ذرات میتونن گذشته رو تغییر بدن و آینده رو پیش بینی کنن..
انگار که هیچ گذشته و آینده ای نیست و همه چیز در زمان حال اتفاق میفته..

You're the center of me
International mother's day
#wild2014

زمانی که کسی در زندگی ما نیست و اطراف ما خالی از دیگران است، یا میتوانیم "احساس تنهایی" کنیم و رنج ببریم و یا از این آزادی که خلوتِ تنهایی به همراه دارد لذت ببریم.

اگر اکنون باچنین موقعیتی روبه رو هستی هشیار باش که چگونه انتخاب میکنی. تنها بودنت را ببین؛ و مسئولیت انتخابی را که میکنی برعهده بگیر.

آگاه باش، زمانی که تنها هستی تنها نیستی، فقط احساس تنهایی میکنی، و بین تنها بودن و احساس تنهایی تفاوت بسیار است. وقتی که احساس تنهایی میکنی به دیگری فکر میکنی، آن برجسته شدن غیبت دیگری است. دلت برای دیگری تنگ میشود. احساس تنهایی کردن حالتی منفی است که ریشه در وابستگی ها و ترسهای تو دارد.

در این لحظات احساس میکنی که بهتر بود اگر دیگری هم آنجا بود. دوستت، همسرت، مادرت.... خوب بود اگر او هم آنجا بود. ولی دیگری با تو نیست. پس احساس تنهایی کردن یعنی غیبت دیگری.

اما تنها بودن بسیار مثبت است، یک حضور است، حضوری سرشار،  اما نه حضور شخصی دیگر، در این وضعیت تو از چیزی پُر و سرشار هستس که هیچ ربطی به دیگری ندارد. تو آنقدر سرشار از حضوری که میتوانی با حضورت تمامی هستی را پُر کنی و دیگر نیازی به هیچ کس نیست. این آغاز رشد و بلوغ واقعی انسان است.

اوشو

@awareness_diamonds

حماقت همیشه سایه‌ای دارد که بی‌رحمی است. {دو ویژگی برجسته‌ی حاکمان کشورمان. ادمین}

انسان هرچه هوشمندتر باشد، کمتر بی‌رحم است. انسانِ واقعا هوشمند نمی‌تواند هیچ بی‌رحمی‌ای داشته باشد، غیرممکن است. او فقط می‌تواند مهر و شفقت داشته باشد.

انسان احمق باید بی‌رحم باشد، زیرا این تنها راهی است که او فکر می‌کند بتواند پیروز شود. انسان هوشمند خواهشی برای پیروز ‌شدن ندارد، انسان هوشمند پیشاپیش در هوشمندی خودش پیروز است. انسان هوشمند پیشاپیش در هوشمندی خودش برتر هست، نیازی ندارد که برای آن به رقابت بپردازد.

انسان احمق باید پیوسته در رقابت باشد. و چون احمق است نمی‌تواند به هوشمندی خودش تکیه کند، باید به چیز دیگری تکیه کند، بنابراین بی‌رحم می‌شود؛ حیله‌گر، فریبکار و دورو می‌شود.

به نظر من «حماقت» تنها گناه است و هر چیز دیگر محصول جانبی آن است. و «هوشمندی» تنها فضیلت است و هرآنچه که ما بعنوان فضیلت شناخته‌ایم، مانند سایه آن را دنبال می‌کند.

#اشو
@shekohobidariroh

جهل نمی تواند توسط دانش ازبین برود.
فقط با #هشیاری می تواند ازبین برود.
در خواب هم می توانی به جمع کردن دانش ادامه بدهی؛ ولی این بخشی از رویا است و رویا بخشی از خواب تو است.
کسی باید تو را بیدار کند؛
کسی باید به تو ضربه ای بزند؛
کسی باید تو را از رویایت به در آورد؛ وگرنه ادامه می دهی و ادامه می دهی. خواب اعتیاد آور است.
جهل معتادکننده است:
نوعی مخدر است.
باید تو را از آن بیرون کشید.

#اشو
@oshoi

‌
تمثیل پنکه

هنگامی که یک پنکه به سرعت در حال حرکت است، تیغه‌ها یکی به نظر می‌رسند.

