«Продкі вадзілі сяброўства са Скірмунтам». Беларус склаў радавод, які ўжо налічвае 1900 чалавек — як у яго атрымалася?

Журналіст Мікалай Заяц заўсёды цікавіўся сваімі каранямі, бо ведаў, што яго продкі паходзяць з гістарычна знакавых і насычаных падзеямі мясцін — там, дзе ў свой час кіравалі Радзівілы і Скірмунты. Але капаць дэталі жыцця сваякоў ён пачаў адносна нядаўна. За апошнія некалькі гадоў Мікалай паспеў скласці радавод з 1900 чалавек, з якіх 143 — прамыя продкі.

https://nashaniva.com/384613

Без VPN — https://storage.googleapis.com/nashaniva-by/read.html?page=/384613

Новы выпуск VisitBrest — пра Базыльянскі кляштар у Берасці

На канале VisitBrest выйшаў чарговы выпуск з серыі пра гісторыю Берасця (анонс на гэты праект мы ўжо рабілі раней)

Новы выпуск прысвечаны гісторыі Базыльянскага кляштара ў Берасці – аднаму з страчаных элементаў гарадскога ландшафту. На аснове гістарычных карт, архіўных фатаграфій і аўтэнтычных чарцяжоў аўтары стварылі 3D-візуалізацыю з выкарыстаннем інструментаў штучнага інтэлекту. Важна, што паказаныя вобразы – гэта мастацкая інтэрпрэтацыя мінулага, а не дакладная навуковая рэканструкцыя: праект мае асветніцкі характар і прапануе ўявіць, якім мог быць Берасце ў мінулых эпохах, каб падштурхнуць цікавасць да гісторыі горада.

🎥 Відэа: https://youtu.be/bL-gfx0uYXU?si=cI8GE6wP6aqQrthX

З другой спробы брэсцкія чыноўнікі зноў бяруцца ўшанаваць імя М. Іоффе

BGmedia паведамляе, што ў Берасці хочуць назваць новую вуліцу ў мікрараёне Бярозаўка ў гонар Міхаіла Іоффе (экс-кіраўніка «Брэстгазаапарата»). Мемарыяльная ініцыятыва ідзе ад гарвыканкама і калектыву «Брэстгазаапарата».

Гэта ўжо другая спроба. У 2022 годзе прапаноўвалі перайменаваць частку вуліцы Арджанікідзэ, але камуністы выступілі супраць, назваўшы гэта «паўзучай дэсаветызацыяй», і ідэю спынілі. Цяпер абралі “бяспечны” сцэнар: не чапаюць савецкія тапонімы, а даюць імя новай вуліцы, каб абысці ідэалагічны канфлікт. А “грамадскае абмеркаванне” арганізавалі даволі фармальна – праз накіраванне прапаноў у рэдакцыю дзяржаўнай газеты.

У гарадской супольнасці рэакцыя неадназначная: частка гараджан ставіцца да ініцыятывы скептычна, называе такія “абмеркаванні” працэдурай «для галачкі», але ёсць і тыя, хто ідэю падтрымлівае, ці прапануе лагічней “прывязаць” такую вуліцу да раёна, звязанага з заводам.

«Пагоня» ў выканні Уладзіміра Мулявіна: да 85-годдзя вялікага музыканта

Як сведчыць паэтка Аксана Спрынчан, упершыню гімн «Пагоня» на верш Максіма Багдановіча (музыка Уладзіміра Мулявіна) быў выкананы ў Нью-Ёрку ў 1991 годзе ў межах музычнай праграмы «Вянок». Але відэа, якое размешчана ў пабліку «Народная песня», прапаноўвае нам запіс 1992 года з фонда Беларускага тэлебачання. Сімпаматычна, што архіў яшчэ мог дэманстравацца на «Беларусь 3».

Уладзімір Мулявін замест радка «старадаўняй літоўскай пагоні» спявае ў сваёй кампазіцыі радкі «старадаўняй крывіцкай пагоні — не разбіць, не спыніць, не стрымаць».

Невялікая дзіцячая цацка з Гродна як сведчанне значных змен ва ўзбраенні ВКЛ

Пра гэта пішуць беларускія гісторыкі Мікалай Плавінскі і Вікторыя Макоўская ў апошнім нумары польскага часопіса Fasciculi Archaeologiae Historicae. У 1987-м падчас раскопак у Старым замку ў Гродне знайшлі загадкавы драўляны прадмет. Гісторыкі выявілі, што гэта цацачная арбалетная страла. Знаходка датуецца другой пал. або к. XIV ст.

