یه شب قبل از جنگ

وقتی تو یه جمع امن یا کنار کسی که حالت خوب میشه قرار میگیری، تحمل جاهای دیگه سخت‌تر از قبل هم میشه

کاش دایناسور بودم. منقرض.

دنیا پر از رنج است
با این حال
درختان گیلاس
شکوفه می‌دهند…

به قول کیمیا انگار یه چاقو تو قلبمه

شاید یه اتفاق توی یه لحظه بیفته
مثل یه خداحافظی
ولی ردشون روی روح میمونه
شاید هیچ وقت فراموش هم نشه

خیال، نشسته
آرامش، نه!

امروز
و “این بودن…”

انگار یکی قلبت رو بگیره
هی فشار بده
فشار بده
فشار بده

اصلا دوستی برای همین بود؛
برای گم نشدن در برهوت جهان

ممکنه وقتی کسی حواسش نیست، یهو مغزمو بندازم یه گوشه و فرار کنم

چند روزه کیلو کیلو قطره چشم می‌ریزم توی چشمم
ولی بیشتر از یه ربع جواب نمیده

حالم دیگه از هرچی لپ تاپ و مانیتوره بهم میخوره

هیچ چیز به اندازه رانندگی مردم نمیتونه زیرساخت ادب من رو از بین ببره

ولی الان دیگه هیچی مهم نیست
چون اومدم خونه امن و مورد علاقه‌ام تو شهر

I said Patrick. “I’m the worst person in the world.”
“No you’re not.” His hand came down in a fist and he hit the arm of the sofa. “You’re not the best person in the world either, which is what you really think. You’re the same as everybody else. But that’s harder for you, isn’t it. You’d rather be one or the other. The idea you might be ordinary is unbearable.”

این دفعه می‌رم جایی میشینم که مطمئن باشم می‌زنن