد تجربه در ذهن مراجع.
در این چارچوب، نشانه‌ها فقط مشکل نیستند؛
اغلب تلاشی هستند برای سازگاری با شرایطی که زمانی وجود داشته است.
اکنون، وقتی مراجع از اضطرابش صحبت می‌کند، تمرکزم صرفاً بر نام‌گذاری نیست.
بیشتر تلاش می‌کنم بفهمم این تجربه در زندگی او چه جایگاهی دارد و چگونه معنا پیدا کرده است؟
اگر بخواهم این تمایز را فشرده بیان کنم:
🌱تشخیص مشخص می‌کند «با چه چیزی روبه‌رو هستیم؟»
فرمول‌بندی روشن می‌کند «چرا این‌گونه شده و چگونه ادامه پیدا می‌کند؟»
و دقیقاً از همین‌جا، درمان از یک توصیف ایستا،به یک فهم پویا از ذهن مراجع تبدیل می‌شود.

📢کانال مدرسه روانشناسی بُن:
https://t.me/bon_school

گاهی گفت‌وگوهای حرفه‌ای، بعد از تمام شدن جلسه تازه شروع می‌شوند.
سه‌شنبه، ۲۰ مرداد ۱۴۰۵، درمانگران «بُن» در یک گفت‌وگوی حرفه‌ای کنار هم قرار گرفتند و درباره یکی از موقعیت‌های ظریف در کار بالینی صحبت کردند؛ جایی که درمان رایگان، رابطه درمانی و معنایی که هر دو طرف به این رابطه می‌دهند به هم می‌رسند.
حالا، بخشی از آن گفت‌وگوها را در قالب «گزارش اتاق فکر» با شما به اشتراک می‌گذاریم.
نه برای رسیدن به یک پاسخ قطعی؛
برای باز کردن فرصت تفکر...

🌱 گزارش اتاق فکر |جلسه اینترویژن درمانگران پلتفرم سلامت روان «بُن»

📌مشاهده پست در اینستاگرام

📢کانال مدرسه روانشناسی بُن :

https://t.me/bon_school

🌱 دوره سوم اینتروویژن | ترومـا، سوگ و بحران

فضایی برای بازاندیشی، تحلیل و توسعه‌ی بینش حرفه‌ای درمانگران در مواجهه با موقعیت‌های پیچیده‌ی بالینی و بحرانی...

در این دوره درباره‌ی موضوعاتی مثل:

🌱 تحلیل موقعیت‌های بالینی پیچیده و چندلایه

🌱 واکنش‌های هیجانی درمانگر در مواجهه با تروما و بحران

🌱 بازتاب تجربه‌های درونی و واکنش‌های متقابل

🌱 بن‌بست‌ها و دوراهی‌های تصمیم‌گیری حرفه‌ای

🌱 مرزهای اخلاقی و ارتباطی در کار با مراجعان

🌱 مواجهه با سوگ، تروما و بحران‌های روان‌شناختی

🌱 خودمراقبتی حرفه‌ای و پیشگیری از فرسودگی


👥 مخاطبان:
روان‌شناسان و روان‌درمانگران، مشاوران، دانشجویان تحصیلات تکمیلی روان‌شناسی و درمانگران علاقه‌مند به حوزه‌ی سوگ، بحران و تروما.


📌 مشخصات دوره:
۱۲ جلسه | هر جلسه ۶۰ دقیقه
💻 آنلاین


📅 شنبه‌ها | ساعت ۱۴
👥 ظرفیت محدود


📌تاریخ شروع دوره: ۱۴ شهریور


✅ تسهیل گر :
آرش حسینیان
کارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی، روان‌درمانگر طرحواره‌درمانی، مدرس و درمانگر سایکودراما


📩 ثبت‌نام و دریافت اطلاعات بیشتر:

دایرکت:  bon.school@

📞 تماس:  09392629960

📱 Telegram: @bonschool_ir

https://t.me/bon_school

وقتی یک چت‌بات همیشه با ما موافق است، ممکن است احساس کنیم بیشتر دیده و فهمیده شده‌ایم؛ اما تأیید شدن همیشه به معنای کمک گرفتن نیست.

🌱پدیده‌ی AI Sycophancy یادآوری می‌کند که یک پاسخ خوشایند، گاهی می‌تواند قضاوت و توانایی ما برای بازبینی خودمان را ضعیف کند.