Як мяркуецца, у той час арбалеты не толькі шырока выкарыстоўваліся, але і вырабляліся ў замку ў Гродна, адным з рэзідэнцыйных цэнтраў Гедзімінавічаў. Прыняцце арбалетаў на ўзбраенне сведчыць пра пэўную ступень вестэрнізацыі ваеннай традыцыі ВКЛ, што было лагічным з у лікам вайны з крыжакамі.

Датаванне драўлянай цацачнай стрэлы з Старога замка ў Гродне (на здымку – злева) цалкам супадае з датаваннем цацачнага арбалета з Ніжняга замка ў Вільні (на здымку – справа). Знаходка з Гродна сведчыць пра дзіцячыя гульні ў Сярэднявеччы і шырокае распаўсюджванне арбалетаў у замках ВКЛ у другой палове XIV ст.

35 гадоў таму, у ноч 12–13 студзеня 1991, савецкія войскі штурмавалі тэлевежу і тэлерадыёцэнтр у Вільні: 14 забітых, сотні параненых – людзі гінулі ад куль і пад танкамі. Тысячы людзей стаялі жывым колам вакол ключавых будынкаў, абараняючы іх фактычна голымі рукамі.

У матэрыяле "Настоящее время" коратка і па сутнасці растлумачаны кантэкст: пасля Акта аднаўлення незалежнасці Літвы 11 сакавіка 1990 Масква ўвяла эканамічную блакаду; у студзені 1991 на фоне пратэстаў з-за росту цэн Крэмль перайшоў да сілавога сцэнару: патрабаванні «аднавіць дзеянне Канстытуцыі СССР», прасавецкі «Камітэт нацыянальнага выратавання» і захоп стратэгічных аб’ектаў 11–12 студзеня. Ландсбергіс заклікаў людзей абараніць парламент, тэлерадыёцэнтр і тэлевежу — тысячамі выйшлі без зброі.

Парламент не штурмавалі, але трагедыя каля тэлевежы стала паваротнай кропкай і выклікала шырокі міжнародны рэзананс.

Для Літвы гэта — дзень жалобы і сімвал выбару на карысць незалежнасці і дэмакратыі: свет убачыў, што гэты выбар сілай не зламаць.

Сто гадоў таму нарадзіўся Янка Філістовіч – удзельнік антысавецкага падпольнага руху

14 студзеня 1926 года нарадзіўся Янка (Іван Андрэевіч) Філістовіч – сябра Рады БНР і ўдзельнік антысавецкага руху. 9 верасня 1951 Філістовіч вярнуўся ў Беларусь – яго дэсантавалі з амерыканскага самалёта з мэтай арганізаваць патрыятычныя сілы для барацьбы з бальшавікамі. У 1952 годзе ён камандаваў партызанскай групай на Маладзечаншчыне і паспеў выдаць адзін нумар газеты «Жыве Беларусь!», але ўжо ў верасні яго арыштавалі і расстралялі МГБ.

У пачатку 1990-х дэмакратычныя актывісты спрабавалі дамагчыся рэабілітацыі, аднак атрымалі адказ, што падстаў для перагляду справы няма. І сёння цяперашні рэжым разглядае тэму антысавецкага супраціву бескампрамісна: такія постаці або выціскаюцца з публічнай памяці, або падаюцца ў дыскрэдытацыйным ключы; а ў нацыянальна арыентаванай супольнасці Філістовіч успрымаецца як удзельнік вызвольнай барацьбы і герой.

🔗 Радыё Свабода нагадвае яго гісторыю

99 гадоў таму адбыўся разгром Беларускай сялянска-работніцкай грамады

14 студзеня 1927 года польская паліцыя арыштавала некалькі сотняў сябраў найбуйнейшай беларускай грамадска-палітычнай арганізацыі ў Заходняй Беларусі міжваеннага часу. Сярод арыштаваных былі і дэпутаты польскага Сейма, у тым ліку Браніслаў Тарашкевіч.

Грамада змагалася за сацыяльныя і нацыянальныя правы беларусаў, аб’ядноўвала дзясяткі тысяч людзей, выдавала газеты, падтрымлівала беларускія школы і масавы рух. Аднак праз сувязі з Камуністычнай партыяй Заходняй Беларусі ўлады Польшчы абвясцілі арганізацыю падрыўной. Яе лідары былі асуджаныя на гучным працэсе ў Вільні ў 1928 годзе.