به همین صورت «خود»، «من»، به نظر می‌رسد یک موجود واحد است، اما اگر فعالیت‌های آن آهسته شود، متوجه می‌شویم که موجودی یکپارچه نیست بلکه از بسیاری از خواسته‌ها و تمناهای جداگانه و متضاد تشکیل شده است.

جیدو کریشنامورتی

@Krishnamurti

🫧زمانی که مورد هجوم افکار منفی قرار داریم حتما یک قلم و کاغذ برداریم 📝

بنویسیم
بنویسیم
بنویسیم

کمک بزرگی به ایجاد آرامش خواهد کرد...👌🏻

𓆩💜𓆪 @lifestyle_elahe

‌
امنیت تصویری

من در احساس پایین‌تر یا بالاتر بودن پناه می‌گیرم.
این کار تصویری از خودم به من می‌دهد، و آن تصویر، امنیت من است در دنیایی که سراپا ناایمن است.

جیدو کریشنامورتی

@Krishnamurti

@tarjomaanweb 👇🏻

🔷 شش ماه اولِ مصرف سیتالوپرام بهترین دوران عمرم بود.

🔹 مغزم به فضایی مطبوع و نشاط‌آور تبدیل شده بود. در دفتر خاطراتم نوشته بودم «امروز از هیچ‌چیز خجالت نمی‌کشم». وقتی با نامزدم رفتیم پرتغال، حس می‌کردم بالاخره معنی مسافرت را فهمیده‌ام و متوجه شده‌ام چرا دیگران سفر را دوست دارند و از آن لذت می‌برند.

🔹 دوستانم را هم تشویق کردم سیتالوپرام مصرف کنند. آن‌ها هم درگیر مشکل اعتمادبه‌نفس بودند و بعضی‌هایشان حرفم را گوش کردند. یکی از دوستانم به نام هلن گفت که دو هفته پس از شروع مصرف دارو رفتارش با خانواده بی‌اندازه بهتر شده است. یکی دیگر از دوستانم گفت که سیتالوپرام او را معتدل‌تر کرده است.

🔹 برخلاف قبل، با چنان حرارتی در بحث‌ها مشارکت می‌کردم که گاهی خیال می‌کردم صدایم اتفاقی بالا رفته است. بعد همکاران و دوستان دیگرمان را نیز که سیتالوپرام مصرف می‌کردند پیدا کردیم.

🔹 وقتی دیدیم چه تعداد زیادی از ما -که همه‌مان زن بودیم- همین دارو را مصرف می‌کنیم، توی دلمان خالی شد. هلن می‌گفت روزبه‌روز بیشتر معلوم می‌شود که سیتالوپرام قرصِ «زنان بلندپرواز را قابل‌تحمل کن» است.

🔹 به دکتر گفتم که تقریباً همۀ دوستان مؤنثم سیتالوپرام مصرف می‌کنند و راضی‌اند، و این باعث شده فکر کنم همهٔ ما زنان نه متأثر از نوعی بیماری، بلکه تحت تأثیر یک پدیدهٔ فرهنگیِ خاص هستیم. دکتر قبول داشت که این دارو بیشتر مورد استفادۀ زن‌هاست، ولی دربارۀ علت آن کنجکاو نبود.

🔹 کارل الیوت، متخصص اخلاق زیستی، می‌گوید داروهای ضدافسردگی گاهی نه وضعیت روانیِ درونیِ فرد، بلکه «ناهماهنگی بین خود و ساختارهای بیرونی» را درمان می‌کنند، یعنی «عدم تناسب میان آن‌طور که هستید و آن‌طور که انتظار می‌رود باشید».

🔹 الیوت معتقد است «آن مشکلاتی که قرار است با مصرف فلوکستین و داروهای مشابه حل شود جزء لاینفک موقعیت غریبانه، نسیان‌زده و بی‌اندازه غم‌انگیزِ ماست». واضح است که میان این موقعیت غریبانۀ غم‌انگیز و آن محرومیت‌هایی که سرگذشت بیماران حاد را شکل می‌دهد تفاوت هست.

🔹 اما روان‌پزشک‌ها در این میان تمایزی قائل نمی‌شوند و رویکرد بی‌اعتنا و بی‌طرفانه‌ای اتخاذ می‌کنند. الیوت می‌پرسد روان‌پزشک‌ها به «سیزیفی تنها که تخته‌سنگی را بالای کوه می‌کشد» چه می‌توانند بگویند؟ «می‌گویند اگر فلوکستین مصرف می‌کرد تخته‌سنگ را مشتاقانه‌تر، خلاقانه‌تر و آگاهانه‌تر می‌کشید؟».