در نگاه بالینی، یک تمایز مهم وجود دارد:
اعتباربخشی به احساس مراجع ≠ تأیید برداشت او از واقعیت

سوال مهم همیشه این نیست که:
«هوش مصنوعی چقدر خوب با من همراه می‌شود؟»
بلکه باید این باشد که:
«بعد از گفت‌وگو با آن، بهتر فکر می‌کنم یا فقط مطمئن‌تر شده‌ام که حق با من است؟»
اگر درمانگر هستید، این سؤال را یک‌بار در ذهن‌تان درباره‌ی مراجعانی که از AI استفاده می‌کنند مرور کنید.
گاهی اوقات پاسخ، چیزهای بیشتری از خودِ چت‌بات درباره‌ی فرایند درمان به ما نشان می‌دهد.

📌مشاهده پست در اینستاگرام

📢کانال مدرسه روانشناسی بُن:
https://t.me/bon_school

✅ وقتی بدن هم یکی از راه‌های ورود به تجربه‌ی تروماست

زن جوانی روی مبل اتاق درمان نشسته و از تصادفی می‌گوید که سه سال پیش برایش اتفاق افتاده است.
جزئیات را دقیق به یاد دارد و اتفاق‌ها را به ترتیب تعریف می‌کند؛ اما هم‌زمان شانه‌هایش بالا رفته، تنفسش سطحی‌تر شده و دستش بی‌اختیار مشت می‌شود.
درمانگر فقط به داستانی که تعریف می‌شود گوش نمی‌دهد؛ به این هم توجه می‌کند که بدن فرد هنگام نزدیک شدن به این تجربه چه تغییری می‌کند.
همین توجه به تجربه‌های بدنی، یکی از پایه‌های رویکرد
📌Somatic Experiencing (SE)
است.رویکردی که توسط پیتر لوین شکل گرفت.
لوین برای توضیح دیدگاه خود از صحنه‌ای در طبیعت آفریقای شرقی مثال می‌زند:
ایمپالایی را تصور کنید که در دشت‌های سرنگتی، در حال چراست و ناگهان متوجه نزدیک شدن یک یوزپلنگ می‌شود. حیوان برای فرار از شکارچی، تمام بدنش را برای دویدن بسیج می‌کند و با سرعت می‌گریزد. اگر از تعقیب یوزپلنگ جان سالم به در ببرد، ممکن است مدتی بعد بدنش بلرزد، تکان بخورد و سپس دوباره به رفتار عادی خود، مثل چرا کردن، برگردد.
لوین از این صحنه به‌عنوان تمثیلی برای توضیح مدل خود درباره‌ی پاسخ به تهدید استفاده می‌کند؛ نه به‌عنوان یک یافته‌ی قطعی که نشان دهد حیوان با لرزیدن، تروما را «تخلیه» می‌کند.

❓پرسش او این بود: چرا انسان‌ها گاهی مدت‌ها پس از پایان یک حادثه، همچنان با پیامدهای آن درگیر می‌مانند؟

در مدل SE، هنگام مواجهه با خطر، بدن برای واکنش‌هایی مثل فرار، مقابله یا در برخی شرایط، بی‌حرکتی آماده می‌شود. این رویکرد مطرح می‌کند که در بعضی افراد، برانگیختگی و الگوهای بدنی مرتبط با تجربه‌ی تهدید ممکن است بعد از پایان خطر هم ادامه پیدا کند اما یک نکته‌ی مهم را نباید فراموش کرد:
«این به معنای ذخیره شدن تروما در عضلات یا بدن نیست.»
تمرکز SE بیشتر بر این است که فرد هنگام مواجهه با یک تجربه‌ی دشوار، در لحظه‌ی اکنون چه احساس‌ها و تغییرات بدنی‌ای را تجربه می‌کند.
برای مثال، درمانگر ممکن است به‌جای ورود مستقیم و طولانی به جزئیات حادثه، توجه فرد را برای مدت کوتاهی به یک حس بدنی، تغییر تنفس یا احساس تنش جلب کند و بعد او را به تجربه‌ی آرامش یا امنیت برگرداند.
در اینجا دو مفهوم مهم مطرح می‌شوند:

📌تیتراسیون: نزدیک شدن به تجربه‌ی دشوار در اندازه‌ای کوچک و قابل‌تحمل.