🔗Беларуская служба Польскага радыё распавядае пра лёс БСРГ і яе лідараў

На ўнікальны задыякальны коўш прэтэндавалі і літоўцы, і расіяне. А ён аказаўся з беларускага Слаўгарада

У экспазіцыі Музея беларускага народнага мастацтва ў Аколіцы захоўваецца сапраўдны скарб — вялікі драўляны коўш з загадкавымі малюнкамі, якія многія прымаюць за знакі задыяка. Гэты артэфакт дзесяцігоддзямі выклікаў спрэчкі навукоўцаў і нараджаў самыя неверагодныя тэорыі. Яго называлі «балцкім задыякам», прыпісвалі яму расійскае паходжанне і лічылі, што ён цудам ацалеў у руінах пасляваеннага Гродна. Аднак новае грунтоўнае даследаванне гісторыкаў змяняе ўяўленні пра гэты ўнікальны помнік.

https://nashaniva.com/385703

Без VPN — https://storage.googleapis.com/nashaniva-by/read.html?page=/385703

32 гады таму: візіт Біла і Хілары Клінтан у Беларусь

15 студзеня 1994 года Беларусь наведалі прэзідэнт ЗША Біл Клінтан і першая лэдзі Хілары Клінтан – іхны візіт у незалежную Беларусь доўжыўся каля шасці гадзін. Клінтан пабываў у Курапатах (там ён усталяваў мемарыяльную лаўку) і сустракаўся з моладдзю ў Акадэміі навук; Хілары Клінтан разам з Ірынай Шушкевіч развозіла гуманітарную дапамогу па дзіцячых шпіталях і сустрэлася з кіраўніком балетнай трупы Вялікага тэатра Валянцінам Елізар’евым.

🔗 «Салідарнасць» узгадвае, як гэта было

Аўтапрабегі і аўтагонкі ў беларускіх губернях напачатку XX ст.

Пра іх у апошнім зборніку навуковых артыкулаў «Доўгае ХІХ стагоддзе ў гісторыі Беларусі і Усходняй Еўропы» піша Сяргей Бусько. У 1910 г. галоўнай спартыўнай падзеяй у Расійскай імперыі стаў міжнародны аўтапрабег па маршруце Санкт-Пецярбург – Пскоў – Віцебск – Магілёў – Гомель – Кіеў – Гомель – Рослаў – Масква – – Санкт-Пецярбург. Часопіс «Аўтамабіліст» назваў яго першай гонкай у гісторыі імперыі. У беларускіх гарадах гоншчыкаў сустракалі натоўпы гледачоў з аркестрам і кветкамі.

Нягледзячы на ўдзел у гонцы аўтамабіляў «Руса-Балт», першыя 12 месцаў (з 19) былі занятыя на аўтамабілях нямецкай вытворчасці. Першыя тры месцы занялі гоншчыкі з Германскай імперыі (на аўтамабілях «Мерседэс» і «Бенц»).

Потым на беларускіх землях адбылося яшчэ некалькі аўтапрабегаў. У 1912 г. маршрут упершыню ахапіў усе пяць беларускіх губерняў (на здымку – стаянка ў г. Баранавічы). Аўтапрабегі садзейнічалі рамонту дарог.

Артыкул «Палітычны гандаль беларусамі» пабачыў свет праз больш чым 90 гадоў

Гісторык Павел Абламскі апублікаваў тэкст, які ў 1933 годзе так і не дайшоў да чытача: «Палітычны гандаль беларусамі (З прычыны абмену Б. Тарашкевіча і Ф. Аляхновіча)». Артыкул рыхтаваўся для №30 «Беларускай Крыніцы» (15.09.1933) і быў настолькі рэзка крытычны да абмену Тарашкевіча на Аляхновіча, што польскія ўлады канфіскавалі нумар. У №31 замест матэрыялу засталася «белая пляма» і паведамленне пра друк без канфіскаванага артыкула.

Даследчык паказвае, як «зніклы» артыкул удаецца вярнуць у абарот праз архіўныя дакументы, звязаныя з канфіскацыяй нумара. Справу супраць рэдактара Яна Пазняка (дзед палітыка Зянона Пазняка) у выніку закрылі, але сам тэкст, паводле дакументаў, «ніколі не ўбачыў свету» і доўгі час заставаўся недаступным.

Асобная вартасць публікацыі ў тым, што Абламскі друкуе артыкул на беларускай і польскай мовах, і захоўвае пазнакі цэнзара, а таксама паказвае гістарычны кантэкст абмену палітвязнямі.

