چرخه تکراری «ساده‌اندیشی» و «کوته‌بینی» و «چنگ‌زدن به نزدیک‌ترین راهکار حل مسأله» است که ایستگاه اتوبوس از فولاد ساخته می‌شود و با جرثقیل و با جوشکاری «در محل» نصب می‌شود و «در محل» ضدزنگ و رنگ می‌خورد که زنگ نزند و الخ.

راهکار «درست» و «پایدار» و «اخلاقی»، پرزحمت است!
باید «خصوصیات فنی ماده‌ای که جایگزین فولاد شود را بدانم» و «از میزان رواداری‌های صنایع/مواد مختلف درگیر در تولید، مطلع باشم» و «نقشه» بکشم که در نهایت، قطعات در سبک‌ترین وزن و سریع‌ترین شکل به محل حمل شده و به‌هم «پیچ شوند» و تمام.

اما «زحمت» دارد و از بدِ روزگار، همه زحمت آن هم گریبان خودم را می‌گیرد (!) و دیگر کسی نیست مقصر باشد و من «قربانی»...

انتخاب من این نیست، حتی اگر نتیجه تلاش‌ها، دورتر از افق عمرم باشد.

#سپهرمعتقد #معمار
#بهترباکمتر

از صبح تا همین ساعت دو بعدازظهر، ما مهندسان مشغول تبریک گفتن به یکدیگر و باز کردن نوشابه بوده‌ایم.

پیام‌های پرطمطراق هم رد و بدل می‌شود که «مهندس یا راهی خواهد ساخت، یا راهی خواهد یافت».

برای اطلاع خودم و همه دوستان عزیزم عرض می‌کنم:

تملک یک آپارتمان سی‌متری در تورقوزآباد تهران — آن هم با فرض محالِ تورم صفر — اگر ماهی بیست میلیون تومان حقوق بگیریم و هیچ نخوریم و نپوشیم و جایی نرویم، حدود شانزده سال زمان می‌برد.

پیشنهاد می‌کنم تا وقتی واقعاً راهی نساخته‌ایم یا نیافته‌ایم، از باز کردن هرگونه نوشابه در حضور ملت مظلوم ایران خودداری کنیم.



والسلام

#سپهرمعتقد #معمار #بهترباکمتر

هر وقت مدت اجرای پروژه‌ای در این مقیاس و در چنین موقعیتی ـ منطقه یک تهران ـ به هجده ماه کاهش یافت (دوازده ماه مهندسی، شش ماه اجرا)، آن‌گاه می‌توانیم بگوییم شمع بی‌رمق صنعتی‌سازی، به آتشی فراگیر بدل شده است که جان بی رمق اقتصاد ساختمان ایران را گرم خواهد کرد.
تابلوی همین پروژه، اگر روزی عدد «۱۸ ماه» را بر خود ببیند، سند یک تغییر پارادایم خواهد بود.

#سپهرمعتقد #معمار #یهترباکمتر

X. چیزهایی که می‌دانم که می‌دانم
XX. چیزهایی که می‌دانم که نمی‌دانم
XXX. چیزهایی که نمی‌دانم که نمی‌دانم

آن‌چنان حقیقت را به جانب خود می‌داند که شهامت پرسشگری را از دست داده است.

آن کس که از پرسش دوری کند، با نوآوری و رشد نسبتی نخواهد داشت.

ثروت یا تندرستی برای یک فرد، ممکن است فقدان رشد را برای مدتی بپوشاند و بقایش را تضمین کند؛ اما برای یک جامعه، فقدان پرسشگری به فرسایش تدریجی توان انطباق می‌انجامد و در نهایت خودِ بقا را نیز به مخاطره می‌اندازد.

مسئله صرفاً نداشتن پاسخ نیست، بلکه از دست دادن توانِ پرسیدن است. بسیاری از تمدن‌ها زمانی افول نکردند که فقیر شدند؛ زمانی افول کردند که یقین‌هایشان از پرسش‌هایشان بیشتر شد.


#سپهرمعتقد #معمار
#بهترباکمتر

بن‌بست اگزیستانسیال معماری معاصر ایران (؟)
👇👇👇

@betterwithless

من از مرگ می‌ترسم و ذهنم در یک مکانیزم دفاعی ناخودآگاه، من را رویین‌تن تصور می‌کند. منحصر به فرد و متمایز از بقیه.
طوری که تصور می‌کنم کل هستی و مخلوقات آن در خدمت من هستند (یا باید باشند) تا من به حیات متمایز و بی‌پایان خود ادامه دهم.


