#وقایع

در آغاز نه خدایی بود و نه کلامی مقدس؛ تنها شب بود و فردی که هر بار در زمان درست، در جای درست می‌ایستاد؛ او فقط یک سری حرکات را تکرار کرد و به همین تکرار معنا بخشیده شد.

ماه آرام و دقیق بالای سرش میچرخید؛ آب، بی‌طرف و جاری زیر پاهایش حرکت میکرد.
مردم همین را تقلید کردند، به راستی که آن فرد الگو آنها شده بود؛ سکوت کنار آب شد آیینی که آرامش روحشان آغوش میگرفت.

آن فرد ناپدید شد، اما میراثش باقی ماند.
رفتار ماندند، زمان ها ماندند، شب‌ها ماندند.
و چیزی شکل گرفت که نمی‌شد شکستش،
چون نه پیکره داشت، نه چهره، نه مالک.

کالِن روح ماه بود:
نظم، چرخه، اندازه گیری زمان، یک دایره ناتمام...
مورَن روح آب و اقیانوس بود:
حرکت، انتقال، بی‌طرفی.
سه موج ساده اما موازی...

خدا نبودند!
بلکه نیروهایی که یادآوری میکردند تعادل وقتی زنده‌ست که دیده شود، لمس شود؛ و هر شب دوباره تکرار گردد.

و این بود که دین اُردین در نیموریا ظهور کرد.

『 @blaze_game 』