اینجوری بگم که وقتی توی جمعیت نگاهش می‌کردم، همه‌ی فضا سیاه سفید بود و فقط اون رنگی بود.

ولی می‌دونی ما خیلی وقتا صبور نبودیم فقط مجبور بودیم.

نمی‌دونم می‌فهمی چی میگم یا نه ولی حتی دیگه حوصله ناراحت شدنم ندارم.

چقد این بی حسیو کردیم احساس
که الان آشنا ترینمون دست غریبه هاست

بعضی آدما متعلق به همدیگه هستن
حتی اگه هیچوقت به هم نرسن...

من اینجوریم که وقتی یکی دلمو میشکنه ، به جای گله کردن و ناراحت شدن خودمو براش کمرنگ میکنم .

یه روزی خاک میگیره پس‌نمیده...

آدمای عجیبی هستید جدا.

سیگارو نمیدونم اما دلتنگی سرطان میاره..!

سایه‌ها حقیقت‌هایم را حمل می‌کنند
و سکوت، هیاهوی دنیا را می‌بلعد.

اما در نهایت امید وارم با شادی از اینجا بروم و دیگر هرگز باز نگردم

دلم تنگ شده برات ولی این‌ بار
انگاری منطِقم زورش بیشتره

یک سوم حَجم بدنم از حرفایی که ریختم تو خودم تشکیل شده.

اینترنتم داره نمی اینترنته.