@Musiqaizlovchi_robot | info

Bazan eski tanishla, yoq joydan (o’z o’zidan ) ko’zimga ko’rinib ketadi. Va uning ketidan xotiralar.

Bazi tanishlarim o’sha odamga o’xshagani uchun ularni eslagan bo’lishim mumkin va bu normal.

Lekin bazilari xuddi sarobday ko’zimga ko’rinadi, u yerda hech qanday odam bo’lmasa ham.

shunaqasi ham bo’lar ekan😅

Bir gap o’qigandim:

Tug’ulmoq uchun o’lmoq kerak.

Har kim bu dunyoni o’z tarozisi bilan o’lchaydi.

“Zamonaviylashish” deb faxsh va shunga o’shash ishlarni, “buni nimasi yomon” - deb qarab o’tiradigan odamlarni jinim suymaydi.

Bunga oddiy misol: kinolar. Deyarli hamma kinolarda faxshga targ’ib bor.

Va ba’zilar uchun bular oddiy hol.

Namozdaman, va bomdod uchun qo’yilgan “budilnik” jaranglashni boshladi. Avozi shu qadar yoqimsiz tuyilyapdi …, lekin borib o’chirolmasdim. Keyin qanchadir muddat eshitdim va o’chirdim ( qandaydir yomon his bilan).

Keyin fikr qildim. Holbuki, bu yoqimsiz ovoz meni uyg’otish uchun edi ( telefon o’z vazifasini bajariyotgan edi ). Va shu joyida savol: nega men bu ovozni eshitib g’azablandim… ( endi keraksiz bo’lgani uchunmi?)

Xisqacha xulosa: Ba’zan hayotimizdagi insonlarni xuddi shu “budilnik” kabi xafa qilib qo’yamiz, ularga nisbatan nohaqlik qilamiz (o’zimizni o’ylab) .

— На ўтмиш бор, на келажак. Ўтмишингга боқиб қайғуга ботма ва келажакка боқиб ташвишланма. Ҳозирги он ила яша, чунки сен шу онда борсан.

Жалолиддин Румий

Bugungi suhbatda meni o’ylantirgan savol.

“Nega aynan sizni ishga olishimiz kerak?”

Loyalty — it is a thing that no one can buy or force.

own coding group(s)🧑🏻‍💻