🔺 شما چند سطری از کتاب «بیگانه با خود» نوشتۀ رِیچل اَویو و با ترجمۀ عرفان قادری را خواندید. برای مطالعۀ بخش‌های بیشتری از این کتاب و تهیۀ آن، می‌توانید به فروشگاه اینترنتی ترجمان بروید.

🔗 لینک خرید:
https://B2n.ir/wf4668

🔸بیگانه با خود: ذهن‌های پریشان و داستان‌هایی که زندگی‌مان را تغییر می‌دهند
✍🏻 نوشتۀ ریچل اَویو
✍🏻 ترجمۀ عرفان قادری
📚 ۲۸۰ صفحه؛ رقعی؛ جلد نرم؛ قیمت، همراه با تخفیف: ۲۷۶٫۳۰۰ تومان

@tarjomaanweb

‌
میل به تسلط

به نظر می‌رسد میل به تسلط، اجبار و مطیع بودن به انسان بسیار نزدیک است؛ با تمام ظرافت، قساوت و زشتی‌شان. به نظر می‌رسد دیکتاتورها، کشیش‌ها و رئیس خاندان خواهان این اطاعت هستند. همه جا این الگو تکرار می‌شود. این میل به قدرت، جایگاه و اعتبار از کودکی به وسیلهٔ مقایسه و سنجش تقویت شده است. از این جریان، تضاد، تلاش برای رسیدن، موفق شدن و به پایان رساندن به وجود می‌آید. انقلاب‌ها سعی می‌کنند این [مسئله] را درهم بشکنند، اما به زودی همین الگو توسط دیکتاتورهایی که در بالا قرار می‌گیرند تکرار می‌شود.

«ما انسان‌های دست‌دومی هستیم»
جیدو کریشنامورتی
@Krishnamurti

‌
بحران، در درون تو است

سؤال‌کننده: ظلم و خشونت دنیا به وسیلۀ تلاش فردی من نمی‌تواند متوقف شود. و آیا بی‌نهایت زمان نمی‌برد تا همۀ افراد تغییر کنند؟

کریشنامورتی: دیگران، شما هستید. این سؤال، از تمایل به طفره رفتن از تغییر نشأت می‌گیرد، اینطور نیست؟ شما می‌گوئید، از نظر تأثیر، "فایدهٔ تغییر کردن من چیست اگر دیگران تغییر نکنند؟" فرد باید از نزدیک شروع کند تا دور برود. اما شما واقعاً نمی‌خواهید تغییر کنید؛ می‌خواهید چیز‌ها همانطور که هستند ادامه یابند، مخصوصاً اگر در بالا هستید، و بنابراین می‌گوئید دگرگونی دنیا از طریق تغییر افراد بی‌نهایت زمان خواهد برد. دنیا، شماست؛ شما همان مسئله هستید؛ مسئله از شما جدا نیست؛ دنیا، فرافکنی خودتان است؛ دنیا نمی‌تواند دگرگون شود تا زمانی که شما هستید.

«تفسیر‌هایی دربارهٔ زندگی ۲»
جیدو کریشنامورتی

@Krishnamurti

@Spotify_downloaderrr_bot | info­

.
🫧 وقتی که حال شما خوب نیست
✔️یکی از این علتها یا چندتا از این علتها را جستج🔎کنید و شک نکنید که علت حال بد شما همین است و بس💯

1️⃣ شما به نداشته هایتان
و نخواسته هایتان
و اتفاقها و خاطرات منفی
و شکستهای گذشته
و رنجشهای قبل فکر کردید
و
این فکر کردن را ادامه دادید!