📌پاندولاسیون: حرکت رفت‌وبرگشتی میان تجربه‌ی فعال‌شدن و تجربه‌ی آرامش یا امنیت.

بنابراین در رویکرد سوماتیک، بدن جایگزین خاطره و روایت نیست؛ یکی از مسیرهای ورود به تجربه‌ی تروماست.
از طرف دیگر، توجه به بدن فقط مختص درمان‌های سوماتیک نیست. در درمان‌های دیگری مانند مواجهه‌ی طولانی‌مدت، نیز واکنش‌های بدنی بخشی از تجربه‌ی فرد هستند.
تفاوت بیشتر در این است که درمانگر از چه مسیری وارد تجربه می‌شود و چگونه با آن کار می‌کند.

⁉️شواهد پژوهشی چه می‌گویند؟
پژوهش‌های انجام‌شده درباره‌ی SE نتایج اولیه‌ی امیدوارکننده‌ای نشان داده‌اند، اما شواهد موجود هنوز محدود است و برای مقایسه‌ی آن با درمان‌های دارای پشتوانه‌ی پژوهشی قوی‌تر برای PTSD، به مطالعات بیشتری نیاز داریم.
بنابراین بهتر است SE را رویکردی بدن‌محور با شواهد اولیه‌ی امیدوارکننده، اما هنوز در حال بررسی بدانیم؛ نه جایگزینی قطعی برای درمان‌های تثبیت‌شده‌ی تروما.

📌شاید نکته‌ی مهم این باشد:
گاهی برای فهمیدن اینکه یک تجربه هنوز چه اثری بر ما دارد، فقط شنیدن داستان کافی نیست؛ می‌توانیم به آنچه هنگام روایت کردن داستان در بدنمان اتفاق می‌افتد هم توجه کنیم.

📢 کانال کلینیک روانشناسی بُن :

https://t.me/bon_school

همه‌ی فاصله گرفتن‌ها با جمله‌ی «من ناراحتم» شروع نمی‌شوند.
ممکن است مراجع همچنان همکاری کند، پاسخ دهد و حتی بگوید: «بله، متوجه شدم»، اما چیزی در کیفیت حضورش تغییر کرده باشد.
📌اینجاست که درمانگر باید بین مشاهده و تفسیر فاصله بگذارد.
سکوت یا کوتاه شدن پاسخ‌ها لزوماً به معنای گسست نیست.
شاید مسئله چیز دیگری باشد.
پس به‌جای ذهن‌خوانی، می‌توان کمی ایستاد و پرسید:
«من فقط یک تغییر دیدم اما هنوز نمی‌دانم معنایش چیست؟»
درمانگر قرار نیست ذهن مراجع را بخواند، قرار است فضایی بسازد که مراجع بتواند تجربه‌ی خودش را باز و معنا کند.
گاهی جلسه اول مؤثر، جلسه‌ای نیست که همه‌چیز بی‌نقص پیش برود، بلکه جلسه‌ای است که اگر چیزی تغییر کرد، بتوانیم آن را ببینیم و درباره‌اش کنجکاو بمانیم.

🌱دفعه‌ی بعد، قبل از تفسیر کردن، فقط کمی بیشتر مکث کنیم.

📌مشاهده پست در اینستاگرام

📢کانال مدرسه روانشناسی بُن :

https://t.me/bon_school

اتحاد درمانی فقط به این معنا نیست که درمانگر و مراجع «رابطه‌ی خوبی» با هم داشته باشند.
📌آنچه اهمیت دارد، کیفیت همکاری میان آن‌هاست؛ اینکه درباره‌ی هدف درمان، مسیر رسیدن به آن و شیوه‌ی کار، تا حدی «درک مشترکی» شکل گرفته باشد.
این اتحاد در طول درمان ثابت نمی‌ماند و ممکن است با تغییر شرایط، مداخلات یا سوءتفاهم‌ها تقویت یا تضعیف شود.