📄 Спасылка (PDF)

🏹 Вінету – сябар апазіцыі: як індзейскія фільмы падрыхтавалі супраціў ва Усходняй Еўропе

Ці можа прыгодніцкае кіно стаць формай супраціву? У «Новым Часе» выйшаў тэкст пра феномен Вінету: фільмы пра індзейцаў, якія ў 1960-х гадах глядзелі па ўсёй Усходняй Еўропе, нечакана сталі каталізатарам нефармальных моладзевых рухаў – ад гульняў у «плямёны» да чэхаславацкага трампінгу (скаўтынг без дзяржаўнай санкцыі).

Аўтар паказвае, чаму для ўладаў гэта выглядала пагрозай: моладзь самаарганізоўвалася па-за афіцыйнымі структурамі, выбудоўвала ўласныя правілы і каштоўнасці, а ў выніку – «індзейская» мода дапамагла падрыхтаваць культурную глебу для больш палітызаваных рухаў на мяжы 1960–1970-х, у тым ліку хіпі.

🔗 Чытаць на «Новым Часе»

Пабачыла свет кніга «Перасяленцы ці ўцекачы»

У Беластоку выйшла кніга «Перасяленцы ці ўцекачы» – пра лёсы беларусаў, якіх у 1944–1948 гадах перасялялі з Польшчы ў БССР. У інтэрв’ю Радыё Рацыя выдаўца і дырэктар Цэнтра беларускай культуры ў Беластоку Анатоль Вап тлумачыць, што выданне – пераклад і перапрацоўка кнігі, якую летась падрыхтавала праграмная рада тыднёвіка «Ніва»: дадалі фотаздымкі і змянілі графічнае афармленне. Назва «Перасяленцы ці ўцекачы» невыпадковая: паводле суразмоўцы, значная частка людзей фактычна ўцякала ад пасляваеннага гвалту і пагроз. У кнізе таксама ёсць гістарычны ўступ праф. Яўгена Мірановіча пра тое, як гэтае перасяленне адбывалася на практыцы; згадваецца лічба – крыху больш за 30 тысяч выехалі з Беласточчыны (больш як пятая частка тагачаснай беларускай супольнасці рэгіёну).

🔗 Падрабязней на Радыё Рацыя

У працяг тэмы перасялення беларускага насельніцтва з Польшчы ў Беларусь у 1944–1948 гг. прапануем фрагмент успамінаў беларускай перасяленкі з Падляшша. Яе сям’ю перасялілі ў Воранаўскі раён, які на той момант таксама не быў спакойнай тэрыторыяй: там працягвалася дзейнасць Арміі Краёвай, а таксама розных партызанскіх груповак, што часам паводзілі сябе як бандыцкія фармаванні.

Урывак пачынаецца з расповеду пра сітуацыю яшчэ на Падляшшы, калі прадстаўнікі польскага ўзброеннага падполля збіралі з беларускага насельніцтва «кантрыбуцыі», а пасля пагрозамі прымушалі з’язджаць у СССР — «да Сталіна».

Далей сведка распавядае пра сітуацыю ўжо ў БССР: перасяленцы сутыкнуліся з гвалтам і паборамі ўжо з боку мясцовых бандыцкіх груповак. Яна апісвае пасляваенны хаос і варажнечу, што панавалі ў заходнебеларускай вёсцы.

Сучасная афіцыйная гістарычная прапаганда часта зводзіць гэтую гісторыю выключна да злачынстваў польскіх нацыяналістаў, «фашысцкіх калабарантаў» і паліцаяў, якія нібыта працягвалі дзейнасць на тэрыторыі Заходняй Беларусі ў першыя пасляваенныя гады. Але пры гэтым выпадаюць з поля ўвагі глыбейшыя прычыны: «вызваленчы» паход Чырвонай арміі ў 1939 годзе, які прынёс рэпрэсіі і масавыя высылкі з Заходняй Беларусі; татальная мабілізацыя мужчын адразу пасля «вызвалення» ў 1944-м; пераслед і тэрор супраць тых, каго падазравалі ў супрацы з немцамі; і ў цэлым рэпрэсіўная, гвалтоўная сутнасць савецкай сістэмы. Усё гэта — тое, чаго баялася і чаму супраціўлялася частка насельніцтва, што з прыходам саветаў сыходзіла ў лясы.
https://youtu.be/aEald09EA3k

Савецкае бяспамяцтва праглынула Гомель

У Гомельскім гарвыканкаме адкрылі выставу пра органы гарадскога кіравання — ад сярэднявечча да сёння. HomelDays паразмаўляў з гарадскім гісторыкам (ён папрасіў застацца ананімным) пра тое, што ў экспазіцыі атрымалася, а чаго ў ёй не хапае.