سازه «خودبینی» و اجتناب از توجه به «دیگری» روی این فونداسیون شکل می‌گیرد و نتیجه‌اش می‌شود مثل این عکس.

نمای شیشه‌ای می‌زنم که شیک باشد و به این فکر نمی‌کنم که چه تبعاتی برای «دیگری» در پی دارد. به من چه! من مهم‌تر هستم.

کندانسور کولر گازی را در بالکن دربسته نصب می‌کنم و به این فکر نمی‌کنم که امکان تنفس ندارد و «دیگری» باید چطور تهویه مورد نیاز آن را تأمین کند. به من چه! من مهم‌تر هستم.

بالکن پایین- سمت راست تبدیل به سونا می‌شود. به این فکر نمی‌کنم که اگر شیشه را در بیاورم، نما از دید «دیگری» چه می‌شود. به من چه؟

نوبت به بالکن بالا- سمت چپ که می‌رسد، صبرم تمام شده و مغزم از گرما به جوش آمده. به این فکر نمی‌کنم که خرده شیشه‌های باقیمانده ممکن است روی سر بچه کس «دیگری» سقوط کند. به من چه؟
اصلا «دیگری» به من چه؟


---------

معماری معاصر ایران، در آتش خودبینی می‌سوزد آن هم در شرایطی که مدعی است بیش از هر قوم دیگری، دنیای فانی و بازگشت به سوی او را درک می‌کند.

گریز از این گرداب «اگزیستانسیال» و لبخند به زندگی (که همان «دیگری» است)، جز با مواجهه با خود «مرگ» و تاب‌آوری و عبور از اضطراب حاصل از آن ممکن نیست.

#سپهرمعتقد
#معمار
#بهترباکمتر
@betterwithless

تحشیه (حاشیه‌نویسی) دوست اندیشمند و باریک‌اندیش من
آقای مهندس رضا شکارسرایی | مهندس مکانیک
👇👇👇


بن‌بست اگزیستانسیال تأسیسات ساختمان (؟)
ساختمان را برای زندگی می‌سازیم، اما انگار تأسیسات را برای فراموش شدن.
کندانسور کولر را پشت شیشه حبس می‌کنم؛ به این فکر نمی‌کنم که این دستگاه برای کار کردن، قبل از برق، به «هوا» احتیاج دارد. بعد که از گرما نفسش بند آمد، یکی از شیشه‌ها را درمی‌آورم. به من چه؟ مهم این است که امروز کولر من کار کند.
به این فکر نمی‌کنم که آن حفره‌ی سیاه، زخمی بر صورت ساختمان است؛ زخمی که هر طبقه، دیر یا زود نسخه‌ی خودش را برایش می‌پیچد. یکی یک شیشه را برمی‌دارد، یکی دو تا، یکی تمام قاب را. هرکس مسئله‌ی خودش را حل می‌کند و مسئله‌ی ساختمان، مسئله‌ی هیچ‌کس نیست.
در طراحی، جایی برای «تعمیر» در نظر نمی‌گیرم؛ چون تعمیر، مسئله‌ی آینده است و آینده همیشه متعلق به «دیگری» است. اگر روزی برای تعویض یک کمپرسور مجبور شوند نما را بشکافند، به من چه؟
تأسیسات، بیش از آنکه قربانی کمبود دانش باشد، قربانی بی‌توجهی به «دیگری» است؛ به تعمیرکار، به بهره‌بردار، به رهگذری که قرار است سال‌ها این نما را ببیند، و حتی به خود دستگاهی که قرار است بی‌وقفه برای آسایش ما کار کند.
و بعد، وقتی نما تکه‌تکه می‌شود، راندمان پایین می‌آید، مصرف برق بالا می‌رود و ساختمان پیرتر از عمر واقعی‌اش به نظر می‌رسد، همه دنبال مقصر می‌گردیم؛ غافل از اینکه اشکال، از همان روز اول در نقشه‌ها آغاز شده بود.
تأسیسات خوب، فقط لوله و کانال و دستگاه نیست؛ احترام به آینده است. احترام به کسی که بعد از ما قرار است با این ساختمان زندگی کند.