❗️به همین دلیل، وقتی درمان پیش نمی‌رود، همیشه مسئله را فقط در مراجع جست‌وجو نکنیم؛ گاهی لازم است خودِ همکاری را هم بررسی کنیم.
✨درمان، وقتی واقعاً مشترک است که هر دو نفر بدانند با هم به کجا و چگونه می‌روند؟
💬 در تجربه‌ی شما، کدام بخش Alliance بیشتر نیاز به توجه دارد؟

📌مشاهده پست در اینستاگرام

📢کانال مدرسه روانشناسی بُن :

https://t.me/bon_school

هر نظریه‌ای که وارد اتاق درمان می‌شود، به یک چیز نیاز دارد: نگاه نقادانه.
پلی‌واگال می‌تواند زاویه‌ای برای فکر کردن به ارتباط بدن، هیجان و رابطه در درمان به ما بدهد؛ اما وقتی یک نظریه جذاب می‌شود، خطر این هم هست که خیلی سریع هر مشاهده‌ای را با زبان همان نظریه توضیح بدهیم.
درمانگر حرفه‌ای فقط نمی‌پرسد «این رفتار با کدام مفهوم جور درمی‌آید؟»؛
می‌پرسد: «چه توضیح‌های دیگری ممکن است وجود داشته باشد؟»
استفاده از یک نظریه، با پذیرفتن تمام ادعاهای آن یکی نیست.
کنجکاو بمانیم، اما قطعیت‌مان را به اندازه شواهد نگه داریم. 🌱
اگر شما جای درمانگر بودید، برای تغییر ناگهانی مراجع چه توضیح‌هایی را بررسی می‌کردید؟

📌مشاهده پست در اینستاگرام

📢کانال مدرسه روانشناسی بُن :

https://t.me/bon_school

بعضی وقتها در اتاق درمان، همه‌چیز در روایت آرام به نظر می‌رسد؛ اما بدن، هم‌زمان واکنش دیگری نشان می‌دهد.
یک تغییر در تنفس، جمع شدن شانه‌ها، انقباض دست‌ها یا احساس فشار در قفسه سینه…
⁉️آیا این واکنش‌ها چیزی درباره‌ی تجربه‌ی فرد به ما می‌گویند؟
بله، ممکن است مهم باشند؛ اما نه به این معنا که هر واکنش بدنی را باید نشانه‌ی تروما بدانیم یا بگوییم «خاطره در بدن ذخیره شده است».
📌یکی از نکات مهم در کار با تجربه‌های تروماتیک، همین توانایی برای دیدن بدن، بدون تفسیر عجولانه‌ی آن است.
رویکردهای بدن‌محور، از جمله Somatic Experiencing، دقیقاً در همین نقطه، موضوعات قابل‌تأملی را پیش می‌کشند؛ موضوعاتی که هم به تجربه‌ی مراجع مربوط‌اند و هم به مرزهای شواهد علمی.
✨سؤال دقیق‌تر همیشه این نیست که «تروما کجای بدن ذخیره شده؟»
بلکه این باشد که بدن در مواجهه با یک یادآور، چه چیزی را تجربه می‌کند و ما چطور باید آن را بفهمیم؟

📌مشاهده پست در اینستاگرام

📢کانال مدرسه روانشناسی بُن :

https://t.me/bon_school

❗️«من تجربه تروما دارم.»

دختری ۱۸ساله این جمله را بعد از دیدن یک ویدیوی کوتاه در شبکه‌های اجتماعی به زبان آورد.
نه تصادفی در کار بود، نه خشونتی را تجربه کرده بود و نه با تهدید مرگ روبه‌رو شده بود.
می‌گفت: مادرش در کودکی زیاد از او انتقاد می‌کرده و هنوز هم وقتی کسی از او ایراد می‌گیرد، شدیداً ناراحت می‌شود.
«رنج او قطعا واقعی بود.»
اما یک سؤال مهم وجود داشت:
آیا «تروما» واژه‌ی دقیقی برای این تجربه بود؟
این ماجرا احتمالاً برای خیلی از ما آشناست.
یک روز بد را «تروما» می‌نامیم.
یک دوست ناراحت‌کننده را «سمی».
و یک احساس ناخوشایند را «تریگر شدن».

📌نیک هزلم، روان‌شناس دانشگاه ملبورن، در سال ۲۰۱۶ برای این پدیده اصطلاح Concept Creep یا «خزش مفهومی» را مطرح کرد.
منظورش این بود که مفاهیمی مثل تروما، آزار و اختلال روانی، به‌مرور دامنه‌ی گسترده‌تری پیدا می‌کنند و برای تجربه‌های خفیف‌تر هم به کار می‌روند.