2️⃣ ساعاتی قبل یا روزهای قبل
کلمات منفی و ناامیدکننده و ترس آور و کینه آوری را برزبان آورده اید!💤

3️⃣ یک #فکر منفی باید 17 ثانیه ادامه پیدا کند
تا بتواند حال شما و کار شما را خراب کند🌊

𓆩 @lifestyle_elahe 𓆪

Mehrsa sharoleslam

مردن بر چیزهای کوچک

آیا تا به حال سعی کرده‌ای از روی اختیار، و نه اجبار، بر لذتی بمیری؟ معمولاً مرگ امر خوشایندی نیست؛ مرگ می‌آید و تو را با خود می‌برد، بدون اینکه خودت داوطلب شده باشی، جز در مورد خودکشی. اما آیا تا به حال سعی کرده‌ای داوطلبانه، راحت بر لذتی بمیری و آن احساس دل بریدن از لذت را درک کنی؟ اینطور به نظر نمی‌رسد! در حال حاضر ایده‌آل‌هایت، لذت‌هایت و اهداف و آرزوهایت چیزهایی هستند که باصطلاح اهمیت دارند. زندگی به معنای شور زنده بودن، فراوانی و تمام‌ظرفیت بودن است، نه حس ِ مهم بودنِ «من». این صرفاً فهم عقلی‌ست. کافی‌ست مردن بر چیزهای کوچک را تجربه کنی. تنها کافی‌ست بر لذت‌های کوچک به آسانی، با راحتی، با یک لبخند بمیری، تا به توانایی ذهنت در مردن بر سایر موارد از جمله تمام خاطراتت پی ببری. ماشین - کامپیوتر - در حال جایگزین شدن عملکرد حافظه است اما ذهن انسان چیزی بیش از صرفاً حافظه و تداعی افکار است. ذهن تنها زمانی می‌تواند فراتر رود که بر تمام آنچه که می‌داند و می‌شناسد، بمیرد.

حال برای درک روشن‌تر این موضوع، ذهنی تازه لازم است، ذهنی که تنها در حیطهٔ زمان کار نکند. ذهن تازه بر همه چیز می‌میرد. آیا می‌توانی این حقیقت را ببینی؟ حقیقت آن را حس کنی؟ شاید نتوانی اهمیت و ظرافت فوق‌العادهٔ این حرف، زیبایی مردن، و غنای نهفته در آن را درک کنی اما تنها شنیدن این‌ها مانند بذری است که در وجودت کاشته می‌شود، و اهمیت این سخن، نه تنها در سطوح آگاه بلکه در ناآگاهت نیز، ریشه می‌گیرد.

جیدو کریشنامورتی

@Krishnamurti

‌
I think I can escape from my discontent by having something more, more clothes or more power and so on. But the dissatisfaction is still there, only I cover it up with clothes, with power, with cars. I just cover it up. Until you find out how to understand what you are, merely covering yourself with words, with power, with position, has no meaning. You will still be unhappy. Seeing this, the unhappy person, the person who is in sorrow, does not run away to gurus, to position, to power; he wants to know what is behind that word, what lies behind that sorrow. If you go behind it, you will find that it is yourself, yourself who is very small, yourself who is miserable, unhappy, struggling to achieve greatness. So, this struggle to be something is the cause of sorrow. But if you can understand the thing, that which you are, go deeper and deeper behind it, you will find something quite different.

Jiddu Krishnamurti

فکر می‌کنم می‌توانم با داشتنِ چیزهای بیشتر، از نارضایتیِ خود فرار کنم؛ لباس‌های بیشتر، قدرتِ بیشتر و مانندِ این‌ها. اما نارضایتی همچنان باقی است؛ فقط آن را با لباس، با قدرت، با اتومبیل‌ها می‌پوشانم. من فقط روی آن سرپوش می‌گذارم.

تا زمانی که درنیابید چگونه باید آنچه را که هستید بفهمید، صرفاً پوشاندنِ خود با واژه‌ها، با قدرت، یا با مقام، هیچ معنایی ندارد. شما همچنان ناخشنود خواهید ماند.

وقتی انسان این را ببیند، آن انسانِ ناخشنود، آن کسی که در اندوه است، دیگر به‌سوی مرشدان، مقام یا قدرت فرار نمی‌کند؛ بلکه می‌خواهد بداند پشتِ آن واژه چه نهفته است، و در پسِ آن اندوه چه چیزی قرار دارد.

اگر به ژرفای آن بروید، خواهید دید که آن، خودِ شمایید؛ همان خودِ کوچکتان، همان خودِ درمانده و ناخشنودتان که پیوسته در تلاش است تا به عظمت برسد.

پس، همین تقلا برای «کسی شدن»، علتِ اندوه است.

اما اگر بتوانید آنچه را که هستید به‌راستی درک کنید و هرچه عمیق‌تر به درونِ آن بروید، چیزی کاملاً متفاوت خواهید یافت.

جیدو کریشنامورتی

@Krishnamurti