Каго ўшаноўваюць у «Садзе памяці» ў Бярозаўскім раёне

У Бярозаўскім раёне «Сад міра і памяці абаронцаў Айчыны» каля школы ў аграгарадку Першамайскі паступова напаўняецца не толькі лакальнай памяццю пра Другую сусветную вайну, але і расійскімі імперскімі сімваламі. Пра гэта піша «Берасцейская вясна»

Спачатку тут высадзілі яблыні ў гонар удзельнікаў камуністычнага падполля на Бярозаўшчыне, пазней дадалі алею жаночай славы. Але частку дрэў прысвяцілі людзям, чыя сувязь з Беларуссю выглядае вельмі ўмоўнай: ваенным і святару Расійскай імперыі, звязаным з мясцовасцю толькі праз службу ў 151-м пяхотным палку, які пэўны час кватараваўся каля Бярозы.

Асобны сімвал — асвечаная зямля з Перэслаўля-Залескага, радзімы Аляксандра Неўскага, якую дадавалі пры пасадцы.

Такія практыкі паказваюць, як лакальныя мемарыяльныя ініцыятывы могуць ператварацца ў інструмент мяккай гістарычнай інкарпарацыі: пад шыльдай «міру», «памяці» і «патрыятызму» ў беларускую публічную прастору ўбудоўваюцца імперскія і прарасійскія сэнсы.

📌 11 траўня Беларускі інстытут публічнай гісторыі правёў анлайн-дыскусію «Суды над мёртвымі: пошук справядлівасці ці інструмент прапаганды?», прысвечаную практыцы судовых працэсаў над ужо памерлымі людзьмі, якіх у Беларусі абвінавачваюць у «генацыдзе беларускага народа».

🔻 Юрыст Праваабарончага цэнтра «Вясна» Павел Сапелка адзначыў, што беларускае заканадаўства аб «генацыдзе беларускага народа» фактычна стварае пагрозу крымінальнага пераследу за любыя развагі на гэтую тэму.

https://racyja.com/by/hramadstva/vajna-z-minulym-camu-u-belarusi-sudzjac-pamerlych/

Гістарычную сядзібу, дзе працаваў Янка Купала, ператварылі ў сметнік. Туды згружаюць бытавое смецце і адходы драўніны.

Усе будынкі сядзібы роду Свяцкіх "Беліца" ў вёсцы Полымя з'яўляюцца гістарычнымі помнікамі XVIII стагоддзя. Таксама яна звязаная з гісторыяй беларускай літаратуры. У 1903-1904 гадах тут канторшчыкам, а потым аканомам працаваў Янка Купала. Менавіта ў Беліцы ён пачаў пісаць свае першыя творы.

Пра супрацьстаянне сцягоў.

Больш за 3,5 тысячы дзяржаўных сцягоў размешчана на будынках у Мінску. Такую справаздачу зрабілі чыноўнікі. Яны адзначылі, што шмат сцягоў вывешваюць на жылых дамах па ініцыятыве саміх людзей, бо «жыхары зацікаўленыя, каб будынкі былі ўпрыгожаныя дзяржаўнымі сцягамі».

Пра тое, чым выклікана гэтая ініцыятыва і ці стане яна тэндэнцыяй, паразмаўлялі з акадэмічным дырэктарам Беларускага інстытута публічнай гісторыі Аляксеем Ластоўскім: https://d3dhql091trlg4.cloudfront.net/post/lastouski-maem-skryulenuyu-palitychnuyu-kulturu-dze-simvolika-stala-pr/214064/

Трагедыя Чорнай царквы. Як у 1920‑я навукоўцы спрабавалі ўратаваць помнікі БССР ад пралетарыяў

Пасля Першай сусветнай вайны і рэвалюцыйных падзей беларуская спадчына апынулася на мяжы знішчэння. Шляхецкія сядзібы рабаваліся, а ўнікальныя дакументы ішлі на сыравіну для фабрык.

У гэтых умовах купка навукоўцаў пачала маштабную кампанію па інвентарызацыі і выратаванні таго, што яшчэ можна было захаваць, але сутыкнуліся з поўнай абыякавасцю ўладаў. Гэта мела катастрафічныя наступствы для культуры.

https://nashaniva.com/394578

Без VPN — https://storage.googleapis.com/nashaniva-by/read.html?page=/394578

Пракуратура знайшла ў продажы "экстрэмісцкія" мемуары, якія выдавалі яшчэ ў СССР. І тады "экстрэмісцкімі" іх ніхто не лічыў.

Не пашанцавала ўспамінам славутага нямецкага генерала: https://euroradio.fm/prakuratura-znayshla-u-prodazhy-ekstremisckiya-memuary-yakiya-vydavali-yashche-u-sssr

Спасылка, якая адкрыецца без VPN

Стварылі дзяржаўную камісію для перапісвання падручнікаў па гуманітарных прадметах

У яе склад увойдуць навукоўцы, выкладчыкі, школьныя настаўнікі-практыкі, прадстаўнікі дзяржаўных органаў, дэпутаты і грамадскія дзеячы, а ўзначаліць міністр адукацыі.

https://nashaniva.com/395131

Без VPN — https://storage.googleapis.com/nashaniva-by/read.html?page=/395131

Ціхі Брэст супраць «пабедабесся»: расіянка здзівілася сціплай праграме на 9 мая і нарвалася на жорсткі адказ

BGmedia напісала пра расіянку з Валгаграда, якая здзівілася, што ў Брэсце 9 мая не было звыклага для яе «маштабу і яднання», як у Маскве або Валгаградзе: у Брэсцкай крэпасці было ціха, у цэнтры — стрымана, без карнавальнай атмасферы.

У адказ мясцовыя жыхары нагадалі, што для Брэста гэта найперш дзень памяці і смутку, а не нагода для ідэалагічнага спектакля.

Гэтая дыскусія яшчэ раз паказала: памяць пра вайну ў Беларусі можа быць зусім іншай — не пра фанфары і парады, але пра боль, страты і годнасць.