Сярод плюсаў — спроба выйсці за межы савецкага наратыву і нават паказаць гістарычны герб Гомеля 1560 года (праўда, у «бяспечна» шэрым варыянце — без сапраўдных колераў, бо белы крыж на чырвоным фоне мог выклікаць «не тыя» асацыяцыі).

Але галоўная праблема, на якую звяртае ўвагу гісторык, — амаль поўная адсутнасць сістэмных даследаванняў гісторыі Гомеля: у горадзе няма ўстойлівай школы гарадской гісторыі і спецыялістаў, а значыць — бракуе і ведаў, і якаснай публічнай размовы пра мінулае. З гэтым звязана і пытанне пераемнасці: уласную «традыцыю кіравання» ўлады найчасцей выводзяць ад пасляваенных кіраўнікоў, а не ад даўнейшых гарадскіх інстытутаў і традыцый самакіравання.

🔗 Матэрыял цалкам на HomelDays

🧳 Чаўнакі 90-х: людзі, якія «прывезлі» краіне рынкавую рэальнасць

На «Зеркало» выйшаў вялікі матэрыял пра беларускіх чаўнакоў — мужчын і жанчын з клятчастымі бауламі, якія ў 1990-я ратавалі свае сем’і ад беднасці і адначасова дапамагалі краіне выбрацца з татальнага дэфіцыту.

Аўтар разбірае, як і чаму ўзнікла гэтая з’ява, куды найчасцей ездзілі (адным з ключавых кірункаў стала Польшча), што вывозілі і што прывозілі, колькі можна было зарабіць і з якімі рызыкамі сутыкаліся — аж да рабаванняў і гвалту. Таксама тлумачыцца, чаму «акно магчымасцяў» урэшце зачынілася і чаўнакі як масавая з’ява зніклі.

🔗 Матэрыял цалкам на Zerkalo

Першы з’езд даследчыкаў беларускай археалогіі і археаграфіі

Сто гадоў таму ў Мінску прайшла падзея, якая сёння ўспрымаецца як выразны маркер эпохі: Першы з’езд даследчыкаў беларускай археалогіі і археаграфіі. Яго ініцыявала Гістарычна-археалагічная секцыя Інбелкульта, і на некалькі дзён у горадзе сабралася супольнасць людзей, якія фактычна спрабавалі «з нуля» выбудаваць беларускую навуковую інфраструктуру вакол спадчыны.

Артыкул на Budzma.org аднаўляе хроніку хода з’езда: увага да архіўных крыніц і таго, дзе яны павінны захоўвацца; пра дакументы і крыніцы, звязаныя з гісторыяй Беларусі, якія захоўваліся ў архівах і бібліятэках Расіі і Польшчы; асобны фокус на значэнні Літоўскай метрыкі. Паралельна гучалі і прынцыповыя пытанні пра вяртанне вывезенага і пра адказнасць за ўлік, захаванне і даследаванне помнікаў. У выніку абмеркаванні былі замацаваныя ў рэзалюцыях і ініцыятывах — у тым ліку з ідэяй падрыхтоўкі законапраекта аб ахове помнікаў.

🔗 Артыкул на Будзьма

Што здзівіла ў Беларусі ў гады Паўночнай вайны славацкага святара

Пра гэта піша славацкая філолаг Станіслава Мойшава ў часопісе «БДУ. Гісторыя». Напачатку XVIII ст. святар Даніэль Крман быў накіраваны да двара шведскага караля Карла XII у якасці пасла верхневенгерскіх пратэстанцкіх саслоўяў. Праз свае апісанні ў дзённіку святар падкрэсліваў спецыфіку Беларусі ў параўнанні з Польшчай: сельскі характар, больш шырокая этнічная разнастайнасць (габрэі, татары), пагорысты ландшафт.

Вялікую цікавасць пратэстант праяўляў да экзатычных для яго ўніяцкіх цэркваў і сінагог. Пра беларускае насельніцтва ў дзённіку гаворыцца мала, часта пазначаецца ягоная няшчасная сітуацыя: у горадзе Барысаве «жыхары, паводле цыганскіх звычаяў, сядзелі разам пад адкрытым небам і гатавалі ежу».

Там жа ў Барысаве святар упершыню схадзіў у лазню: яна яго не надта ўразіла. У Магілёве ў карчме пад назвай «Светлыя агні» венгерскія пасланцы заказалі піва, але «гэтыя цемрашалы» адмовіліся іх абслугоўваць. Што здарылася – невядома.