آرتور ادینگتون، اخترفیزیک‌دان انگلیسی، در روزگاری که اروپا در آتش جنگ جهانی اول می‌سوخت، تصمیم گرفت به جای آنکه ملیت دانشمند را ببیند، به اعتبار ایده او توجه کند.

او از نخستین دانشمندانی بود که اهمیت نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین را دریافت و برای آزمودن آن تلاش کرد.

آنچه در این ماجرا برای من جذاب است، صرفاً تأیید یک نظریه فیزیکی نیست. پرسش عمیق‌تر این است که چه چیزی به انسان امکان می‌دهد حقیقت را فراتر از مرزهای قومیت، ملیت، مذهب و منافع کوتاه‌مدت ببیند؟

شاید بسیاری از پیشرفت‌های بزرگ تمدن، نه از نبوغ فردی، بلکه از این توانایی سرچشمه گرفته باشند که انسان‌ها یکدیگر را، پیش از هر عنوان و هویتی، برابر بدانند.

علم در بهترین حالت خود، یادآور همین اصل است؛ اینکه حقیقت به پاسپورت، نژاد، زبان یا عقیده وابسته نیست. و شاید به همین دلیل است که هر گاه این نگاه تقویت شده، امکان زیستن بهتر برای انسان‌ها نیز گسترش یافته است.

https://zarfilm.com/einstein-and-eddington-2008/


@betterwithless

قدرت تفکر انسان مسأله را حل می‌کند، نه تکنولوژی.
مسائل با کاغذ و قلم حل می‌شوند نه کامپیوتر.

@betterwithless

معماری امروز ایران، اگر قرار باشد در میان هنرها دسته‌بندی شود، بیش از آن‌که میدان برانگیختن خیال باشد، شعری است از اندازه‌ها و منطق ساخت.



ژست‌های هنری در مناطق گران‌قیمت شهر، مسئله‌ای از جامعه‌ای که در دل چهار دهه تورم دو رقمی، طبقه متوسطش به‌تدریج در حال حذف شدن است؛ حل نمی‌کنند.

همان طبقه‌ای که قرار است مخاطب حقیقی هنر باشد.

#سپهرمعتقد #معمار #بهترباکمتر
@betterwithless

دعوت به همکاری شرکت معماران توسعه پایدار صنعت ساختمان (هازمان)
...
1️⃣ | طراح معمار
- مسلط به نرم افزارهای AutoCAD و Rhino
- با تسلط به نرم افزار Revit ( در سطح مدلسازی فاز یک )
- آشنا با ضوابط شهرداری و مقررات ملی ساختمان
- توانایی خلق و توسعه طرح های معماری، معماری داخلی و جزییات اجرایی ساختمان
- توانایی بیان و توسعه ایده ها با ترسیم دستی
- آشنا با مصالح ساختمانی، سیستم های سازه و تاسیسات ساختمانی
- روز و ساعت کاری: شنبه تا چهارشنبه از ساعت ۸ الی ۱۷
...

| 📒 نحوه ارسال رزومه
• آشنایی با شرکت و ارسال درخواست همکاری از طریق لینک زیر امکانپذیر است.

🌐 https://zil.ink/haazmaan

...
》موقعیت استقرار شرکت: تهران، زعفرانیه
》مهلت ارسال رزومه تا: ۱۸ مرداد ماه

...
@buildingjobs

معماری ایران در میان الیت جامعه، اغلب تلاشی است برای گران‌قیمت کردن ملک؛ نه کوششی برای پاسخ به نیازهای انسان.

هر زمان که معماری از این مدار فاصله بگیرد و به سمت مساله «زندگی» برگردد—به سمت مقیاس انسان، استفاده روزمره، و امکان زیستن— صبح توسعه وطن دمیده است.

#سپهرمعتقد #معمار #بهترباکمتر
@betterwithless

یک واژه انگلیسی هست به اسم
Authenticity
ترجمه به اصالت می شود (؟)
اما به نظر من اصالت برای این واژه درست نیست!

Authentic
به فردی می‌گویند که خودش است

امشب دوستم، آوازی از "فرهاد" را برایم فرستاد. با خودم فکر کردم که فرهاد با این صدا و فرم خواندن خاص خودش، چقدر خودش است!