اما درباره‌ی «تروما» باید یک نکته را دقیق بدانیم.
در PTSD، هر تجربه‌ی ناراحت‌کننده‌ای به معنای بالینی «تروما» محسوب نمی‌شود.
معیارهای تشخیصی مشخص‌اند؛ برای مثال: مواجهه با مرگ، تهدید و آسیب جدی یا خشونت جنسی.
بنابراین صرف داشتن یک خاطره‌ی ناخوشایند، به‌تنهایی این معیار را برآورده نمی‌کند.
این یعنی ممکن است کسی واقعاً رنج کشیده باشد، اما «تروما» واژه‌ی دقیقی برای توصیف تجربه‌ی او نباشد.

این موضوع فقط یک بحث نظری نیست.
📒 پژوهش‌هایی که محتوای روان‌شناسی در شبکه‌های اجتماعی را بررسی کرده‌اند، نشان داده‌اند که واژه‌هایی مثل «تروما» گاهی برای طیف بسیار گسترده‌ای از تجربه‌ها استفاده می‌شوند.

در پژوهشی درباره‌ی محتوای ADHD در تیک‌تاک هم کمتر از نیمی از ادعاهای مطرح‌شده درباره‌ی علائم، با معیارهای تشخیصی هم‌خوانی داشت اما اینجا باید مراقب یک سوءبرداشت باشیم.
«دقیق بودن، به معنی نادیده گرفتن رنج آدم‌ها نیست.»

پژوهشی روی ۳۴۵ نوجوان ایرانی نشان داد افرادی که بیشتر احساسات منفی خود را در فضای مجازی به اشتراک می‌گذارند، معمولاً اضطراب و افسردگی بیشتری هم گزارش می‌کنند.
پس حتی اگر شیوه‌ی بیان یک نفر اغراق‌آمیز به نظر برسد، نمی‌توانیم از همین موضوع نتیجه بگیریم که رنج او واقعی نیست.

📌ممکن است برچسب دقیق نباشد، اما رنج واقعی است.

اینجاست که دقت علمی و همدلی باید کنار هم قرار بگیرند.

⁉️قبل از اینکه بگوییم:«این تروماست»، بهتر است کمی مکث کنیم و بپرسیم:
دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟
چه احساسی ایجاد کرد؟
و چه اثری روی زندگی روزمره گذاشت؟

سواد روان‌شناختی فقط این نیست که اصطلاحات بیشتری بلد باشیم.
باید بدانیم هر اصطلاح دقیقاً کجا کاربرد دارد و کجا ندارد؟


📚منابع: Haslam, N. (2016). Concept Creep: Psychology's Expanding Concepts of Harm and Pathology. Psychological Inquiry, 27(1), 1–17. Harper, C. A., Purser, K., & Bagueley, K. (2022). Social Psychological and Personality Science. American Psychiatric Association. (2013). DSM-5 — معیارهای تشخیصی PTSD پژوهش تحلیل محتوای هشتگ #trauma و ADHD در TikTok پژوهش Sadfishing در نوجوانان ایرانی — PMC (۲۰۲۳)

📢کانال مدرسه روانشناسی بُن :

https://t.me/bon_school

کودک روبه‌رویتان نشسته و به گوشه اتاق نگاه می‌کند.
سه جلسه است که تقریباً هیچ حرفی نمی‌زند.
مادر می‌گوید: «در خانه هم همین‌طور است.»
اما شما هنوز مطمئن نیستید این سکوت از کجا می‌آید:
خجالت؟
اضطراب؟
ترس از قضاوت؟
یا چیزی در رابطه او با خانواده که هنوز دیده نشده است؟

📌اینجاست که درمانگر فقط به یک تکنیک نیاز ندارد؛
به دیدن دقیق‌تر، پرسیدن سؤال درست، کنار هم گذاشتن نشانه‌ها و تصمیم‌گیری بالینی نیاز دارد.

❗️در کار با کودک و نوجوان، همیشه پاسخ‌ها از قبل آماده نیستند. گاهی حتی یک برداشت اولیه می‌تواند مسیر مداخله را تغییر دهد.