خواننده authentic
معمار authentic
و ....
بسیار کمیاب شده


همه می خواهند شبیه کسی باشند
همه شخصیت ها مثل صورت های شبیه هم با دماغ های عمل کرده و گونه ها و لب های فرم داده شده هستند

هیچ کس خودش نیست
همه دوست دارند شبیه چیزی باشند غیر از خودشان.

این لوکوربوزیه لامصب را ببینید!
چقدر خودش است.

این تصویر یکی از آپارتمان های پروژه معروف سیصد و چند واحدی مارسی است. که بعدها بیانیه ای ساخته شده از تفکر مدرنیسم اروپای پس از جنگ شد.

#سپهرمعتقد #معمار #بهترباکمتر
@betterwithless

جوان‌های دهه هشتادی ایرانی، قادر به ساخت و راهبری چنین روبات‌هایی هستند!

سرمایه‌گذاران پروژه‌های ساختمانی ایران - که عموما از دهه پنجاه به قبل هستند - چقدر احساس نیاز می‌کنند؟

فاصله این دو گروه چطور باید پر شود؟


#سپهرمعتقد #معمار #بهترباکمتر
@betterwithless

من از این جنگ و صلح و شُل کن و سفت کن خسته شدم.

اگر این لابلا راکتی یا موشکی بر سرم خورد، یادتان باشد که من دلم می‌خواست معمار باشم.

برای مردم خانه و محل کار بسازم.

که با دوام باشد. صد سال. ساکنانش دلزده نشوند. عمر تماشای بالایی داشته باشد. بی‌زمان باشد.

«و»

سریع ساخته شود.
بهینه باشد.
انرژی هدر ندهد.
مصالح تلف نکند.
رد پای کربن کمی داشته باشد.
آب کم مصرف کند.
آب شرب را در فاضلاب نریزد.
آب باران را جمع کند.


«و»

از مغزهای درخشان جوانان کشور استفاده کند.


اگر رفتم، بدانید که دوباره بر می‌گردم! ماموریتم در این خاک تمام نشده است!


#سپهرمعتقد #معمار #بهترباکمتر
@betterwithless

فیلم را تا پایان تماشا کنید که چگونه کفسازی طبقه با کفسازی آسانسور یکپارچه است.
این کار بدون «نقشه» ممکن نیست.
همان چیزی که در صنعت ساختمان امروز ایران، از ارزش حقیقی خود فاصله زیادی دارد.

«نقشه»؛ شیوه «سخن گفتن» مهندس است. نقشه همان هندسه‌ای است که ریشه واژه و نام «مهندس» از آن آمده است.

وزارت مسکن و سازمان‌های بالا و پایینش در تقلای «تحول صنعت ساختمان» هستند؟
«نقشه‌کش» تربیت کنند!


به لطف چند دهه تورم دو رقمی، آرتیست برای بَزَک کردن ساختمان زیاد داریم.
نقشه‌کش تربیت کنیم!


#سپهرمعتقد
#معمار
#بهترباکمتر

بالایی "پیرنَشین" است و پایینی "پیرنِشین".
منظورم آن سکوی آجری جلویِ درِ خانه‌های قدیمی است.

معماری اگرچه می‌تواند بر فرهنگ و کنش اجتماعی انسان اثر بگذارد، اما پیش از آن؛ بازگوکننده ارزش‌های جاری در آن است.
فاصله میان این دو تصویر (شاید ۵۰ سال یا کمتر)، نه یک تغییر سبک معماری، بلکه یک «انقلاب آنتولوژیک (هستی‌شناختی)» در تعریف انسان، شهر، آستانه و «دیگری» است. تا جایی که شهرهای معاصر ایران، دیگر "مکان" نیستند که جایی باشند برای خلق خاطره از طریق فرصت تعامل اجتماعی. "نامکان" اند. فضایی برای عبور سریع، مصرف و ارتباطات سطحی بدون تعلق.


#سپهرمعتقد
#معمار
#بهترباکمتر

کلاه پشمی‌م را که با حواس‌پرتی زمین انداخته و گم کرده بودم، در آغوش بانوی برنزی کتابخوان پیدا کردم.
شهروند دیگری نگران شده بود مبادا سرما بخورم.


شهر برای انسان این شکلی است.
عشق در آن مبادله می‌شود.

#سپهرمعتقد
#معمار
#بهترباکمتر