✨اینترویژن فرصتی است برای اینکه روی همین موقعیت‌های واقعی مکث کنیم؛
برداشت‌های خود را دوباره بررسی کنیم، نقاط کور را ببینیم و از نگاه‌های تخصصی دیگران برای فهم بهتر و تصمیم‌گیری دقیق‌تر استفاده کنیم.

📚دوره تخصصی اینترویژن کودک و نوجوان
برای درمانگرانی که نمی‌خواهند فقط به دانسته‌های امروز خود اکتفا کنند؛ بلکه می‌خواهند در مواجهه با پیچیدگی‌های واقعی اتاق درمان، هر روز آماده‌تر و دقیق‌تر شوند.

💫رشد حرفه‌ای دقیقا از جایی شروع می‌شود که با خودمان صادقانه می‌گوییم:
«شاید چیزی هست که هنوز نمی‌بینم.»
و از همین‌جا، قدم بعدی آغاز می‌شود؛
قدم شما برای اینکه درمانگری آگاه‌تر، دقیق‌تر و آماده‌تر برای مراجعان کودک و نوجوان باشید.

📌 اگر کار با کودک و نوجوان بخشی از مسیر حرفه‌ای شماست، برای ثبت‌نام و دریافت اطلاعات بیشتر، از طریق مسیرهای زیر باما در ارتباط باشید:

دایرکت:bon.school@
تلفن:09392629960
تلگرام:bonschool_ir@

📢کانال مدرسه روانشناسی بُن :

https://t.me/bon_school

📌آینده‌ی DSM فقط درباره‌ی تغییر چند معیار تشخیصی نیست؛

⁉️ سؤال عمیق‌تر این است که آیا دسته‌های تشخیصی فعلی، بهترین راه برای فهم پیچیدگی اختلالات روانی هستند؟
هم‌پوشانی علائم، تفاوت تجربه‌ی افراد با یک تشخیص و یافته‌های علوم اعصاب، مسیرهایی مانند RDoC و HiTOP را به وجود آورده‌اند؛ رویکردهایی که تلاش می‌کنند آسیب‌شناسی روانی را از زاویه‌ای متفاوت، فراتر از مرزهای سنتی تشخیص ببینند.
با این حال، هنوز پاسخ نهایی نداریم.
شاید تحول آینده، فقط پیدا کردن تشخیص‌های دقیق‌تر نباشد؛ بلکه رسیدن به درک دقیق‌تری از خودِ اختلال روانی باشد.

📌مشاهده پست در اینستاگرام

📢کانال مدرسه روانشناسی بُن :

https://t.me/bon_school

💡 نقطه‌ی کور اتاق درمان؛ وقتی جلسات درمان پیش نمی‌روند...

کودکی که در جلسات سکوت می‌کند، نوجوانی که تغییری نشان نمی‌دهد یا خانواده‌ای که همراهی با درمان برایشان دشوار است...

گاهی برای فهم بهتر یک کیس، به نگاهی فراتر از نگاه خودمان نیاز داریم.

🔴 اینترویژن کودک و نوجوان مدرسه روان‌شناسی بُن

فضایی تخصصی و گروهی برای بررسی کیس‌های واقعی، به چالش کشیدن فرضیه‌های بالینی و بررسی مسیرهای متفاوت فهم و مداخله در درمان.

✨ فرصتی برای:
🔸 بررسی چندجانبه موقعیت‌های بالینی
🔸 بازنگری در فرضیه‌ها و مداخلات درمانی
🔸 شناخت نقش خانواده و روابط پیرامونی
🔸 بهره‌مندی از تجربه و بازخورد همکاران

👩🏻‍⚕️ تسهیلگر: نیلوفر افشار
کارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی | روان‌درمانگر کودک و والد با رویکرد دلبستگی‌محور و منتالیزیشن

🗓️ ۱۲ جلسه ۶۰ دقیقه‌ای
⏰ سه‌شنبه‌ها، ساعت ۲۰
💻 آنلاین | ظرفیت: ۱۲ نفر

👥 ویژه روان‌شناسان، روان‌درمانگران، مشاوران و دانشجویان تحصیلات تکمیلی روان‌شناسی

🔴 ثبت‌نام و اطلاعات بیشتر:
تلفن: 09392629960
تلگرام: @bonschool_ir
اینستاگرام: @bon.school

📢 https://t.me/bon_school